Afspraak

XYZ


Een jaar of vijftien geleden had ik een ontmoeting met Henk Spaan. Het was op een vrijdagmiddag, iets na twaalven, en ik weet nog exact aan welk tafeltje we zaten in café Het Molenpad in Amsterdam. Ik kan me ook nog heel goed herinneren waarover we spraken. Over zijn roman, die hij bij nader inzien toch maar onuitgegeven liet; over Ischa Meijer, wat een secreet was, maar had hij met iemand zó hard gelachen als met Ischa? Over Harry Vermeegen, over wie hij vanwege complete desinteresse eigenlijk helemaal geen mening had. En over psychotherapie, en hoe populair dat in de jaren zeventig was in de linkse, gestudeerde kringen waarin Spaan zich indertijd bewoog. Ik vroeg 'm nog of het voor hem persoonlijk nog vruchten had afgeworpen, waarop hij even afgemeten als stichtend antwoordde: 'Ach, ouder worden helpt ook.'


Dat ik dit allemaal nog zo goed weet, heeft eigenlijk weinig met Henk Spaan te maken, noch met wat er allemaal zo besproken werd aan die kleine, bruine tafel in café Het Molenpad. Ik weet het nog zo goed, omdat ik die dag eigenlijk ergens anders had moeten zijn.


Die vrijdagmiddag werd in Venray het jongere halfbroertje van een vriend van me begraven. Ik wist uiteraard van het bestaan van de halfbroer, maar ik had 'm nooit ontmoet. Bij relaties met vrienden waar je pas na je, pak 'm beet, 18de kennis aan krijgt, speelt de familie een veel minder grote rol. Na een lang ziekbed was die lieve jongen komen te overlijden, waarna de datum voor de begrafenis op vrijdag werd gezet. Bij die dag stond in mijn agenda al de afspraak met Henk Spaan. Ik besloot deze niet te verzetten: om twaalf uur zat ik niet op een kerkbank in Venray, maar op een gammele stoel in een Amsterdams café.


Tot op de dag van vandaag heb ik daar spijt van. Als man hoor je op zo'n moment de 150 kilometer naar Venray te rijden, plaats te nemen op een knoertharde kerkbank, en vervolgens weer 150 kilometer terug rijden naar huis om je zegeningen te tellen. Doe je dat niet, dan achtervolgt dit je terecht de rest van je leven. Die 150 kilometer verharde weg is als de paal waarlangs Hugh Hefner in de tv-spot voor Bavaria naar beneden glijdt. Hij laat Caribische cocktails en hete blonde bliksems achter om zich in het geheime café onder zijn huis bij zijn vrienden te voegen. Dat doet-ie voor zijn vrienden, maar vooral ook voor zichzelf.


Aaf Brandt Corstius is met vakantie. Arno Kantelberg (Esquire, FHM) vervangt haar.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden