Act of Grace

De pieken in Nicole Kidmans leven lopen synchroon met slechte recensies. Is dat met de film Grace of Monaco ook het geval? Kritiek deert de actrice niet. 'Ik heb nog nooit een beeldbepalende prinses gespeeld.'

Dat zijn film een metafoor is, voor de moeilijkheden die vrouwen ervaren bij het combineren van werk en gezin. Omdat prinsessen daar een 'extreem voorbeeld' van zijn. En dat Grace of Monaco, behalve over Grace Kelly, toch ook over de 'echte' Nicole Kidman gaat, en de 'spirituele connectie' tussen die twee hollywoodsterren.


Dat zei Olivier Dahan zojuist allemaal, gevraagd naar zijn intentie bij het maken van een speelfilm over Kelly's hofleven in Monaco. De Franse regisseur zit inmiddels verderop in de tuin van Hotel du Cap, zijn hoofdrolspeelster is aangeschoven bij het tafeltje filmpers. Kidman, resoluut: 'Het is een rol, ik ben het niet.'


Het gelaat van de Australische actrice is als het lijf van een Olympische sprinter; een te cultiveren goed, haar kapitaal. Geheel rimpelvrij op haar 46ste, eerder leeftijdsloos dan jeugdig. Lichtelijk bevroren op doek, maar levendig in het echt. Vrolijk beantwoordt ze de vragen van de pers. 'Of ik ooit zelf zou willen regisseren? Ha, ik geloof niet dat ik daarvoor de energie bezit en waarschijnlijk ook niet het talent. Gisteravond, toen ik tijdens het diner tegenover Alfonso Cuarón zat (de Oscar-winnende regisseur van Gravity), dacht ik: goh, wat is die man toch fortuinlijk. Hij kan doen wat hij wil, hij kan schrijven én regisseren. Als acteur moet je maar afwachten wat je wordt aangeboden.'


En: 'Tuurlijk, ik verkeer in de bevoorrechte positie dat ik niet hóéf te werken. Voor mijn gevoel heb ik nog altijd geen groots optreden geleverd. Dus ga ik altijd weer op zoek naar regisseurs.'


Een dag eerder, bij de persconferentie in Cannes, voorzag ze de roddelwebsites van voer door terloops te wijzen op een zekere wetmatigheid in haar carrière: de pieken gingen gepaard met privésores, de vlaktes met huiselijk geluk. Wát dat precies zei over haar perceptie van Grace of Monaco bleef ongewis. Afgaand op de eerste recensies zou Kidman momenteel een uitzonderlijk gelukkige periode in haar leven moeten doormaken.


Nu, in de hoteltuin: 'Bij het selecteren van films stel ik mijn gezin voorop. Voor de opnamen van Grace kon ik zes maanden aan de Franse Rivièra wonen, mét mijn kinderen!'


Het is ook een bijzondere rol, benadrukt ze: 'Ik had nog nooit een beeldbepalende prinses gespeeld. Mijn moeder adoreerde Grace, dus ik zag haar films als kind. Als actrice heeft ze niet haar volle potentie behaald, denk ik. Daarvoor stopte ze te vroeg.'


Of sterren in de tijd van Kelly minder hinder ondervonden van hun roem, vraagt iemand. 'Dat weet ik niet. Het is wel zo dat filmen destijds minder tijd in beslag nam: vier á vijf weken, meestal in een studio. Alhoewel Grace voor To Catch a Thief van Hitchcock overigens echt hier in Zuid-Frankrijk verbleef. Ik weet wel hoe het voelt om onder een vergrootglas te liggen: ik acteer als sinds mijn 14de. Het helpt dat ik tegenwoordig meer afgelegen woon, in een deel van Amerika (Nashville) waar men zich meer bezighoudt met muziek.'


Beroepsmatig hebben actrices het tegenwoordig wel beter, redeneert Kidman. 'Er zijn meer mogelijkheden om je personage zelf vorm te geven. De overstap naar produceren is voor een vrouw nu makkelijker dan in de jaren zestig.' Dat ze als producent Rabbit Hole (2010) van de grond wist te tillen, een drama over een moeder die worstelt met de dood van haar zoon, beschouwt Kidman als een van haar voornaamste professionele verdiensten. 'Ik heb daar zó hard aan gewerkt. Rouwverwerking is een belangrijk onderwerp.'


Over de recensies van Grace of Monaco maakt ze zich weinig zorgen. 'O, ik lees ze nooit. Het sijpelt wel door hoor, je kunt er in deze tijd niet echt aan ontsnappen. Ik ben wel wat gewend: bij de première in Venetië werd Birth totaal vernietigd. Terwijl ik zó van die film houd. Ik werd erop aangesproken: hoe kón ik dat doen, in een badkuip gaan zitten met dat jongetje?'


In Birth, een thriller uit 2004 van de Britse regisseur Jonathan Glazer, speelde ze een weduwe die wordt aangeklampt door een jongetje van 10, de schijnbare reïncarnatie van haar echtgenoot. 'Mensen bleken geshockeerd door iets wat ik zelf juist ontroerend vond.' Ze heeft Glazers nieuwste film, het in grauw Schotland gefilmde Under the Skin (vanaf september in de Nederlandse bioscoop), met Scarlett Johansson als vraatzuchtig buitenaards wezen, nog niet gezien. 'Hoe vonden jullie 'm? Bizar? Ah, dat klinkt als mijn soort film.'


Een climax in Grace of Monaco is een larmoyante speech van de prinses - 'ik bén Monaco' - waarin Kidman dwars door haar personage heen lijkt te bedelen om een Oscar. Zozeer dat het grappig wordt, bijna een komedie. Was dat de bedoeling? 'Zelf zou ik deze film geen komedie noemen, maar volgens Olivier zitten er wel komische lagen in. Als acteur zit je niet in de montagekamer. Mensen zeggen weleens tegen me: je moet toch weten welke lenzen ze op de set gebruiken, welke kant van je gezicht de goede zijde is? Echt, ik heb geen idee. Ik verlies me in een personage en daarna ga ik weer naar huis. Vervolgens zeggen ze: kom naar Cannes en promoot de film. Hier ben ik.'


Pieken


'De periode nadat ik een Oscar won, was de eenzaamste tijd in mijn leven. Ooit hoop ik een piek mee te maken in mijn werk én mijn persoonlijke leven. Ik weet niet of die combinatie mogelijk is', aldus Nicole Kidman, tijdens de persconferentie voor Grace of Monaco in Cannes.


Lees verder op pagina V5


Vervolg van pagina V3

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden