Afstand voelen

In het donker de muur voelen voor je ertegenaan botst. Cor van Essen maakt er een polsbandje voor.

null Beeld null

Wie heeft er nooit in het donker op de tast zich een weg gebaand door z'n huis? Misschien omdat het licht stuk was of gewoon om niemand lastig te vallen met een felle lamp. Met je hand vooruit gestoken hoop je op tijd objecten te voelen voordat je ergens tegen botst. Je hoopt eigenlijk dat je de muur al zou kunnen voelen voordat je hem aanraakt. En waarom zou dat niet kunnen? Zoiets als in de parkeerassistentie van moderne auto's, maar dan aan je hand.

Ik had een poosje geleden al een ultrasone afstandsensor gekocht. Deze sensor zendt een heel hoog geluid uit dat mensen niet kunnen horen. Daarna kijkt hij hoelang het duurt voordat het geluid terugkomt om de afstand te berekenen.

Draagbaar

Op internet vond ik wat nuttige voorbeelden om de sensor te testen met een Arduino en ik kreeg hem zonder problemen aan de praat.

Het idee was dus om iets te maken dat je om je hand kon dragen. Daarom mocht het niet te groot en niet te zwaar zijn. De Arduino die ik gebruikte was eigenlijk wat te groot om in een handschoen of iets dergelijks te stoppen. Gelukkig zijn er nog kleinere opties en mijn oog was gevallen op de Trinket van Adafruit (adafruit.com). De Trinket is een microcontroller die je zelf kunt programmeren en is maar 3 bij 1,5 cm groot.

Om te laten merken hoe ver weg je hand nu precies van de muur was, wilde ik een kleine trillende motor hebben, zoals je die ook in smartphones of controllers van spelcomputers vindt. Deze vond ik ook bij Adafruit: een motor niet groter dan een knoopcelbatterij. De bediening is op papier heel makkelijk, met meer spanning gaat hij harder trillen.

Benodigdheden

Trinket 5V van Adafruit (euro12,95 via Amazon.de)

Trillende motor/ Adafruit Vibrating Mini Motor Disc (euro5,95 via Amazon.de)

PN2222 Transistor

1N4001 Diode

270 ¿ Weerstand

Afstandssensor HC SR04 (ongeveer euro1,75, Miniinthebox.com)

Polsband (euro3,- supermarkt)

Printplaat

Polsband

Korte samenvatting: de sensor meet de afstand, de Trinket verwerkt het signaal en de motor mag harder of zachter trillen. Voor de stroomvoorziening had ik een AA-batterijhouder gevonden met een usb-uitgang en aan/uit-schakelaar.

Ik had alle onderdelen samen getest op een breadboard, een plankje waar je elektrische onderdelen gewoon in kunt prikken zonder gelijk te hoeven solderen. Alles werkte zoals gehoopt. Het verkeerd aansluiten en bijna doorbranden van de transistor vergeten we gemakshalve even.

Fijn dat het op de keukentafel werkt, maar nu moest het nog iets draagbaars worden. In een supermarktaanbieding vond ik een polsband voor als je een kleine blessure hebt. Hij was lekker ruim, dus er was genoeg plek om de sensor er doorheen te laten steken en om alle elektronica eraan vast te naaien.

De uitdaging was nu om alles zo klein mogelijk en toch stevig te houden. Na flink wat gepuzzel wist ik alles op een stukje printplaat te krijgen, waarna het spannendste soldeerklusje voor mij ooit volgde. Na afloop weer spanning op de Trinket gezet en er gebeurde... niks. Kortsluiting. Ik was te haastig geweest en had toch niet alles gecontroleerd. De kortsluiting werd verholpen en gelukkig deed alles het weer.

In de polsband had ik met een schaar twee kruisen geknipt zodat ik de speakertjes van de sensor erdoor kon duwen. Daarna de naaidoos boven gehaald om met naald en draad de printplaat strak tegen de polsband te zetten. Een printplaat heeft veel kleine gaatjes, dus het voelde net als een knoop aanzetten. De achterkant van de printplaat was een wirwar van puntige stukjes soldeer en aangezien me dat niet erg aangenaam leek om te dragen heb ik daar een stukje rubber overheen geplakt.

Zoemgeluid

Het moment van de waarheid was aangebroken. Polsband om, stroom aan en... weer niks. Het zweet brak me uit. Alles was gesoldeerd, gelijmd en vast genaaid. Het vooruitzicht om alles los te halen om uit te vinden wat er stuk is, sprak me niet erg aan. Ik heb uiteindelijk geprobeerd de polsband anders rond m'n hand te dragen, zodat de stroomkabel wat anders lag. Of dat het probleem was weet ik niet, maar gelijk voelde en hoorde ik het bekende zoemgeluid van de motor. Het project was gered.

Ondertussen was het al weer laat geworden. Ideaal in dit geval. Ik deed alle lichten uit, m'n ogen dicht en liep met mijn hand naar voren door de woonkamer. En mijn hand begon op ongeveer een halve meter afstand van de muur al licht te zoemen om me te vertellen dat er bijna een botsing aankwam. Maar helaas niks over rondslingerend speelgoed en die lage balk in de keuken.

Wat meer details zal ik op mijn blog zetten:

corvanessen.blogspot.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden