Reportage ADE 2018

ADE voldeed aan de verwachtingen, verraste, en viel heel af en toe een tikje tegen

Als het Amsterdam Dance Event (ADE) de stad heeft verlaten, dan is het er ook even oorverdovend stil. Amsterdam zal maandag moeten bijkomen, van duizenden optredende dj’s, honderdduizenden feestgangers en een miljard bonkende bassdrums die het stadsleven vijf dagen lang van een machinaal ritme voorzagen.

2018-10-18, Amsterdam - DJ Hardwell en het Metropole Orkest tijdens een optreden in de Ziggo Dome als onderdeel van het Amsterdam Dance Event. Beeld ANP

De dance was overal en bij de drieëntwintigste editie van ADE bleek vooral hoe divers de elektronische muziek is geworden. Van pop tot hardstyle tot hiphop; de dance is zo breed geworden als de hele popmuziek, en kan ontbranden in kleine, besloten en soms zelfs wat elitaire clubs, in stampvolle platenzaken en bij kolossale feesten in de Ziggo Dome of Arena. Een kleine greep uit vijf dancegekke dagen.

Hardwell & Metropole Orkest, 18/10, Ziggo Dome.

De 30-jarige Robbert van de Corput heeft er even helemaal genoeg van. Als Hardwell mag hij zich tot de grootste supersterren onder de dj’s rekenen en werd hij maar liefst twee keer tot dj van het jaar benoemd door DJ Mag, het hoogst haalbare voor EDM-dj’s. Maar het permanent op tournee zijn – van Amerikaanse stadions tot Chinese sporthallen – heeft zijn tol geëist. De Brabantse top-dj zag hoe zijn Zweedse maatje Tim Bergling (Avicii) onder de druk bezweek en stelde na diens overlijden voor zichzelf vast: dit mag mij niet overkomen.

Dus houdt hij er voor onbepaalde tijd mee op en was zijn optreden donderdag met het Metropole Orkest in een uitverkocht Amsterdams Ziggo Dome zijn voorlopig laatste show.

Het moest wel iets speciaals worden, en dat werd Symphony – The Global Revolution of Dance ook. Een muzikale reis door veertig jaar dansmuziek. Onder leiding van de Zweedse dirigent Hans Ek begon het orkest met discohits van Donna Summer (I Feel Love) en Michael Jackson (Thriller). Hardwell zelf stond voor het orkest en hoefde niet veel meer te doen dan naar het publiek te zwaaien. Hij deed wel alsof hij het orkest moest sturen, maar alles was voorgeprogrammeerd. De hits waren goed ingestudeerd, het koortje klonk met een hoofdrol voor Shirma Rouse heel behoorlijk.

De zaal kwam pas echt los toen de chronologische reis bij de house uit de jaren negentig halt hield: Show Me Love, Insomnia en Robert Miles’ Children riepen bij de achttienduizend bezoekers diepe nostalgische gevoelens op. En langzaam werd ook de rol van Hardwell zelf belangrijker. Naarmate we het heden naderden en we via Tiësto aankwamen bij een door Rouse fraai gezongen Levels van Avicii overstemden de beats van Hardwell het orkest.

Uiteraard kwam de climax met Hardwells eigen Don’t Stop The Madness. En daar stond de 30-jarige dj. Overmand door emoties, hield hij zijn tranen niet in bedwang. Van een toespraak kwam niet veel meer. ‘I will be back’, stamelde hij. Dat klopte. Zaterdag trad hij bij een van de vele ADE-feestjes op als mystery guest. 

Gijsbert Kamer

ADE Live, 18/10, Melkweg en Sugar Factory.

En dan zou je nog haast vergeten dat er ook dance gemaakt wordt met ‘gewone’ instrumenten, met een zanger of zangeres die live de vocalen verzorgt over drums die ouderwets bebeukt worden.

In ADE Live komt komen laptop en muziekinstrument samen in Paradiso, de Melkweg en Sugarfactory. En laten we het begrip dance ruim nemen. Want eigenlijk is het Vlaamse WWWater een typisch bandje. Een trio dat felle pop speelt, met een drummer van vlees en bloed en een zangeres die opera-achtige uithalen afwisselt met cheerleaderzang. Maar dat alles is ook ingebed in synthesizerloops en mechanische beats.

Tuurlijk, ook de muziek van een singer-songwriter 2.0 als Eefje de Visser kun je dance noemen, want die diep doordringende beat is alomtegenwoordig. Al is die bedwelmend traag, waardoor dansen een dromerig heen en weer wiegen wordt. Het Israëlische duo Red Axes staat kolen te schepen in een voortdenderende technolocomotief die in de jaren negentig al door de Chemical Brothers op de rails is gezet. Maar het tweetal leent ook de gerafelde agressie van punkrock. Terwijl de Australische Jack Grace laat horen dat James Blake, met zijn gevoelige Pianolieder in elektronische context, nu al een school heeft gemaakt.

Leukste combi van pop en dance komt van de hoofdact van de Melkweg, het Franse duo Agar Agar. Zangeres Clara Cappagli declameert met geposeerde verveling haar zang over de lijntjes van Armand Bultheels vintage synthesizers. Een humuslaag van eighties synthpop dient hier als muzikale basis. Alsof het duo een inval heeft gedaan in het instrumentenhok van Orchestral Manoeuvres in The Dark. 

Al moet je voor echte opwinding geduld oefenen. Het tempo wordt aan het begin van de show teruggeschroefd naar tergend traag. Pas met Cuidado, Peligro, Eclipse gaat Agar Agar in versnelde ravemodus. Een straffe four on the floor-bassdrum, zo’n Giorgio Moroder-bass-sequencer en een zangeres die wat middelbare-school-Spaans ten gehore brengt. Zo simpel en opwindend kan live-dance zijn.

Pablo Cabenda

Charlotte De Witte in Centraal Station Amsterdam. Beeld Rosa van der Wal

Audio Obscura met Charlotte De Witte, 19/10, Centraal Station.

Dance op gekke plekken: dat is ook een ADE-traditie. En die wordt levend gehouden door het collectief Audio Obscura, dat eerder onvergetelijke shows organiseerde in bijvoorbeeld de fietserstunnel onder het Rijksmuseum.

De dj-sets in een van de nieuwe winkelpassages onder het Centraal Station klonken op voorhand ook veelbelovend. Een nachtelijk feest in een afgesloten winkelstraat: vreemd, en wie weet best hallucinant. Dat wordt het vrijdagnacht helaas toch niet.

De nieuwe Belgische technogrootheid Charlotte De Witte doet er alles aan, met een donkere en subtiel gelaagde, perfect in elkaar gedraaide set van zeven uur. Maar ze krijgt niet genoeg sfeer in de passage, ook omdat daar verder weinig gebeurt.

Er hangen wat kleine ronde lampen, en die kleuren soms best mooi naast het zachte licht dat uit de etalages van kleding en parfumzaken gloeit. Maar het is niet genoeg om je bij te verwonderen. Ook omdat er vrijwel geen zicht is op de dapper voortdraaiende dj, die niet op een verhoging achter de draaitafels staat en dus niet boven het eerste rijtje publiek uitkomt. Zonde, want je wilt een dj die een zo grote klus klaart toch graag een beetje aan het werk zien, zeker bij zo’n speciale show.

Het idee was wél goed. 

Robert van Gijssel

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden