Al 25 jaar rijdt Erik Thuis naar grillroom Huzur: 'een gevoel van thuiskomen'

Zelfde tijd, zelfde plaats

In een nieuwe serie zoekt Gidi Heesakkers naar de gewoonten in het leven van alledag. Erik Thuis rijdt al 25 jaar 's nachts naar grillroom Huzur.

Foto Renate Beense

Weinig mensen zullen bij 'tot rust komen' denken aan een Turkse snackbar waar de tv altijd aan staat. Maar 'huzur' betekent zoiets als innerlijke rust in het Turks, en het is toevallig precies wat Erik Thuis (43) hier te zoeken heeft. Vraag hem wat grillroom Huzur in Utrecht voor hem betekent, en hij zegt dingen als 'héél veel', 'een stukje ontspanning' en 'een gevoel van thuiskomen'.

Het staat ook op de flyer: 'Geniet bij ons van een verdiend momentje van rust.' Daaronder een foto van de gevel vol karakteristieke frietfotografie. Links: de lachende gezichten van Mehmet en Suppi, stichters van de met voetbalsjaals behangen snackplek die zeven dagen per week tot minstens 5 uur in de ochtend geopend is. En twee niet te onderschatten kreten: 'gezellig' en 'sfeervol'.

Want dáárvoor komt Erik dus al 25 jaar, vroeger vijf keer per week, tegenwoordig twee keer: voor dat verdiende momentje van rust, voor Mehmet, Suppi en de andere familieleden in de zaak, voor de knusse sfeer die je in dit soort zaken zelden aantreft, voor de praatjes en voor de shoarma. 'Als je eenmaal de shoarma van hier gewend bent, is elk ander broodje shoarma een teleurstelling.' Toen hij die kennis opdeed, studeerde hij aan de heao in Utrecht. Nog in zijn studententijd nam hij het café van zijn ouders in Woerden over.

Van zondag tot en met donderdag staat Erik zelf achter de bar. Na een lange werkdag gaat hij niet meteen naar boven, naar huis, maar stapt hij in de auto naar de Voorstraat - een straat in het centrum van Utrecht, net buiten het commerciële hart, waarover Hans Pool in 2014 de VPRO-serie De Voorstraat maakte. Het is een rit van 26 minuten, al beweert Erik dat hij er 's nachts maar 12 minuten over doet. Hij moet er even uit, linea recta naar bed is geen optie, en in Woerden is alles al dicht.

Foto Renate Beense
Foto Renate Beense

Deze nacht, die van zondag op maandag, komt hij om 3 uur binnengewandeld. Op dat moment staat Yakki (27), de neef van Mehmet (53), al zijn vaste bestelling klaar te maken. Erik, nog helemaal wakker, vrolijk, in een T-shirt met een quote van Muhammad Ali: 'Ik begin altijd met een dürümpje gezond, daarna zien we wel verder.'

Het café van Erik is tot 2 uur geopend, in de weekends nog een paar uur langer. Een keer kwam hij op zaterdag met zijn hele crew, zeven man, om half 7 's ochtends aanzetten, herinnert Yakki zich. 'Toen appte hij: 'Wacht op mij, niet sluiten, ik kom eraan.' En natuurlijk bleven we toen open.'

Zo zijn er veel goede herinneringen. Erik ging met Mehmet en Suppi naar Istanbul, naar de lokale voetbalderby Fenerbahçe tegen Galatasaray. Met Yakki heeft hij voor het derde jaar een weddenschap lopen. Yakki is voor Besiktas, de derde voetbalclub uit Istanbul. 'Als Fenerbahçe kampioen wordt, kookt hij voor mij, als Besiktas kampioen wordt, moet ik voor hem koken. Ik heb al twee keer op rij verloren.' Toen Erik bijna dood was door een bacterie die maar niet werd gevonden en hij in vier jaar tijd vijf keer in het ziekenhuis belandde, kwamen de mannen van Huzur om en om op bezoek.

Mehmet: 'Daarna hebben we hem elke dag shoarma laten eten en was hij zo weer opgeknapt.'

Mehmet begon het familiebedrijf in 1991 samen met zijn broer. Derde broer Ehet stond overdag in de zaak, Mehmet en Suppi draaiden de eerste jaren dubbele werkdagen en gingen na hun overdagbaan de nacht in. Erik was een van hun eerste terugkerende klanten, samen met een paar taxichauffeurs. Soms zat hij wel twee uur lang op zijn vaste plek, bij het raam, op een van de barkrukken voor de draaiende vleesrol en de warme shoarma-oven, tussen de dronken studenten en andere praatgrage opblijvers. Mehmet: 'Wij zien mensen als Erik niet als klant. Wat ik aan hem verdien staat op de tweede plek. Dit is ons huis, Erik is een huisvriend geworden.'

Foto Renate Beense

Toch even de vraag: maakt de huisvriend zich nooit druk om de calorieën? 'Nou ja, dat 's nachts leven van mij is hoe dan ook niet gezond hè.' Hij is dik geboren, zegt Erik. Op zijn 18de woog hij 180 kilo, daarna viel hij flink af. 'Een tante was lyrisch over Limiet 65, met die afslankdruppels vlogen de kilo's er bij haar vanaf. Na een stuk of honderd dramadiëten dacht ik: ach, ik kan het allicht proberen. In tien maanden raakte ik 80 kilo kwijt.'

Het werkte meteen zo goed dat Erik daarna zijn eetpatroon niet meer durfde te veranderen. Maandenlang at hij elke dag hetzelfde. 'Geen ontbijt, 's middags vier boterhammen, 's avonds zes boterhammen en een punt appeltaart.' Tot het op een dag helemaal mis ging. 'Ik zat in de trein en donderstraalde in elkaar.'

Kort daarvoor was duidelijk geworden dat er in Limiet 65 synthetische efedrine zat, een honger onderdrukkend en vetvretend bestanddeel dat ook in bepaalde drugs zit en in hoge doseringen een direct gevaar vormt voor de gezondheid. Het middel werd midden jaren negentig verboden: Erik: 'Het bedrijf kreeg procedures aan hun broek, maar ik schreef een bedankbrief: hállo, 80 kilo!'

Hij bestelt nog een Turkse pizza met shoarma. Afgelopen week was Erik in Spanje. Dertien maanden geleden reserveerde hij bij El Celler de Can Roca, een restaurant in Girona met drie Michelinsterren. In 2015 werd het uitgeroepen tot beste restaurant van de wereld. Zijn vriendin viel met haar neus in de boter - de reservering stond al toen ze een relatie kregen. (Mehmet: 'Ja-ha, en door haar zijn we hem bijna kwijt.') Veertien gangen aten ze, in Girona. Erik: 'En het mooiste is: de eerste amuse was een stukje Turkse pizza met lamskebab.'

Kerstgerecht

In de serie Zelfde tijd, zelfde plaats volgt Volkskrant-auteur Gidi Heesakkers mensen en hun gewoonten. Vorige maand trapte ze af met een reportage over vier gepensioneerde bouwvakkers die elke doordeweekse dag gaan kijken bij de verbouwing van het Utrechtse stationsgebied.

Voor de volgende aflevering zoekt ze mensen die met Kerst altijd precies hetzelfde gerecht bereiden. Meedoen? g.heesakkers@volkskrant.nl


Deel 1 van de Zelfde tijd, zelfde plaats serie

Deze mannen gaan elke dag even kijken bij de bouw van Hoog Catharijne: 'Een week geleden waren ze hier nog aan het sjouwen met glasplaten. En moet je nu kijken'