Affront! Krant is geen 'culturele ruimte'

PARIJS - De linkse Franse krant Libération staat met de rug tegen de muur. Vorig jaar raakte de krant 15 procent van haar lezers kwijt. De grootste aandeelhouders presenteerden vrijdag een reddingsplan dat van Libération een 'multimediaal merk' moet maken, inclusief hip café in Parijs. De redactie is mordicus tegen, omdat het plan ten koste zou gaan van de papieren krant.


Aandeelhouder Bruno Ledoux noemt de redacteuren ouderwets en benepen. Zonder drastische maatregelen zal Libération failliet gaan, stelt hij. Daarmee zou een einde komen aan een instituut dat in 1973 werd opgericht, mede door de filosoof Jean-Paul Sartre. De oplage wordt nu geschat op iets minder dan 100 duizend exemplaren per dag, tegenover 170 duizend rond de eeuwwisseling.


De zakenlieden Ledoux en Edouard de Rothschild zijn de belangrijkste aandeelhouders van de krant. Ze willen dat de redactie haar burelen bij de Place de la République in Parijs verruilt voor een goedkoper kantoor elders in de stad. Vervolgens zou het gebouw met hulp van de beroemde ontwerper Philippe Starck worden getransformeerd tot een 'culturele ruimte' met een digitale newsroom, een tv-studio, een bar, een restaurant en een broedplaats voor beginnende ondernemingen.


De voormalige redactie zou moeten uitgroeien tot een ontmoetingsplaats voor journalisten, schrijvers, filosofen, politici en designers, een 'Flore van de 21ste eeuw' - in een verwijzing naar het legendarische stamcafé van Sartre en Simone de Beauvoir in Saint-Germain-des-Prés.


De redactie ervoer deze vlotte marketingtaal als een opgestoken middelvinger. 'Wij zijn een krant', stond zaterdag in grote letters op de voorpagina van Libération, 'geen restaurant, geen sociaal medium, geen culturele ruimte, geen televisieplatform, geen bar, geen broedplaats voor start-ups'. Vervolgens werden de eerste vijf pagina's gebruikt om de aandeelhouders op bittere, soms pedante toon de les te lezen.


Libération begon in 1973 als stem voor de onderdrukten, in Frankrijk en de rest van de wereld. De krant had geen hoofdredacteur - de journalisten waren samen de baas - en advertenties werden principieel geweigerd.


In 1981 verdween Libération drie maanden van de markt om terug te keren als 'gewone' krant, onder leiding van Serge July. De extreem-linkse, tegen het maoïsme aanleunende koers werd verruild voor een libertair, sociaal-democratisch geluid. In de jaren tachtig en negentig groeide de oplage, maar in 2006 moest de krant opnieuw worden gered.


Libération leed onder de ook in Frankrijk krimpende dagbladmarkt. In 2011 en 2012 kende de krant een opleving. Na vijf jaar Sarkozy had Frankrijk zin in een links geluid. Het presidentschap van de socialistische president Hollande is tot dusverre een teleurstelling, hetgeen ook op de linkse Libération afstraalt.


Daarnaast wordt de krant ernstig geplaagd door interne twisten. De redactie heeft al twee keer een motie van wantrouwen tegen hoofdredacteur Nicolas Demorand aangenomen. Hij zou arrogant zijn en de waarden van Libération verkwanselen met ordinaire voorpagina's. Toen Bernard Arnault - de rijkste Fransman en baas van het luxeconcern LVMH - om fiscale redenen Belg wilde worden, bracht Libération de kop Casse-toi, riche con ('rot op, rijke klootzak'). Ook zou Demorand de krant te veel tegen de Parti Socialiste laten aanschurken.


De aandeelhouders blijven vierkant achter Demorand staan. Zij geloven juist dat de redactie het probleem is. In een uitgelekte e-mail stelde Ledoux dat hij een spectaculair reddingsplan had geponeerd 'om deze benepen geesten er hopeloos ouderwets uit te laten zien.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden