Ahoy gaat overstag voor soepele Wonder

Stevie Wonder..

Pablo Cabenda

Rotterdam Mindere goden wenden het middel te pas en te onpas aan. In het meest positieve geval onderga je het gelaten, in het ergste geval erger je aan het makkelijke middel om sympathie te winnen. Bij Stevie niet. Want als Stevie Wonder bij wijze van publieksparticipatie de zaal vraagt mee te zingen, gaat een uitverkocht Ahoy uit volle borst overstag. Of het nou geïmproviseerde spreekkoren betreft ter aanmoediging van Barack Obama of het hele eerste couplet van My Chérie Amour. En als het inmiddels 58-jarige voormalig wonderkind, de multi-instrumentalist en muziekvernieuwer Ahoy hoort galmen, verschijnt er een glimlach op zijn gezicht zo breed als het klavier van zijn vleugel.

In de tournee die de grand old man van de soul vorig jaar in de VS startte, speelt Wonder een verbluffende staalkaart van zijn repertoire. De dood van zijn moeder deed hem beseffen wat de helende krachten van muziek zijn en hij besloot voor het eerst in 16 jaar weer te gaan toeren. De man moet tegelijk hebben beseft dat diezelfde helende krachten in de jaren tachtig enigszins tegen hun houdbaarheidsdatum waren aangelopen, want Wonder zingt en speelt voornamelijk zijn grootste artistieke successen uit de jaren zeventig. Optelsom: de veteraan bevrijd van elke bewijsdrang, nog steeds vervuld van spelplezier plus een ijzersterk repertoire dat de muziekhistorie zwart en progressief heeft gekleurd plús een gedisciplineerde virtuoze band, en het moet wel heel raar lopen wil je niet een historisch concert ervaren. Wonder in Ahoy is niet minder dan dat.

In tweeënhalf uur komt alles waar je de musicus om kunt bewonderen voorbij. De jazzy freewheeling Wonder die soepel overschakelt van Rodrigo’s Concierto de Aranjuez, voor mondharmonica en toetsen, naar Chick Corea’s Spain waarin elk bandlid soleert om uiteindelijk glorieus uit te komen bij het latin pianomotief van zijn eigen Don’t You Worry Bout A Thing.

De dampende funk van Superstition en Higher Ground, met dat typische klavecimbelgeluid van Wonders clavinet. De naïeve charme van liefdesliedjes als You Are The Sunshine Of My life. Tot alles uitbarst in de opwinding van Signed, Sealed, Delivered, Sir Duke en I Wish.

Alles gespeeld met een niet te stuiten drang van de muzikant om dat te delen. Wonder heeft dat opmerkelijke talent om zich door zijn muziek te laten verrassen, daarvan tot in zijn vingertoppen te genieten, zichzelf op te tillen en iedereen in daarin blijmoedig mee te nemen. Daarom is meezingen met Stevie Wonder eerder een verheffende ervaring dan een obligaat publiekstrucje en vergeef hem met het grootste gemak zelfs de marsepeinen oorvulling van I Just Called To Say I Love You.

Pablo Cabenda

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden