Adhd-oorlogsthriller

Ze kenden elkaar al goed, regisseur Paul Greengrass en hoofdrolspeler Matt Damon. De van oorsprong Engelse Greengrass was ingehuurd om het tweede en derde deel van de Jason Bourne-trilogie te maken, waarin Matt Damon de hoofdrol speelde. Tussendoor legde hij met het huiveringwekkende United 93, over het vliegtuig dat op 11 september 2001 het Witte Huis in Washington had moeten binnenvliegen, al een interesse aan de dag voor grote actuele zaken.


In Green Zone kwam het allemaal samen: Damon, Greengrass' typerende adhd-stijl met jachtige scènes, gefilmd door camera's die op de schouders van rennende cameramannen rusten en een verhaal dat de valse voorwendsels waarmee de Amerikaanse president Bush besloot Irak binnen te vallen, wil blootleggen. Dat verhaal ontbeert op belangrijke momenten overtuigingskracht en logica, maar fascinerend is het wel, net als de indrukwekkende wijze waarop de makers het Bagdad van drie weken na de Amerikaanse invasie verbeeld hebben.


Matt Damon is de leider van een legereenheid die in 2003 in en rond Bagdad speurt naar de massavernietigingswapens die de Amerikaanse inval in Irak zouden moeten rechtvaardigen. Maar als hij tot twee keer toe op helemaal niets stuit, ondanks nauwgezette aanwijzingen, begint hij onraad te vermoeden. Bestaan die wapens wel en van wie is die informatie eigenlijk afkomstig? Langzaam wordt duidelijk dat wat zijn superieuren de wereld willen doen geloven ver bezijden de waarheid is - waarbij de Wall Street Journal een belangrijke en dubieuze rol speelt.


'Ik ben hierheen gekomen om wapens te vinden en levens te redden. Maar ik heb helemaal geen fuck gevonden. En ik wil weten waarom'

Green Zone (Paul Greengrass, 2010)


Veronica, 20.30-22.45 uur.


Bounce

(Don Roos, 2000) Altijd intrigerend: de pogingen om de aantrekkingskracht tussen de hoofdrolspelers in een romantisch drama van het doek te laten spatten. Het lukte Joseph L. Mankiewicz met Elizabeth Taylor en Richard Burton (1963, Cleopatra). Het lukte Doug Liman met Angelina Jolie en Brad Pitt (2005, Mr. & Mrs. Smith). En zo te zien wilde Don Roos het ook met het op het oog zeer aantrekkelijke koppel Ben Affleck en Gwyneth Paltrow. Maar hij had beter moeten weten. Twee jaar eerder dartelde Gwyneth Paltrow geweldig door Shakespeare in love. Behalve in de scènes met Ben Affleck, die een bijrol speelde; daarin gebeurde niets. Waarom de makers van Bounce dan ook juist dit duo verliefd, verontwaardigd of diep ademhalend om elkaar heen lieten cirkelen, blijft een raadsel dat in dit verhaal over een onmogelijke liefde (man wordt verliefd op weduwe van de man die in het verongelukte vliegtuig zat waar hij eigenlijk in had moeten zitten) niet wordt opgelost. Maar intrigerend is het.


RTL 8, 20.30-22.40 uur.


Hadewijch

(Bruno Dumont, 2009) Vijfde speelfilm van de eigenzinnige Fransman Bruno Dumont , die met films als La vie de Jesus en Flandres al blijk gaf van een sombere blik op de mensheid en een groot cinematografisch talent. Titelpersonage is een jonge rijkeluisdochter die het klooster moet verlaten waar ze zichzelf naar de mening van de oudere nonnen overdreven veel tuchtigt. Weer thuis in hartje Parijs, bij haar bemiddelde ouders, krijgt ze een relatie met Yassine, uit de banlieus. De twee vinden elkaar in de beleving van hun geloof, wat uiteindelijk dramatische gevolgen heeft. Dat klinkt begrijpelijker dan het is in de vormgeving van Dumont, die zijn titelpersonage niet voor niets de naam gaf van de middeleeuwse dichteres en mystica.


Arte, 22.05-23.45 uur.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden