Afscheid van Geelen, vijf nieuwe critici en ons nieuwe Instagram-account

De week van hoofdredacteur Philippe Remarque.

Jean-Pierre Geelen

Kaspar Hauser

Donderdagavond zat Jean-Pierre Geelen alleen thuis en hoefde hij geen televisie meer te kijken. Dat gaf een enigszins verweesd gevoel. Als een soort Kaspar Hauser, de Duitse jongen uit de 19de eeuw die zijn hele jeugd in een kelder leefde, betreedt onze tv-criticus na zeven jaar voor de buis weer de echte wereld, en knippert met de ogen tegen de zon. Ik vind het geweldig wat hij heeft gepresteerd - en dan heb ik het niet over het kluizenaarsbestaan voor het blauwe oog, maar over de scherpzinnigheid, kritische geest en dartele pen waarmee hij ons lezers jarenlang televisie heeft uitgelegd. Soms vrolijk, soms streng, altijd lezenswaardig. Mij verging het daarbij zoals een lezer van de week vertelde in een ingezonden brief: dankzij Jean-Pierre bleef ik precies op de hoogte van televisie zonder het al te veel te hoeven kijken. Geelen zegt nu met gevoel voor understatement dat hij 'een beetje moe' is. Maar u kunt hem binnen niet al te lange tijd terug verwachten in V. Daarover bericht ik u later. Jean-Pierre is met zijn zeven jaar recordhouder televisiekijken voor de Volkskrant. Maar ook de lengte van zijn afscheid kan in het Guinness Book. Het idee was dat we bij de laatste recensie een interview zouden plaatsen, en hij vervolgens nog een week lang lezersvragen zou beantwoorden en enkele niet aan de tv-avond gebonden eindbespiegelingen opschrijven. Maar omdat hij zijn vertrek al de maandag ervoor verklapte, werd het twee weken lang tabé. 'Ik kan mezelf niet meer zien', waarschuwde hij me gisteren.

Jean-Pierre Geelen. Beeld Daniel Cohen

Vijf tv-recensenten

Dat komt goed uit, want ik wil u hier voorstellen aan zijn vijf opvolgers. Dat zijn Julien Althuisius, Hanna Bervoets, Gidi Heesakkers, Frank Heinen en Haro Kraak, relatief jonge scribenten met een fijne eigen schrijfstijl. Ze recenseren elk steeds een week, en zullen behalve televisie ook het streaming-aanbod en internetfilmpjes bespreken. Het spits wordt maandag afgebeten door Gidi Heesakkers, die u op de foto ziet. Meerdere tv-kijkers dus, maar niet omdat we het niemand meer aan willen doen op Kaspar Hauser te gaan lijken. Waarom dan wel van een naar vijf recensenten? Jeroen Pauw vond het maar niks, zei hij bij zijn afscheidsinterview op tv met Jean-Pierre. Hij wilde liever één naam. Dat heeft ontegenzeggelijk voordelen: Geelen is in die zeven jaar uitgegroeid tot een vaste waarde, een van de smaakmakers van de Volkskrant. Maar afwisseling van recensenten, zo merkten wij in vakantieweken, heeft ook grote voordelen: iedere tv-kijker heeft andere voor- en afkeuren, andere interessegebieden en andere stokpaardjes. Dat geldt voor critici, maar ook voor lezers. Als je elke week door een ander paar ogen kijkt, is er afwisseling en hopelijk een compleet beeld. Oordeelt u zelf of het bevalt.

Gidi Heesakkers.

Instagram

Een collega van The Wall Street Journal beschreef ons laatst hoe hij en een paar leeftijdgenoten op de tribune bij de US Open met hun telefoons foto's maakte en die meteen op Facebook zetten. Dat vonden ze al heel wat. Maar een rij voor hem zat een groep jongere mensen die dezelfde tennisfoto's via Snapchat deelden. Hij voelde zich hopeloos oud. Lekker mopperen is dat voor onze generatie, die zelfs nog (heel even) op een typemachine heeft geschreven. Maar het is eigenlijk heel interessant: steeds nieuwe manieren en kanalen doemen op om publiek te bereiken. Zo heeft de Volkskrant sinds deze week een account op Instagram (het Magazine had er al een). Daar kondigen we met beeld verhalen, fotoreeksen en digitale producties aan. We hadden gisteren 38 volgers. Dat steekt wat schril af tegen de 416 duizend volgers die de Volkskrant-berichten ontvangen op Twitter. Dus als u op Instagram zit: wees welkom bij ons.

Oud en nieuw kwamen deze week mooi bijeen in een experiment van onze poprecensent Gijsbert Kamer, die het in zijn hoofd had gehaald op onze site alle 21 muziekuren van de nieuwe Collector's edition van Bob Dylan te livebloggen. Dat zijn soms heel veel versies van hetzelfde liedje achter elkaar. Hij begon om negen uur 's ochtends en eindigde om 4.50 uur de volgende ochtend, vermengde intussen muziekoordeel met interessante beschouwingen over Dylans meest creatieve periode én een beschrijving van wat hij at, dronk en voelde. Gijsbert bleef opgewekt en bewonderend, maar tegen de hondewacht werd het precair. 01.05: 'Houd ik eigenlijk wel genoeg van Bob Dylan?' 01.20 'En dat orgeltje van Al Kooper begint me inmiddels ook knap te irriteren.' 02.05: 'Lieve help, nog tien pogingen tot Just like a Woman.' Ik hoop dat de ARBO-dienst niet heeft meegelezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden