Adje schildert erop los

Adje Vandenberg schildert...

Wieteke van Zeil

De wereldberoemde gitarist van Vandenberg en Whitesnake zegt de muziek vaarwel en stort zich op zijn oude liefde: het schilderen. Ooit begon hij zo op de kunstacademie. Nu heet Adje Adriaan, is hij vader en zit hij liever alleen in zijn atelier dan op een podium in een vol stadion.

Schilderen. . . is dat niet een beetje saaie bezigheid voor een hardrocker? 'Nee hoor. Ik deed het al mijn hele leven. Schilderen op mijn hotelkamer, na een concert bij voorbeeld. Nu dus thuis in mijn atelier. Ik luister er wel harde muziek bij.'

Je eigen muziek? 'Nee, snoeiharde Wagner ofzo. Of fado, of blues. Zo'n beetje alles wat ik niet speelde.'

Waar gaan je schilderijen over? 'Over wat ik voel. Toen ik nog toerde zag ik zoveel, iedere twee dagen een andere stad. Daar moest ik dan over schilderen. Zoals Da Dixie, over New Orleans. Daar zaten veel muzikanten op straat te spelen. Een kakofonie van geluid en kleur, maar allemaal trieste gezichten. Artiesten met beroepsmatige routine, die dixieland spelen voor toeristen. Doen wat ze geacht worden te doen. Daarvan werd ik somber. Mijn schilderijen hebben geloof ik een soort komisch-cynische melancholie.' Melancholie? Dat hoor je nou niet meteen in je muziek. 'Toch wel, in de ballads. Misschien niet in die oude ballads uit de jaren zeventig en tachtig, die zijn nogal pompeus en vierkant. Maar wel bijvoorbeeld in Do Angels Die uit 1995.'

Je kreeg bij Whitesnake last van je hand. Heb je daar nu geen last van bij het schilderen? 'Nee. Gek genoeg kan ik gewoon schilderen, en andere dingen doen. Maar als ik een plectrum vasthoud, gaat het mis. Die snelle loopjes, die lukten op een gegeven moment niet meer. De juiste toon op de juiste plaats krijgen, werd al moeilijk. Ik moest steeds minimaler spelen. Er zit iets mis in een zenuw tussen mijn duim en wijsvinger. Maar bij het schilderen is het geen probleem.'

Waarom heb je vroeger voor de muziek gekozen, en niet voor schilderen? 'Ik koos voor schilderen! Daar verdiende ik ook wel wat mee. Ik dacht: die muziek daar kan ik geen droog brood mee verdienen. Dat was gewoon voor de fun. En toen kreeg ik opeens een platencontract in Amerika aangeboden en ging het loos.'

Kun je hetzelfde kwijt in je schilderijen als in je muziek? 'Nee, schilderen is een stuk persoonlijker. En daardoor ook enger. Het is geen showbusiness, weet je. Bij muziek heb je een hoop bombarie en geluid en licht. Je staat heel theatraal te doen. Dat is ook wel leuk hoor, maar schilderen staat dichterbij. Zit je lekker in je eentje te doen in je atelier.' Maar wat doe je nou liever: een gitaarsolo in Here I go again met Whitesnake in een vol stadion of een schilderij maken? 'De kick is even groot, eerlijk gezegd. Maar het is wel een heel ander iets. Zo'n solo in een concert is als een explosie. Dat gaat voorbij en komt niet meer terug. Schilderen duurt langer, en is blijvend. Meer zoals muziek componeren eigenlijk.'

Heb je al veel verkocht? 'Ja, wel wat. Maar daar heb ik dan weer spijt van. Ik kan er niet zo goed afstand van doen. Ik probeer er niet te veel aan te hechten.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden