Affaire

Ze arriveerden ieder met hun eigen auto. Hij was er als eerste. Hij reed in een Renault Espace. Hij draaide een rondje over het parkeerterrein en stopte aan het einde, bij een kale berk....

Hij strekte de benen en keek een paar keer op zijn mobieltje om te checken hoe laat het was.

Het was rustig - verderop kabbelde het Flevomeer, een reepje zand lag als een strand tegen de waterkant. Er was een grote speeltuin. Een jonge moeder zat met haar kind in het zand. Een paar meerkoeten dreven in het water, een binnenvaartschip pruttelde voorbij. Aan de overkant van het water hing de gloed van nakende bloei over de bomen. Je zou niet zeggen dat het hier Strand Nulde was. Op een steenworp raasde het verkeer over de A28.

Toen arriveerde zij, in een blauw Ford Kaatje. Ze draaide langzaam het terrein op en zette haar auto een paar meter van de zijne. Terwijl hij naar haar toe liep, bleef ook zij nog even zitten. Waar het aan te zien was, geen idee, maar hier was liefde in het spel. De vrouw stapte uit.

Ze was iets jonger dan hij, en goed verzorgd. Aan haar kleding te zien, kwam ze van haar werk. Dat zou kunnen kloppen. Het was kwart voor één. Lunchpauze. Ze droeg een mantelpakje en platte schoenen. Ze greep haar jas en sloeg de autodeur dicht. Nu was de man bijna bij haar en ze deed een stap in zijn richting. Ze leek te aarzelen, maar liep toen zijn omhelzing in. Ze zoenden elkaar op de mond. Kort.

Daarna keken ze allebei schichtig om zich heen. Ofwel ze waren heel erg bang betrapt te worden, ofwel ze kenden elkaar nog maar net, ofwel ze waren niet zo bedreven in het overspel.

Ze begonnen te lopen, naar de waterkant. De man leek even een arm om de vrouw heen te willen slaan, maar hij bedacht zich. In plaats daarvan gleed zijn hand even over haar achterwerk. Het leek of er een schok daar haar lichaam ging. Hij boog vertrouwelijk naar haar over en fluisterde iets in haar oor. Ze deed een stapje opzij, zodat er ineens afstand tussen hen was.

Ze liepen langs groene prullenbakken en picknicktafels, kwamen langs de eenzame moeder met haar kleuter op de wipkip, ze liepen zo dicht mogelijk langs het kabbelende water, naar een landtong die ver het water in stak. Riet en struikgewas onttrokken hen al snel aan het zicht, maar ze maakten er geen gebruik van. Ze wandelden door en even later waren ze op het uiteinde van de pier te zien. Er was wel iets veranderd. Zo te zien hadden ze ruzie. Beide stippen in de verte maakten heftige gebaren en de choreografie waarin ze zich bevonden was er eentje van aantrekken en afstoten. De ene keer stonden ze oog in oog, bijna bij elkaar op de tenen, het andere moment liep een van de twee kwaad bij de ander weg die dan weer moest volgen. Ze grepen elkaar vast, ze duwden elkaar weg en ze hielden elkaar soms even vast. Het was een fascinerend schouwspel. En de logica was duidelijk: het was een eindspel. Wie zou het besluit hebben genomen?

Ze waren beiden getrouwd. Achter in haar Kaatje stond een kinderstoeltje. In zijn Espace lagen op de achterbank Marswikkels en een paar voetbalschoenen in een jongensmaatje. Hij woonde in Amersfoort, zij in Putten. Ze kenden elkaar van hun werk, in Harderwijk. Ze hadden elkaar de afgelopen maanden in hotels getroffen. Ze sms'ten, ze belden, ze ontmoetten elkaar hier, hun speciale plek, om te praten. Maar nu moest het dus over zijn, zij kon de spanning niet meer aan. Een collegaatje van haar had al twee keer gekscherend opgemerkt dat ze zeker tussen de middag naar haar minnaar ging. 'Hoezo?', had ze gevraagd. 'Nou, ik zie het aan je gezicht, wanneer je terugkomt.' Ze was rood als een kreeft geworden.

Nu kwamen de poppetjes weer naar het strand. Ze werden steeds groter. De man had zijn arm om de vrouw heengeslagen. Ze stond het hem toe, want ze had gezegd wat ze moest zeggen, en het was over. Ze passeerden opnieuw het kind en de moeder (Marijke de Jong uit Ermelo) keek even op vanuit het zand. Ze leek te begrijpen wat er was gebeurd en glimlachte. De ex-geliefden liepen verder, naar hun respectievelijke auto's, en respectievelijke levens. De zon scheen, maar dat hielp niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden