Column

Acht miljoen volgers voor een soort domme Sean Connery

null Beeld
Beeld

Om me op de hoogte te houden van alles wat nieuw is, volg ik Pandora Sykes, een Britse journalist. Ze is een millennial, ze kan witte Crocs dragen zonder dat het raar wordt, ze praat heel posh, maar ze weet ook alles van Chrissy Teigen. Ze heeft een podcast. En een Instagramaccount. Zo blijf ik vanuit de derde hand geïnformeerd over wat er leeft.

Sykes schreef een artikel over Gianluca Vacchi, een volgetatoëerde Italiaanse miljonair van wie ik nog nooit had gehoord, maar dat bleek onterecht. Gianluca Vacchi (48) is een Instagramgrootheid; hij heeft ruim acht miljoen volgers. En hoewel een andere Instagramgrootheid, de kunstenaar Drawbertson, ooit terecht zei: 'Beroemd zijn op Instagram is als rijk zijn bij Monopoly', toch is acht miljoen volgers wel erg veel. Dan ben je al bijna beroemd in de echte wereld.

Achter de feiten aan struikelend, klikte ik op Vacchi's profiel en begon zijn foto's te bestuderen. Een grijsbebaarde man, gelooid bruin van huidskleur, met veel spieren en tatoeages. Een soort domme Sean Connery. Op sommige foto's danste hij rond met een jonge vrouw, op andere foto's lag hij op een jacht. Hij verkeerde ook veel aan zwembaden, op rode lopers en in hotels in Miami alwaar hij dronk uit een kokosnoot. Hij deed, kortom, al die dingen die Instagrammers van het goede leven doen om zo duidelijk mogelijk het goede leven uit te beelden.

Het opmerkelijkst aan de generieke foto's was dat Vacchi vaak een baardbroche draagt, een eigen uitvinding, leerde ik uit het stuk van Sykes. Een soort bedeltje dat hij aan zijn grijze sik hangt. De definitie van een onaantrekkelijk accessoire, maar Italianen komen met veel weg.

Die hele Vacchi is sowieso onaantrekkelijk, al zullen acht miljoen volgers dat met me oneens zijn. Ik begreep het niet. Instagram staat bol van de betatoëerde, gespierde mensen die uit kokosnoten drinken: waarom had hij dan juist zo'n enorm gevolg? Ik scrolde door. Gianluca rende dynamisch over een strand, uitzinnig lachend. Hij stond te dj-en op een feest, zijn hand fatterig zwaaiend boven zijn hoofd. Gianluca, kwam het ineens in me op, was zo'n man die Poetin wilde zijn. Viriel, gespierd, Italiaans, in het bezit van geld en een jonge vriendin.

Maar anders dan al die andere fitte fitboys op internet hing er een zweem van haalbaarheid om Gianluca heen. Want hij was oud en grijs, en rijk geworden op een extreem suffe manier (hij had een bedrijf in verpakkingen). Misschien volgden vooral mannen van een jaar of 45 hem. Mannen die iets deden in de verpakkingsindustrie. Die ook een tatoeage of twee hadden en drie keer per week naar de sportschool gingen. Justin Bieber gingen ze nooit meer worden, maar Gianlucca Vacchi misschien wel, bijna, ooit. Daar wilden ze zelfs wel een baardbroche voor gaan dragen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden