'Achteraf was de opmerking van Kluivert een omen'

Op 24 mei is het twintig jaar geleden dat Ajax in Wenen de Champions League-finale won van AC Milan met 1-0. In aanloop naar dat jubileum vraagt de Volkskrant oud-spelers, coryfeeën en fans van Ajax naar hun herinneringen aan de avond toen een Nederlandse voetbalclub voor het laatst kampioen van Europa werd. In aflevering 1 is het de beurt aan David Endt, die tussen 1989 en 2013 in dienst was bij Ajax.

David Endt (rechts) in 1995.Beeld anp

Endt was in 1995 de persvoorlichter van Ajax. 'Ik deed al wel het werk van een teammanager, maar die positie bestond nog niet', zegt Endt. Hij zat dicht op het team en was ook bij wedstrijdbesprekingen aanwezig.

Op de aparte locatie na week de voorbereiding op de finale volgens Endt niet veel af van een regulier eredivisieduel. 'We zaten in een prachtig, luxe hotel op 15 kilometer buiten Wenen.' Om half negen stond de selectie op om te ontbijten. Daarna volgde een bespreking, wandeling en de lunch. Ter afsluiting kregen de spelers drie uurtjes rust.

'Niet iedereen trouwens, want één speler koos niet voor rust', herrinert Endt zich. 'Het was bijna een rite, vaste prik, maar Jari Litmanen warmde dan altijd zijn lichaam op. In de tuin op het gazon deed hij korte loop-, sprint- en rekoefeningen. Vanuit het raam zag ik hem dan tussen de bomen door draven.'

Twintig jaar na Wenen

de Volkskrant blikt terug op de Champions League-winst van Ajax in 1995. Klik hier voor ons online dossier.

Michael Jackson-achtig figuur

Met de bus vertrok de selectie en staf bijtijds naar het Ernst Happelstadion. De politiebegeleiding was echter zo goed dat Ajax vroeger aankwam dan verwacht. 'Dan kom je even in een soort niemandsland, maar met de minuut voelden we de spanning groeien.'

Een paar jongens, waaronder Seedorf, Kluivert en Davids, trapten in de coulissen een balletje om de tijd te doden.

Endt: 'Passanten waren hun leven niet zeker. De jongens speelden ze veelvuldig door de benen.' Tot ineens een opvallende verschijning zich mengde in de groep. 'Een Michael Jackson-achtig figuur, gehuld in gifgroene kleding met daaronder gitzwarte glimmende laarsjes.' Hij bleek aardig te kunnen voetballen. Het groepje spelers accepteerde hem. 'Ze vonden het een fijne afleiding tegen de spanning.'

Volgens Endt hebben veel journalisten geprobeerd uit te zoeken wie de man in het gifgroene pak was. 'Er gaan geruchten dat het een Braziliaanse jongen was die op lager niveau in Wenen voetbalde.' Twee minuten lang stond hij met Patrick Kluivert te praten. 'Waarover ze spraken? Dat is de grote vraag natuurlijk. Zelf zei Patrick dat die jongen hem voorhield dat hij de man van de dag zou zijn.

'Maar Patrick had dat idee al de hele dag in zijn hoofd. Tijdens de middagwandeling tikte ik hem op zijn schouder en probeerde hem een beetje op te beuren. De avond ervoor kreeg Kluivert namelijk geen hesje tijdens de training: Hij wist dat hij niet zou gaan spelen en zei tegen me: 'Als ik erin kom, dan ga ik hem maken. Ik ga hem maken.

'Op dat moment zegt het je niet zoveel, het is jongensachtige gedrevenheid. Dan zie je het niet als een teken, een omen. Dat is pas achteraf, maar het is toch mooi dat het uitkwam. Na de goal stond Patrick helemaal verward op het veld, te hyperventileren, door die cycloon van emoties.'

Kluivert kust de Champions League.Beeld afp

Dubbel gevoel

Zelf kon Endt niet uit zijn dak gaan. Hij beleefde als persvoorlichter die finale met een dubbel gevoel. 'Je vervult die rol, maar bent ondertussen ook jezelf, een Ajax-supporter dus.' De spanning kropte op bij Endt, omdat hij bijvoorbeeld ook het wedstrijdformulier moest tekenen en contact moest onderhouden met de scheidsrechter.

Na Kluiverts goal in de 85e minuut ging Endt 'het trappetje af', het veld op. 'Ik was doodnerveus.' Daar kwam hij Graham Turner tegen, perschef van de UEFA. 'Gedurende dat seizoen had Turner sympathie gekregen voor Ajax, voor die jonge ploeg die zich had ontwikkeld tot topelftal.' De man sloeg een arm om Endt heen en zei dat het goed kwam. 'Hij heeft me echt door die laatste minuten gesleept.

'Na het fluitsignaal was het vier keer in en uit ademen en even blijdschap tonen, maar daarna moest ik van alles regelen, het protocol afdraaien. Door Turner kon ik dat rustig doen. Daar ben ik hem nog altijd dankbaar voor.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden