Column

'Achter aansluiten!', brulde de zwijgende meerderheid

Verward sloeg de zwijgende meerderheid de krant dicht. Hij kon het allemaal niet meer volgen. Lange tijd was hem door andere mensen verteld dat hij allerlei dingen níet wilde. Er waren dingen gezegd, door die ene met de dode zeehondjesbaby op zijn hoofd, als: 'De linkse elite gelooft nog in de multicul en het knuffelen van misdadigers en de ontwikkelingshulp en de Europese superstaat en de hoge belastingen. Maar de rest van Nederland denkt daar heel anders over. Die zwijgende meerderheid verdient ook een stem.'

Daar zag de zwijgende meerderheid zichzelf al lopen, van de Bijlmer naar de Dam, met bloemen en muziekinstrumenten en blijde bordjes met 'Fleurt op' erop. En hij hield niet eens van wandelmarsen.Beeld anp

De zwijgende meerderheid had daar een tijdje op zitten kauwen. Misdadigers knuffelen, dat leek hem inderdaad een ongewenste intimiteit, potentieel gevaarlijk en mogelijk vies bovendien, want je weet niet zeker of ze zich wassen. Over 'de Europese superstaat' zou hij meer informatie moeten opzoeken, maar hij had Google nog niet opgestart, of hij hoorde zijn naam. Alwéér.

Het was die andere, de premier. Hij had het over Dikke Ik, een kennelijk nogal onsympathieke man van wie de zwijgende meerderheid nog nooit had gehoord, en over 'de mensen die ik de zwijgende meerderheid heb genoemd, die het goede doen, die zich inzetten voor anderen zonder daar complimentjes voor te vragen, die een positieve bijdrage aan onze samenleving leveren'.

De zwijgende meerderheid voelde zijn wangen gloeien van trots. Wat een aardige woorden! Hij kon zich niet precies herinneren wanneer hij 'het goede' had gedaan zonder daar complimentjes voor te vragen, hij mocht doorgaans graag naar complimenten vissen, maar als die man premier was, zou hij het wel weten.

De zwijgende meerderheid knipte de televisie aan. Wat een verrassing, het ging alwéér over hem. Het was iemand anders, ze noemden hem Alexander en hij zei dingen als: 'Die heel gewone Nederlanders, die zwijgende meerderheid, voelen zich terecht niet vertegenwoordigd door hen die blinde angstbeelden verspreiden, maar herkennen zich ook niet in hen die zeggen dat het wel losloopt. Laten we als partijen die staan voor die vaak zwijgende meerderheid niet over elkaar heen buitelen.'

O, staat hij voor mij?, zei de zwijgende meerderheid verwonderd. Eerlijk gezegd had hij zichzelf niet in die Alexander herkend, maar misschien moest hij beter kijken. Hij keek zijn vrouw vragend aan. Ze zat op de bank en ze zweeg.

Toen ging het hard. De zwijgende meerderheid hoorde dat hij 'een wegkijker is', dat hij 'het probleem' is en 'de oplossing' tegelijk, dat hij zijn 'stem moet verheffen', dat hij 'moet participeren', dat hij een 'koppige, trotse harde werker is', dat hij 'gewoon lekker gek zichzelf' wil zijn bij de buurt-barbecue, dat hij kroketten uit de muur wil trekken.

'Getverderrie, kroketten', mompelde de zwijgende meerderheid, maar daar zag hij zichzelf al lopen, van de Bijlmer naar de Dam, met bloemen en muziekinstrumenten en blijde bordjes met 'Fleurt op' erop. En hij hield niet eens van wandelmarsen.

De bel ging. Een man met rode rozen. 'Hallo, ik ben Diederik en ik wil de stem van de zwijgende meerde...'

'Achter aansluiten!', brulde de zwijgende meerderheid. Met een klap sloeg hij de deur dicht. Zwijgend liep hij terug naar de bank.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden