'Af en toe een beetje over de top'

Hij groeide uit tot een bekende Nederlander toen hij op ludieke wijze probeerde voetbalclub Veendam te redden. Tevergeefs: Veendam ging failliet. Maar de club kan waarschijnlijk door als hoofdklasser. 'Pom, pom, pom, jongen.'

Henk de Haan parkeert zijn auto voor de Langeleegte. De hekken zijn op slot, het regent en er is niemand in het gebouw. Zo ziet een failliete club er dus uit, op een sombere woensdagmiddag.

Toch is er goed nieuws: SC Veendam mag waarschijnlijk door als hoofdklasser. De Haan ziet het helemaal zitten. 'Ik verwacht dat voetballers uit het hele land zich zullen aanmelden. Brabant, Amsterdam, noem maar op. Túúrlijk! Als je werkloos bent en je kunt een leuk centje verdienen hier, waarom niet? Wie wil er nou niet voetballen op de Langeleegte? Pom, pom, pom, jongen.'

Henk de Haan is 50 jaar en drie dagen per week werkt hij als 'onder-, onder-, onder-, onderdirecteur' van de Rabobank in Delfzijl. De overige dagen vult hij met bezigheden voor zijn bedrijf HENK Evenement'n. Dan fleurt hij personeelsfeestjes op met z'n trompet of vertelt hij in kantines mooie verhalen over zijn voetbalcarrière bij FC Groningen en Veendam.

De Haan was naar eigen zeggen een eenvoudige rechtsback, die per wedstrijd doorgaans twee opdrachten meekreeg: 1. de bal afpakken, 2. die vervolgens zo snel mogelijk inleveren bij iemand die beter was dan hij. Dat was niet zo moeilijk, zegt hij. 'Dat was namelijk iedereen, haha.'

Voor het eerst sinds eind maart is De Haan terug op de Langeleegte. Hier hoorde hij, op een drukbezochte persconferentie, hoe zijn club failliet werd verklaard. Direct na de onheilstijding stapte hij op de curator af: 'Kunnen we nog in beroep? Hoe lang? Acht dagen?'

Er kwam een sms-actie, er konden T-shirts ('To Broez Or Not To Broez') worden besteld en er werd in allerijl een benefietconcert georganiseerd. Hij belde zelfs met Red Bull om te vragen of dat bedrijf de club misschien wilden redden. 'Red Bull Veendam, dat was toch geweldig geweest?'

In één klap werd De Haan het gezicht van de noodlijdende club: een sappig Gronings pratende druktemaker die zijn rol als sympathieke underdog met verve speelde. In elke microfoon die hij voor zijn neus kreeg, riep hij: 'Broez'n!'; Gronings voor 'd'r op of geen vreten'. En bijna elke zin besloot hij met 'pom, pom, pom'.

De Haan weet zelf eigenlijk ook niet hoe hij er op kwam, dat pom, pom, pom. Of wacht... 'Ik doe aan virtueel spinning. Ken je Evert, de man die je dan op het tv-scherm aanmoedigt om je moraal te geven? Die zegt altijd pom, pom, pom, als je een tandje bij moet schakelen. Ik denk dat ik het van hem heb.'

Nee, hij is geen adhd'er. Tenminste, niet dat hij weet. 'Bij ons thuis heette dat gewoon een druk kind. Maar ik slik geen pillen, als je dat bedoelt.'

Een man fietst voorbij. 'Heb jij misschien een sleutel van het stadion?', vraagt De Haan. Even later staat hij binnen en wijst hij op het veld. 'Daar stond ik tegenover Dennis Bergkamp. Onze trainer, Henk Nienhuis, beloofde me 100 gulden als Bergkamp niet zou scoren. Wat denk je? Ik wil de bal hard wegrammen. Komt de bal tegen het scheenbeen van Bergkamp aan. Zo met een boog over de keeper... Daar ging mijn extraatje.'

Maar goed, de reddingsactie dus. De Haan werd uitgenodigd bij De Wereld Draait Door. Hij droeg een T-shirt met een bankrekeningnummer waarop geld gestort kon worden. Zijn eigen bankrekening. 'Het moest snel, dus ik heb niet goed nagedacht. Anders had ik een stichting opgericht.'

In de uitzending was hij zo druk en onverstaanbaar dat FC Groningen-trainer Robert Maaskant later opmerkte dat hij Groningen honderd jaar had teruggeworpen in de tijd. 'Ja, De Wereld Draait Door... Ik draaide zelf ook een beetje door', geeft De Haan toe.

Hoe dat kwam? 'We stonden in de file. Half acht begon het, om tien over zeven stonden we nog vast op de ring rond Amsterdam. Daardoor zat ik vol adrenaline. Ruud Gullit, ook te gast in de uitzending, legde een euro op tafel voor Veendam. Beetje denigrerend, vond ik. Toen deed ik er nóg een schepje bovenop. Ik articuleerde niet goed meer. Aan de andere kant: was ik daar als een zoutzak gaan zitten, dan had niemand geld gestort.'

Nu gebeurde dat wel. De Haan beloofde: no cure no pay. De volgende dag moest hij bij zijn baas komen. Die was niet zo blij. 'Hij zei: Je werkt hier 26 jaar, dat ga je niet in één dag te grabbel gooien. Je bent ook Henk de Haan van de Rabobank die daar zit.

'Dat was kantje boord. Begrijpelijk, er is natuurlijk behoorlijk wat gebeurd in het bankwezen.'

In de dagen van de reddingsactie schoot de teller omhoog. Al snel werd een bedrag van meer dan 2 ton bereikt. Achteraf klopte dat niet helemaal. 'Er was 70 duizend euro aan contanten binnengekomen. De rest waren toezeggingen en schattingen. Voor het benefietconcert rekenden we op 6.000 man. We dachten: ze kopen een shirtje, drinken een biertje. Dat geld hadden we er alvast bij geteld.'

Er kwam 1.800 man naar het concert, ruim geschat. 'We zijn misschien een beetje te veel in onszelf gaan geloven. Maar dat moest ook. Als we er zelf niet in geloofden, wie dan wel?'

Veendam ging definitief ten onder. Toen kwamen de vragen. Waar was het geld? 'Henk zit zeker te broez'n op de Malediven', twitterden mensen. De Haan kan er wel om lachen: 'Ik wilde nog een oude vakantiefoto op Twitter zetten, liggend op het strand. Met een tekstje erbij: 'Mensen, bedankt! Henkie blijft nog even hier.' Maar na dat gesprek met mijn baas heb ik dat maar even laten zitten.'

Op zijn rekening stond uiteindelijk 74.293, 13 euro. Vervolgens moest iedereen worden terugbetaald. 'Ik wist eigenlijk niet hoe dat moest. Nadat duidelijk was dat we het niet hadden gered, zei Veendam-hoofdsponsor Gljatema: kom, we lopen naar de boekhouder. Die is tweeënhalve dag bezig geweest om negenduizend donaties terug te storten.'

Iedereen heeft zijn geld teruggekregen, bezweert De Haan. 'Tot op de laatste euro'. Nou ja, bijna dan. 'Vier stortingen waren niet meer te herleiden. Dat was in totaal 120 euro. Dat hebben we aan het kinderkankerfonds gestort.'

Het is stil aan de Langeleegte. De Haan steekt zijn vinger op, waarschuwend. 'Maar geloof me hè, ik heb alles voor de club gedaan. Open, eerlijk en enthousiast. En af en toe een beetje over de top misschien.'

Persoonlijk is hij er ook niet slechter van geworden, van die hele reddingsactie. Van BG'er (Bekende Groninger) werd hij BN'er. Hij merkt het aan het aantal boekingen bij HENKS Evenement'n. Het enige waar hij nu nog mee zit is een lading Broez'n-shirts. 'Die verkoop ik nu via mijn pom pom pom webshop. De opbrengst gaat naar mijzelf, ja. Ik moet er toch iets mee?'

Foto

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden