Al Capone's maakt van pizza internationaal bouwpakket

Pizzakoerier Al Capone's heeft serieuze plannen voor een notering op het Damrak. Directeur/oprichter Danny Galiart heeft het geld nodig om de Duitse markt te veroveren....

Van onze verslaggeefster

Margreet Vermeulen

AMSTERDAM

Als het om pizza's gaat, is Danny Galiart (1968) een heuse fijnproever. De bodem moet een 'zachte beet' hebben met een 'ruime body' en de 'pure smaak' van mozarella mag op geen pizza van Al Capone's ontbreken. Zijn Amerikaanse pizza's (met namen als Big Al, Say Cheese en Four Tops) werden in 1998 door de Consumentenbond uitgeroepen tot de beste van Nederland. 'We kregen als enigen de waardering goed tot zeer goed', glimt Galiart.

Pizzakoerier Al Capone's met achttien vestigingen is het snelst groeiende bedrijf in de toch al snel groeiende fast-food sector. En als het aan Galiart ligt, wordt hij de eerste pizzabezorger met een beursnotering aan het Damrak. Over maximaal twee jaar - dit jaar wil Galiart eerst de omzet verdubbelen van 20 naar 40 miljoen - is het zover. Het geld dat de beursgang oplevert, heeft Galiart in gedachten al uitgegeven. Hij gaat er zijn sprong naar Duitsland mee financieren. Want als het om kwaliteitspizza's gaat, leven onze oosterburen nog in het stenen tijdperk. Tenminste, als je Galiart mag geloven.

Nederland kampt trouwens ook nog met een enorme achterstand, vindt de self-made ondernemer. 'Ik was onlangs in Londen. Daar turfde ik in de gauwigheid zeventig vestigingen van Pizza Hut, zestig van Pizzaland en nog eens zestig van Domino's', herinnert hij zich verlekkerd. 'Natuurlijk, Londen is een grote stad. Maar het geeft toch aan wat de mogelijkheden zijn.'

Met zijn zilvergrijze pak, halflange blonde haren en vlotte babbel lijkt Galiart meer een dandy dan een doorsnee ondernemer. Maar hij lijkt vastbesloten om het helemaal te gaan maken in de wereld van het grote geld. Dat hij geen enkel diploma op zak heeft - alleen de lagere school maakte hij af - lijkt hem niet te deren. 'Ik ben nooit een studiehoofd geweest. Maar als ondernemer moet je vooral flair en durf hebben en andere mensen enthousiast kunnen maken. Daar heb je niet veel theorie voor nodig', zegt hij schouderophalend. 'Bovendien heb ik goeie mensen om me heen om me van advies te dienen.'

Toen Galiart in 1993 Al Capone's oprichtte, was hij de zoveelste pizzakoerier in Nederland. Maar dat zou hij niet lang blijven. 'De markt was - en is - erg amateuristisch. Iedereen met een oventje, een telefoon en een brommer kan pizzakoerier worden. Je hebt geen horecavergunning nodig, of niks. Daarom telt ons land duizenden van dit soort Mario's. Maar ik zag er brood in om het professioneel te doen.'

Al Capone's bezorgt de pizza's met auto's door medewerkers in bedrijfskleding. Voor het opnemen van de bestellingen heeft Galiart een eigen call-centre, zodat iedereen op hetzelfde 0800-nummer terecht kan. Elke pizza wordt apart verpakt. 'Je zult onze pizza's niet op elkaar geplakt aantreffen.' Door de schaalgrootte waarop Galiart opereert, kan hij het zich veroorloven zijn pizza's te beleggen met wat duurdere toppings. 'Echte mozarella is verschrikkelijk duur. Daarom gebruiken de Mario's op de hoek allemaal 20+ kaas. Dat kan ook niet anders: mozarella is alleen te betalen als je in het groot inkoopt.'

De pizza's van Galiart zijn ware internationale bouwpakketjes. De pepperoni en andere vleeswaren importeert hij uit Denemarken, een Belgische onderneming levert de mozarella en de toetjes (tiramisu) uit Italië. 'Ik heb eigenlijk liever Nederlandse leveranciers, maar die spelen niet op deze trend in. Wij willen bijvoorbeeld dat onze vleeswaren per plakje worden ingevroren. Die techniek beheerst niemand hier. De Nederlandse voedingsindustrie maakt een enorme inschattingsfout. Hier valt goud geld mee te verdienen.'

Voor Galiart is de historische figuur Al Capone een Italiaan die de Amerikaanse keuken met de pizza heeft verrijkt. Dat Al Capone vooral een misdadiger was, kreeg Galiart flink ingewreven toen zijn vader in 1995 werd gearresteerd als het financiële brein achter de 'Hakkelaar'. 'Ja, als ik dát allemaal had geweten', verzucht Galiart.

Ook zijn huisbank, ING, was onaangenaam verrast door de criminele carrière van Danny's vader. 'Ik ben heel erg onder druk gezet door de bank om weg te gaan. Nieuwe kredieten kreeg ik niet meer, terwijl ik pas anderhalf jaar bezig was.' Maar hij koestert geen wrok. Niet tegenover de bank. En niet tegenover zijn vader. 'Mijn vader moet zelf in het reine komen met zijn daden. Maar wat hij ook gedaan heeft, hij is en blijft mijn vader. Daar verander je niets aan.' Achteraf vindt Galiart dat hij veel van de affaire heeft geleerd. 'Ik ben er sterker uitgekomen. De houding van de bank heeft ertoe geleid dat ik mijn bedrijf versneld heb omgebouwd tot een franchise-organisatie. Dat is een prima keuze geweest.'

Voor Galiart is elk probleem een uitdaging. En hij lijkt het te menen ook. 'Ik ben een vechtertje. Onder druk presteer ik optimaal. Dan komt mijn creativiteit pas goed boven.' Dat verklaart Al Capone's agressieve groeistrategie. 'Nogal wat vrienden vinden het mesjokke dat ik zonodig moet uitbreiden. Ik verdien immers een aardige boterham? Maar om de concurrentie bij te houden moet je wel groeien. Heel snel groeien. Dat betekent dat ik jaarlijks vijftien nieuwe vestigingen moet openen of overnames moet doen. Dat is geen nobel streven. Dat gaat gegarandeerd gebeuren', aldus Galiart die van de weeromstuit heel snel is gaan praten.

Hij vergelijkt zijn ondernemerstactiek graag met de manier waarop hij ijshockey speelde. Eerst in het Nederlandse jeugdteam en in de eredivisie en later ook als professional in Canada. Hij was een verdediger. Puck afpakken en snel naar voren, aanvallen. 'Maar ik had weinig talent. Ik moest het van mijn vechtlust en wilskracht hebben. En dan moet je toch kiezen.'

Met zijn instelling ontgroeide Galiart al snel het Italiaanse restaurant van zijn moeder in Laren. De inspanning die het vergt om een restaurant goed te runnen, staat bovendien in geen enkele verhouding tot de opbrengst, vindt Galiart diep in zijn hart. 'Alleen al het feit dat je er elke avond moet zijn, omdat de klanten dat zo gezellig vinden. Dat benauwde mij. Evenals het gebrek aan groeimogelijkheden. Ik hou er van de moeilijkste weg te bewandelen, de strijd aan te gaan en voortdurend de druk op de ketel houden. Ik weet ook niet waarom dat zo is.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden