Afudeng Agosoe moest even naar het binnenland

Afudeng Agosoe uit Suriname zou een tijdje weg zijn. Een paar dagen later wordt de 60-jarige gepensioneerde beveiligingsfunctionaris in Amsterdam gevonden....

'In het jaar vóór vorig jaar', vertelt zijn zoon Robbie, won Afudeng Agosoe een leuke prijs in de Surinaamse loterij: 47 miljoen Surinaamse guldens, omgerekend zo'n 24 duizend euro. Agosoe kon het geld goed gebruiken. Hij bouwde er in Paramaribo een nieuw huis van, voor zichzelf en zijn vrouw.

Twee jaar later, op 5 februari 2003, vinden wandelaars de 60-jarige Surinamer in het struikgewas aan de Zeeburgerdijk in Amsterdam.

Het stoffelijk overschot is gruwelijk toegetakeld. De buik is opengesneden, maag en darmen zijn naar buiten getrokken. Pas twintig dagen later, afgelopen maandag, kan de hoofdstedelijke politie bevestigen waar sommige inwoners van het stadsdeel Zeeburg al weken over speculeren: Agosoe was een bolletjesslikker, direct na zijn dood met een mes bewerkt door onbekenden, die op zoek waren naar de cocaïne. Het slachtoffer was uitgesproken zomers gekleed. In Nederland vroor het dat het kraakte.

Erg zorgvuldig gingen de daders niet te werk. Tijdens de sectie vond de patholoog-anatoom nog drie bolletjes. De doodsoorzaak is nog steeds onbekend. 'Wij kunnen niets uitsluiten', zegt een politiewoordvoerder. Het forensisch instituut in Rijswijk moet uitsluitsel geven: is de Surinamer bezweken aan een overdosis, nadat een bolletje was gesprongen, of is hij vermoord en daarna opengesneden? Vaststaat dat de dood al was ingetreden toen de daders aan hun lugubere operatie begonnen - de eerste keer, aldus de politie, dat zo'n misdrijf in Nederland is gepleegd.

T

wee van zijn kinderen, dochter Mavis (33) en zoon Robbie (31), vertellen onafhankelijk van elkaar en telefonisch vanuit Paramaribo wat er volgens hen met het hoofd van de grote creoolse familie is gebeurd, een gepensioneerde beveiligingsfunctionaris die nog nooit in Nederland was geweest.

Op zaterdag 1 februari zei hij tegen zijn vrouw dat hij 'naar het binnenland' moest. Hij zou er werkzaamheden moeten verrichten bij een mijnbouwbedrijf. Niemand van de familie, moeder en in totaal negen kinderen, keek daar raar van op, vader ging wel vaker een paar dagen weg. Na het weekeinde, het was 3 februari, ontving een broer van Afudeng een merkwaardig telefoontje. Afudeng meldde 'goed te zijn aangekomen in dat koude land'.

Enkele dagen later hoorde dochter Mavis (zelf moeder van zeven kinderen) een onheilspellend, maar ongeloofwaardig verhaal. Haar vriendin, lerares, had in haar klas in Paramaribo van een leerlinge gehoord dat Agosoe zich in Nederland zou bevinden. Hij zat in de gevangenis, maar het kon ook zijn dat hij was vermoord.

Mavis sloeg alarm en liet via een medewerker van de Volkskrant uitzoeken wat er van dit bericht waar kon zijn. De politie onthield zich van commentaar, omdat het inmiddels in Zeeburg gevonden lijk niet kon worden geïdentificeerd. Pas nadat het tv-programma Opsporing verzocht aandacht aan de zaak had besteed, overigens zonder dat de politie details prijsgaf, kreeg Mavis zekerheid: de foto van de onbekende dode was die van haar vader.

Onbegrijpelijk, zegt ze, dat haar vader zich heeft ingelaten met cocaïnesmokkel. 'Wij hebben allemaal van hem geleerd dat we ons nooit met dat soort zaken mochten bezighouden. Ik weet ook zeker dat mijn vader het nooit eerder heeft gedaan. Ik denk dat hij misschien toch weer geld nodig had voor zijn huis en zich heeft laten verleiden door die vriend.'

Die vriend?

'Dat is een man die een slechte invloed op mijn vader had. We weten het niet, maar er schijnt ook voodoo in het spel te zijn. Je hoort hier in Paramaribo van alles. Vader zou een kruidenbad hebben moeten nemen, waarna die vriend hem in z'n macht kreeg. Het is verschrikkelijk. Mijn vader heeft slechts twee keer van zijn leven in een plane gezeten. Zo'n twaalf jaar geleden vloog hij naar Brazilië om kleren te kopen. Twee jaar later nog eens naar de Antillen, ook voor kleren. Die verkocht hij in Suriname.'

Zoon Robbie heeft meer details, hij meent dat 'die vriend' zijn vader in contact heeft gebracht met 'de man die hier iedereen met die bolletjes volpropt'. Robbie: 'Hij heet Lopaz en woont vlak bij mij, in de wijk Latour in Paramaribo-Zuid.'

Latour is een vervallen buurt met houten huisjes, niet zelden met drie generaties onder één kap. Volgens Robbie komt er 'ontzettend veel cocaïne' vandaan, bestemd voor de Nederlandse markt. Hij bezweert dat vader noch kinderen zich ooit met de drugshandel hebben ingelaten.

Met 'volproppen' blijkt Robbie Agosoe niets te veel te zeggen. Vorige week, op 18 februari, veroordeelde de rechtbank in Paramaribo de 34-jarige Simon C. tot twee jaar en zes maanden onvoorwaardelijk plus een boete van 150 euro, nadat hij op de luchthaven Zanderij het vliegtuig naar Amsterdam had gemist wegens een aanval van epilepsie, zoals Simon zijn plotselinge val tegenover de politie verklaarde. In het ziekenhuis bleek de oorzaak van de val en zijn onnatuurlijke houding een andere.

Niet minder dan 150 bolletjes met cocaïne werden er uit zijn lichaam verwijderd. De lading woog 1,771 kilogram, een gewicht dat bij de Surinaamse justitie als record in de boeken is geschreven. Simon verklaarde voor de rechter dat hij 8000 euro zou hebben verdiend, indien hij de coke naar Nederland had overgebracht. In september vorig jaar had hij het ook al gewaagd, met succes. Hij kreeg 4000 euro nadat hij 800 gram in Amsterdam had afgeleverd.

De Surinaamse journalist Iwan Brave kan door eigen waarneming en aan de hand van de rechtbankverslagen in Paramaribo bevestigen wat insiders al lang weten: niet alleen de Antillen, waarop iedereen zich blindstaart, maar evenzeer Suriname is voor bolle tjesslikkers een favoriet vertrekpunt naar Nederland. Bodyscanners zijn niet aanwezig. 'Het is hier schering en inslag, en geen officiële functionaris in Nederland die er openlijk over praat. Het gaat alleen maar om de Antillen, het probleem in Suriname wordt doodgezwegen.'

Volgens Brave lopen vooral Nederlandse Surinamers snel tegen de lamp, omdat ze in Paramaribo niet zo goed de weg kennen. Een woordvoerder van het ministerie van Buitenlandse Zaken in Den Haag noemt een enkel cijfer: van de 139 Nederlandse Surinamers die in Suriname in de cel zitten, zijn er 133 veroordeeld wegens drugssmokkel; 'en dan hebben we het natuurlijk niet over xtc-pillen of heroïne.' Het aantal Surinaamse bolletjesslikkers dat in eigen land vastzit, loopt in de honderden. In beide categorieën is sprake van een snelle groei.

De familie Agosoe heeft geen interesse in dergelijke cijfers; zij wil vader terug.

In afwachting van de onderzoeksresultaten van het forensisch instituut in Rijswijk kan de Nederlandse justitie het stoffelijk overschot van Afudeng Agosoe echter niet vrijgeven. Een woordvoerder: 'Het is een gecompliceerd onderzoek, het kan nog dagen gaan duren.' Dochter Mavis: 'We willen hem zo graag hier hebben, maar we weten niet hoe dat precies moet. Mijn zus probeert het bij de Nederlandse ambassade en ook mijn broer Glenn doet z'n best.'

Probleem blijken bovendien de overbrengingskosten, die volgens Mavis al gauw 8500 euro bedragen. De familie kan het geld niet opbrengen.

Journalist Brave spreekt van een 'grote tragedie voor de Surinaamse gemeenschap'. In eigen land wordt het slachtoffer in de media ten onrechte aangeduid als Nederlander, in Nederland krijgt het misdrijf volgens hem onvoldoende aandacht. Brave: 'Ik hoop dat deze vreselijke gebeurtenis eindelijk duidelijk maakt wat hier in Suriname aan de hand is.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden