Afscheid Van der Sar in Arena mondt uit in een voetbalavond vol kippevel

Maar liefst drie wedstrijden omlijstten het afscheid van de 40-jarige keeper. Maar ook als het programma de hele nacht had geduurd, was het publiek gewoon blijven zitten.

AMSTERDAM - Het Nationaal Voetbalmuseum mag dan in Middelburg staan, woensdag opende een dependance voor een avond de deuren in de Amsterdam Arena. Op de dag dat Edwin van der Sar afscheid nam als doelman, was het genieten van een tour langs het recente voetbalverleden, het heden én de toekomst, want ook zoon Joe kwam in actie met de D1 van Manchester United.


Als compacte traktaties werden ze geserveerd, de drie wedstrijden die het adieu van de 130-voudig international omlijstten. Eerst de jeugd, daarna de oudjes en tot slot de nog actieve voetbalprofs. En Mick Huck-nall, leadzanger van Simply Red, kwam op verzoek van het afzwaaiende monument The Right Thing en Holding back the years zingen.


Voor Van der Sar, die zichzelf nooit in het middelpunt van de belangstelling heeft willen plaatsen, moet het weldadig hebben aangevoeld. Bovendien sloot deze avond mooi aan op zijn werkelijke afscheid, ruim twee maanden geleden met de verloren Champions Leaguefinale tegen Barcelona in Londen.


Een beeld van toen dat is bijgebleven: voor vrijwel elke microfoon en elk schrijfblok bleef hij staan. Zwijgend waren zijn ploeggenoten van Manchester United doorgelopen. Maar diep in de buik van stadion Wembley verplaatste Van der Sar zich juist stapje voor stapje. Welke journalist hem ook aansprak, iedereen kreeg antwoord.


Ook die mate van professionaliteit tekende de sportman Van der Sar, die nu als analist voor de NOS aan de slag gaat. In Londen zei hij de liefdevolle afscheidsverhalen over hem, die talrijk waren, gewaardeerd te hebben. 'Wat je geeft, krijg je dus blijkbaar terug.'


Woensdag kreeg hij op een andere manier veel terug. Liefst drie afscheidswedstrijden waren er voor hem georganiseerd, waarvan de eerste zonder twijfel de vermakelijkste was. Daarin troffen de D1 van Ajax en Manchester United, met in het doel Van der Sars hoogblonde zoon Joe, elkaar.


Kleine jochies waanden zich voor even ster en kregen in minder dan een half uur het publiek aan hun voeten. In het team van Ajax geen James Dean, maar een Dean James. En doelpunten waren er van de leuke pingelaar Mees de Wit en aanvoerder Ramiz Zerrouki. Een jongensboek ging voor kinderbedtijd even open.


Dus ook voor Callum Gribbin, de nummer 10 van Manchester die twee keer scoorde en zijn doelpunten zo aanstekelijk enthousiast vierde, dat je spontaan fan van hem zou worden. Nu al. Joe van der Sar kreeg ook zijn publiekswissel en daarna een aai over de bol van pa Edwin, die even later zelf aansloot bij het Ajax van 1995 (winnaar van de Champions League) dat speelde tegen het Oranje van het WK van 1998 onder leiding van Guus Hiddink.


Aan de andere kant nam Louis van Gaal plaats op de bank. Hij kreeg een warm applaus en werd toegezongen, uiteraard zeer tot zijn genoegen.


Alleen al het zien van al die grote spelers uit het verleden maakte de avond geslaagd. Uiteraard schitterde Marc Overmars weer tijdens een afscheidswedstrijd van een oud-ploeggenoot. In Zwolle, waar Jaap Stam het voetbal een paar jaar geleden vaarwel zei, draaide hij de Roemeen Ogararu dol, waarna hij besloot een herstart te maken bij Go Ahead Eagles.


Nu passeerde hij doelman Ruud Hesp met een meesterlijk schot in de kruising, waarna de felicitaties volgden. Danny Blind kwam hem speciaal wat influisteren. Frank Rijkaard kwam even om zijn hals hangen.


Zestien jaar na Wenen, waar AC Milan destijds werd verslagen in de finale van de Champions League, vonden allen elkaar moeiteloos. Sommigen wat zwaarder, anderen nog steeds afgetraind, zoals Finidi George die al zeven jaar geleden stopte.


Wijlen Bobby Haarms keek vanaf de grote videoschermen in de Arena goedkeurend toe. Alleen Jari Litmanen en Clarence Seedorf hadden zich laten verontschuldigen. Maar verder was iedereen er. Van Nwankwo Kanu tot de nieuwe commissaris Edgar Davids. En van Winston Bogarde tot de broers De Boer en Patrick Kluivert.


In de benauwde Arena waande je je even terug in de tijd. Zeker toen We are the Champions van Queen uit de speakers klonk, het lied dat halverwege de jaren negentig werd geadopteerd door het team van Van Gaal, dat alles won dat van zilver was en bedoeld om omhoog te tillen.


Er werd nog eenmaal geposeerd met de beker, symbolisch overhandigd door Sir Bobby Charlton aan Danny Blind, waarna het huidige Ajax aantrad tegen het Dream Team van Edwin van der Sar, dat een hoog Manchester Unitedgehalte had. Al zorgde Dirk Kuijt voor een vleugje van dat andere rood, dat van Liverpool.


Het kon allemaal op deze kippevelavond. Het was een vol programma, maar passender had niet gekund. Sterker: waren ze de hele nacht doorgegaan, dan was het publiek blijven zitten. Het was namelijk zo'n avond, waarvan je niet wilde dat er een einde aan kwam.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden