Afellay tilt thuis blijven wonen naar ander niveau

Mooi interview met Ibrahim Afellay afgelopen zaterdag in deze krant. Hij woont nog bij zijn moeder en houdt onzegbaar veel van haar....

Nico Dijkshoorn

Hij heeft ze samen met zijn moeder opgehangen, want die ziet precies of ze recht hangen. Patrick Kluivert, uit de tijd dat hij nog gelukkig was. Marco van Basten, toen hij nog geen coach wilde worden.

Een miljonair die nog bij zijn moeder woont, dat heeft iets. Ik hoop dat hij nog gewoon met de bus naar PSV gaat. Een geinige broodtrommel met een elastiek eromheen en een handpeer voor als hij op de terugweg lekkere trek krijgt. Zo zou je meer voetballers willen zien.

Theo Janssen van Vitesse gun je bijvoorbeeld zes moeders. Vanenburg had altijd bij zijn ouders moeten blijven wonen. ‘Fijn gecoacht jongen? Geen mensen geslagen?’ En dan die stilte. Dat wordt weer een week afwassen.

Sporters in een knusse huiselijke omgeving, dat voelt meteen goed. De warmte van een familie om je heen. Op een of andere manier inspireert dat altijd. Mijn zoon – 12 jaar – voetbalde vorig jaar een toernooi in de Achterhoek en werd ondergebracht bij een gastgezin. Op een boerderij.

Gastvrije mensen die hem uitlegden hoe je dieren aait. ’s Avonds, tijdens de maaltijd, nam het gesprek een onverwachte wending. De vader van het gastgezin vond dat er te veel negers in Nederland waren. Dat viel hem op. Waar je ook keek, je zag een neger. En wat was onze kleur? Precies, wit. Dus rarara, hoe kon dat?

Mijn zoons team bestond voor 60 procent uit kleurlingen. Het werd een pittige discussie. Resultaat: de boer moest toegeven dat sommige negers wel atletisch zijn en iets met een bal kunnen. Een leermomentje, en dat allemaal omdat een sporter en een familie bij elkaar aan tafel zaten.

Afellay tilt thuis blijven wonen naar een heel ander niveau. Tot nu toe hebben we te maken met types als Ronaldinho en Royston Drenthe. Die wonen niet bij hun moeder, maar de moeder woont bij hen in.

In een documentaire over Ronaldinho zag ik wat dat betekent. Een Braziliaans sfeertje creëren midden in Spanje. Met de paella-boer om de hoek toch steeds met zestig man aangetrouwde familie hardnekkig halve varkens blijven roosteren in de achtertuin, terwijl er iemand ritmisch op een trommeltje slaat.

AC Milan kan zijn lol op. Die moeten op zoek naar een winkeltje waar Ronaldinho’s moeder precies de goede ingrediënten voor een Braziliaanse marinade kan vinden, anders begint hij er niet eens aan.

Dat gaat bij Afellay anders. In het interview geeft hij aan dat zijn familie meenemen naar het buitenland ‘zeker een serieuze optie is’. Ik hoop dat het Barcelona wordt. Afellay’s moeder weigert in een buitenwijk te wonen.

Die wil midden in Barceloneta, de volkswijk, wonen. Waar niemand een deurbel heeft. Je schreeuwt heel hard naar drie hoog dat je er in wilt. Ook ’s nachts. Een wijk waar men nog leunend op balkons met de buurvrouw aan de overkant over het toenemend verval der zeden kwettert.

Volgend jaar loopt Afellay daar. ’s Ochtends, met een boodschappentas. Hij steekt niets in brand. Hij draagt geen T-shirt met Fuck Madrid. Hij gaat brood halen bij dat ene bakkertje. Als hij bijna om de hoek verdwijnt, verschijnt zijn moeder op het balkon. ‘Afellay!!’

Hij kijkt op. Ze roept dat ze van hem houdt. Hij ook van haar. Hij kijkt naar de nieuwe sportschoenen die zij voor hem heeft gekocht. Omdat hij gisteren vier keer heeft gescoord. Hij holt er een stukje mee. Ze lopen heel snel. Die heeft zijn moeder goed uitgezocht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden