Agitator

Noem het ironie, maar tussen alle pogingen tot uitgesproken nieuwe of vernieuwde programma’s bij de publieke omroep was afgelopen week een oud(er)gediende de meest spraakmakende: Pauw & Witteman....

De uitzending van dinsdag echode lang na. Schrijver Hafid Bouazza voerde, bijgestaan en enigszins overvleugeld door Femke Halsema, een discussie over de dreigende steniging van een vermeende overspelige vrouw in Iran, met ene Izz ad-Din Ruhulessin. Die kende ik niet, maar zijn hoofddeksel deed het ergste vrezen voor de avond: een ‘mutsje’, zoals Pauw dat vorig jaar honend betitelde tegenover de onnavolgbare islamitische advocaat Faizel Enait (‘Jij bent gewoon dédain bezig!’).

Izz blijkt te schrijven op het (openbare) blog van de Volkskrant, alwaar hij als beroep meldt: ‘Agitator’. Bellen!

Dus daar zat hij, met gebreide pet, zijn slankte gedaante onderuit gezakt. Opvallend was de welbespraaktheid van de jongen, en de schijnbare zelfverzekerdheid waarmee hij formuleerde. Het Westen moet zich niet bemoeien met interne Iraanse aangelegenheden, vond hij, maar vergat nadrukkelijk afstand te nemen van de steniging.

De ondervragers waren scherp, soms venijnig, maar ik geloof niet dat je hen kon verwijten dat ze doelbewust hun gast uit de tent lokten of op zijn (circus)nummer zetten, zoals Mucahid Aniki in deze krant schreef. Dat deed de ‘agitator’ zelf wel, met opmerkingen die suggereerden dat hij zelfs enig nut in genocide leek te zien.

Opnieuw – net als bij Enait, en een handvol andere zwaar aangezette karikaturen die de media met open armen ontvangen – was de vraag wie hij eigenlijk representeerde anders dan zichzelf. ‘De moslim’? Een organisatie? Een autoriteit? Niets van dat al. Pauw & Witteman maakten Izz ad-Din Ruhulessin bekender dan hij verdient.

In dezelfde uitzending werd ik nog meer geraakt door de geroerde verklaring van schrijver/dichter Bart Chabot. Om meerdere redenen. Allereerst de persoonlijke: hij onthulde dat een tumor in zijn hoofd nestelt. Goedaardig, maar op een moeilijke plek; zonder behandelen ontstaat gevaar. De keuze was opereren met risico op gehoorverlies, of bestralen met kans op complicaties. Hem rest drie maanden keuze hoe deze agitator te bestrijden; het duivelsdilemma vulde de huiskamer.

De andere reden van mijn ongemak school in de bekendmaking op zichzelf: live, vers van de lever je eigen onheilstijding bezorgen – hier werd op zijn minst een nieuw grensje overgestoken in de publieke biechtcultuur van de laatste jaren. Ik gun sommige zaken van (bekend) leven en dood hun eigen privacy, maar dat is erg ouderwets.

Chabot deed het overigens om hem moverende redenen: om telefoontjes en fotografen van (roddel)pers te weren. Begrijpelijk. De vraag is alleen of zulk crisismanagement werkt. Een zieke BN’er is geen potje pindakaas waarin een spijker is aangetroffen. Gisteravond leverde Google 54 hits op met titels van media die vlijtig met het nieuws aan de slag waren gegaan. De volgende dag reeds meldde de website van De Telegraaf hoe de keuze was uitgepakt: bestralen – dat u het weet. En dan moeten ‘de bladen’ nog verschijnen.

‘Zwaar klote’, kopte de Gazet van Antwerpen, en daarmee is wat mij betreft de kern van dit drama wel voldoende samengevat. Ik hoop Chabot nog heel vaak op tv te zien. Zonder agitator in de buurt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden