Ach, ze lijken allemaal op elkaar

Vruchtbaar uitgangspunt leidt tot povere voorstelling.

Ach, ze lijken allemaal op elkaar door Lucretia van der Vloot en Manoushka Zeegelaar Breeveld.

In Schouwburg Almere, 28 januari. Tournee tot 22 februari. mojotheater.nl

Ze kwamen elkaar steeds tegen bij audities, als er weer eens een 'alleenstaande Surinaamse moeder' of een ander stereotype werd gezocht. Voor de blanke buitenwereld zijn actrices/zangeressen Lucretia van der Vloot en Manoushka Zeegelaar Breeveld hetzelfde, want allebei zwart, vrouw en begin 40. Maar zelf vinden ze elkaar juist heel erg verschillend. Lucretia is geboren in de Jordaan, Manoushka groeide op in Suriname. Lucretia is vrijgezel, Manouska heeft een gezin. En ga zo maar door.


Zowel de overeenkomsten als de verschillen worden onder handen genomen in het theaterconcert Ach, ze lijken allemaal op elkaar, de eerste keer dat Van der Vloot en Zeegelaar Breeveld samen op het podium staan. Het op het oog vruchtbare uitgangspunt heeft helaas tot een povere voorstelling geleid.


Allereerst is er het toneelbeeld: centraal op het podium staat een witte keukentafel bezaaid met papieren, iPads, ingelijste foto's en een thermosfles met thee. Achter de tafel zitten de muzikanten: twee niet al te vrolijk kijkende gitaristen in vrijetijdskleding. De twee zangeressen, die er overigens prachtig uitzien, bewegen zich aan en voor die keukentafel, waar ze afwisselend liedjes zingen en korte verhaaltjes vertellen. Had deze setting niet iets glamoureuzer gekund?


De gesproken teksten zijn kort en ontberen elke vorm van samenhang. Het ene moment gaat het over de auditierondes waarbij de vrouwen 'in hetzelfde blik' zitten, het volgende vertelt Van der Vloot hoe ze vier maanden in Suriname heeft gewoond, dan weer wijdt Zeegelaar Breeveld uit over de verzorging van haar kroeshaar.


Gelukkig is er altijd nog de muziek en op dat vlak gaat heel veel goed. Van der Vloot en Zeegelaar Breeveld kunnen allebei geweldig zingen en laten dat veelvuldig horen. Zeegelaar Breeveld ontroert met Als jij niet van me houdt van Boudewijn de Groot, en vooral Van der Vloot weet te hypnotiseren met krachtige uitvoeringen van People alone van Randy Crawford en de kleinkunstklassieker Amsterdams parfum van Jenny Arean. Het is jammer dat de vrouwen zo weinig samen zingen. Pas aan het einde, bij een sterke uitvoering van One hand in my pocket van Alanis Morissette, blijkt echt hoe mooi hun stemmen samen kunnen vloeien.


Er zit dus zeker veel fijne muziek in deze voorstelling, maar al met al lijkt het toch meer op een jamsessie met publiek erbij dan het spetterende theaterconcert dat het ook had kunnen zijn.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden