Aftakeling te clichématig neergezet

Hondsdagen

* *


Rotterdam In het programmaboek van Hondsdagen, de nieuwe voorstelling van het Ro Theater, noemt acteur Bart Slegers als grootste uitdaging 'de première halen'. Iedere repetitiedag liep hij tegen grenzen op, schrijft hij, vooral op fysiek vlak. Slegers haalde de première niet: hij liep een gescheurde achillespees op tijdens de laatste try-out. Rogier Philipoom nam zijn rol over; de première werd een paar dagen uitgesteld, naar afgelopen woensdag. Een week eerder scheurde de rib van danseres Fabienne Vegt, speciaal aangetrokken voor deze bijna woordeloze voorstelling met gemengde cast van dansers (nu nog 2), acteurs (5) en muzikanten (2). Exit Fabienne.


Het is nog maar de vraag of dit negental de speelmaand zonder verdere kleerscheuren doorkomt. Er wordt op benen gesprongen, tegen muren gekwakt, in billen gebeten en in gezichten geslagen. Fysiek danstheater heeft regisseuse Alize Zandwijk willen maken, over vernedering en het herstel van menselijke waardigheid.


Voor haar, zo zegt ze in datzelfde boekje, is het toppunt van vernedering 'als aftakelend mens verschoond moeten worden door iemand die je debiliserend toespreekt'. Ze doelt op verzorging in een verpleegtehuis. Uit de voorstelling blijkt echter nergens dat de makers zich hebben laten vergewissen van wat er in de geriatrie afspeelt. Zandwijk zet in Hondsdagen een clichébeeld neer, van verwarde, sloffende mensen in ondergoed, die door een verveelde verpleegster hun plaats worden gewezen.


En dus wordt een dot 'poep' gesmeerd tussen de billen van de kleine dikke muzikant Beppe Costa waarna zuster Goele Derick de strontboel mag afvegen met billendoekjes en incontinentiematjes. De tweede keer dwingt ze danseres Angelina Deck om de bilspleet te kuisen, waarna mimer Yahya Gaier met de vuile luier mag rondspringen. Deck beurt Costa op, dansend.


Andersoortige vernedering, seksueel: acteur Gijs Naber probeert de tepels van actrice Hannah van Lunteren te raken. Zij maakt afwerende gebaren: 'Help me'. Daarna wringt hij haar in allerlei fysieke bochten, en draagt zij de toptien voor van favoriete standjes. Later keren de rollen om, zoals bij iedereen - voorspelbaar - en zeurt Van Lunteren over de grootte van Nabers jongeheer. Hij eindigt met afgezakte broek bijna op de eerste rij.


Naber wordt weer getroost door zangeres Maartje Teusink, die zich naakt tegen hem aan jongleert. Teusink is een ontdekking voor het genre muzikaal danstheater. Deze singer-songwriter, winnaar van de Grote Prijs van Nederland 2000, houdt zich prachtig poëtisch staande tussen de machtspelletjes, met haar ontroerende operazang, luisterlied en snaargetokkel. Had Zandwijk maar meer muziek als rode draad gebruikt, dan de flarden accordeon (Costa) en contrabas (Teusink).


Nu valt Hondsdagen uiteen in losse scènes met overduidelijke sporen van bedenksels uit contactimprovisatie. De invallende Philipoom toont nog het meest kwetsbare moment wanneer hij als handelaar in hygiëne zijn pissoirdoekjes probeert te slijten.


Tegen het eind, na veel trage confrontaties temidden van bergen kleren en afgebladderde muren ontstaat toch nog waar Zandwijk naar op zoek is. Collectief pakken ze een rustgevende schaatsbeweging op: de eenzame mens fier overeind tot de einder.


Zandwijk heeft het totaaltheater van Alain Platel willen benaderen maar mist zijn choreografisch oog voor ritme, ruimte en rebelse confrontatie. Ze verengt fysiek spel tot een spel met het fysieke. Maar meer dan medelijden met de mens krijg je tijdens Hondsdagen medelijden met de performers. Als zij de maand wel volmaken - het is hen van harte gegund - blijft de vraag of het publiek de rit uitzingt. Gelukkig staat de voorstelling een maand in eigen huis, zonder tournee langs provinciale schouwburgen. Dat bespaart theaterdirecteuren geschipper tussen boze bezoekers en postmodern blote billentheater.


Annette Embrechts


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden