Achter de ramen bij het Van Gogh

Alle vrouwen zijn hoeren. Zeker in Amsterdam.

null Beeld null

ik heb het gedaan: ik ben naar de hoeren geweest. Voor het eerst in mijn leven - hand op mijn hart. Niets meer om je voor te schamen. De hoer is weer helemaal salonfähig geworden.

Deze dagen dook ineens happy hooker Xaviera Hollander weer op, de oude fiets waarop de halve jetset het geleerd schijnt te hebben.

Afgelopen maandag - de week van de euthanasie was nog maar net begonnen - was het de 'Dag van de betaalde liefde'. Met dank aan hoerenbond (pardon: belangenorganisatie voor sekswerkers) Proud.

Het stadsbestuur van Amsterdam doet dan aan de voordeur pogingen (gedwongen) hoererij buitenshuis te houden, in het beschaafde museumkwartier staat de achterdeur wagenwijd open. De hoer wordt er volop geëxploiteerd; er gaat grof geld om in deze vrouwenhandel.

Omdat journalistiek nu eenmaal een hoerig vak is, meldde ik mij woensdag - vermomd met gleufhoed en regenjas - aan bij het leger professionele prostituanten van de pers.

Hoernalisten.

Eerst lieten ze zich verleiden door Breitners meisjes in kimono, achter de ramen van het Rijks, 's middags trokken ze naar het red light district in het Van Goghmuseum.

Dat laatste is even een waar bordeel en belicht bij een klassieke lantaarnpaal de prostitutie in de Franse kunst eind 19de eeuw. Van Gogh, Degas, Toulouse-Lautrec en anderen: ze waren dol op hoeren.

De wellusteling komt het meest aan zijn trekken aan het eind van de benedenzaal, waar een zwierig onopgemaakt engeltjesbed van een echte courtisane wordt begeleid door het reusachtige Rolla van Henri Gervex (slechts 'de verbeelding van een dramatisch gedicht van Alfred de Musset' - uhhu) en Ernest Héberts uitdagende De baadster.

Alle vrouwen zijn hoeren. In elk geval achter de ramen van het Van Gogh. Neem Het winkelmeisje van James Tissot, een decente dame met hooggesloten decolleté in een stoffenzaak. Uit de man in lange jas die achter haar de etalage inblikt moet de goede verstaander opmaken dat madame er bijverdiensten op nahoudt.

Helemaal in de stemming tippelde ik richting Wallen, om De naakte waarheid te zien in het Rembrandthuis. Die degelijke naakten uit de Gouden Eeuw waren dus óók allemaal hoeren. Rembrandt en zijn leerlingen maakten er volop gebruik van; voor andere vrouwen was bloot een schande.

De sporen van hun happy endings zijn nog te zien. Ook eeuwen later blijft het een wonder hoe tekenaars het oog verleiden met enkel pen en papier. Zoals recensent Stefan Kuiper het in deze krant treffend verwoordde: 'Er zitten beenderen in die kippige jongensborst, die eigenlijk helemaal geen borst is, maar gewoon wit gelaten papier.'

Voldaan kwam ik naar buiten. Met een fraai inkijkje in Amsterdamse dubbelzinnigheid: het beleid wordt aangepast, maar het smoezelige imago aan de borst gedrukt.

Hoerenbond Proud heeft niets te klagen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden