Air is liftmuzak ontstegen

Als je pal voor het begin van de 21ste eeuw twee platen in huis moest hebben voor hippe feestjes, dan waren het wel de soundtrack van Pulp Fiction en Moon Safari (1998), het onweerstaanbare debuut van het Franse duo Air, dat nostalgische liftmuzak rehabiliteerde als kunstvorm en daarmee aan de...

10,000 Hz Legend is feitelijk de opvolger, als je Airs wat duffe soundtrack bij de film The Virgin Suicides (2000) even niet meetelt. De donkere hartslag en de vervormde, kille stemmen van Electronic Performers, het eerste nummer van de cd, kondigen meteen al aan dat het duo (Jean Benoît Dunckel en Nicolas Godin) vooral niet op de ingeslagen weg wenste verder te gaan. Er zijn donkere wolken binnengedreven in de pastelroze wereld van Air. In How Does It Make You Feel? of het gedragen slotstuk Caramel Prisoner ademt de plaat warempel de sfeer van Pink Floyd-platen als Meddle of Dark Side Of The Moon, uit de vroege jaren zeventig.

Het werkelijk schitterend gearrangeerde Radian had op Moon Safari kunnen staan, maar de vele rare geluiden en effecten in bijvoorbeeld de op Kraftwerk geënte nummers Don't Be Light en Lucky And Unhappy maken 10,000 Hz Legend ongeschikt voor loungefeestjes. Gelukkig maar, want de nieuwe Air mag dan als album minder hermetisch zijn, hij is spannender dan Moon Safari.

Een wonderlijke plaat, alleen al vanwege die merkwaardige gastrol van Beck: het door hem gezongen The Vagabond is een hoogtepunt, maar tegelijkertijd zo nadrukkelijk een Beck-nummer dat het op 10,000 Hz Legend eigenlijk alleen maar uit de toon valt.

Air is ondoorgrondelijker geworden. Het bevalt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden