Ach, Europa

IK WAS even de grens over, dus ik moest een zakje euromunten kopen. Nergens blijkt Europa zo goedgeefs als in Nederland....

Jan Blokker

Aardige penningen, zo te zien, al zal het misschien even wennen blijven. Vooral de vijftig-cents-stukjes zien er uit alsof je eerst het papiertje er af moet halen vóor je ze kunt opeten.

In de wijnwinkel waar ik voor oud geld een paar feestdozen insloeg, was iedereen al bezig te becijferen wat ze straks in de nieuwe valuta voor een beetje Grand Cru kwijt zijn. Maar dat schijn je niet te moeten doen. Venetianen en Grieken rekenen hun boodschappen toch ook allang niet meer terug in dukaten en obolen? Vanaf 1 januari meteen in het diepe, heb ik altijd van Zalm en Wellink begrepen. De gulden heeft weliswaar een langere geschiedenis dan het tientje van Lieftinck dat maar een week heeft geduurd, maar het zijn allebei gepasseerde stations. En volgens mij is er zelfs geen weg meer terug als het mis zou gaan met de EU.

Voor Europees nieuws wijk ik overigens, zeker als er weer zo'n top is geweest, 't liefst uit naar de Herald Tribune. Niet omdat onze eigen kranten onbetrouwbaarder zouden zijn - eerder integendeel: omdat de Amerikaanse berichtgeving over de eenheidsavonturen in het Avondland altijd enigszins is gekleurd door iets dat het midden houdt tussen deernis en lacherigheid. En dat mag ik graag lezen.

Gezien vanuit New York en Washington is Giscard d'Estaing bijvoorbeeld wel even oud als in Parijs of Brussel, maar hij lijkt daar honderd in plaats van vijfenzeventig. Dat hij in 1981 het presidentschap verloor omdat hij diamanten had aangenomen van de Afrikaanse keizer Bokassa wordt in Franse kranten overwegend verzwegen, maar in de Herald Tribune lijken het meteen ontzettend veel diamanten, en er staat terloops bij dat hij met de gewezen dictator regelmatig op jacht ging.

Het gaat om zulke kleine zinnetjes: toontjes die de muziek maken. In de Amerikaanse media hoor je ze er over Europa altijd bij denken: goed dat we in 1776 voor onszelf zijn begonnen.

Als de Volkskrant schrijft dat 'de Verklaring van Laken een eerste stap is in de goede richting', hebben ze in de Verenigde Staten de indruk dat het echt nooit wat zal worden. En als je in Nederland leest dat collega Berlusconi volgens Wim Kok zijn stem had verheven omdat het 'voedselagentschap' aan zijn neus voorbij ging, hebben ze in de Herald Tribune integraal de ruzieteksten van de grote Europese leiders.

Dus:

Berlusconi (Italië): 'Parma is synoniem met een goede keuken. De Finnen weten niet eens wat prsociutto is. Dit pik ik niet.'

Schüssel (Oostenrijk): 'Ik ben teleurgesteld. Wij hebben niks.'

Persson (Zweden): 'Het zou wat ons betreft een rare indruk maken als het agentschap voor informatietechnologie naar Spanje gaat.'

Verhofstadt (voorzitter): 'De gastronomische specialiteit van een regio is bij de toedeling van een agentschap natuurljk geen argument.'

Chirac (Frankrijk): 'Zweden krijgt toch ook geen modellenagentschap omdat de vrouwen daar zo mooi zijn?'

Berlusconi (Italië, stemverheffing): 'Mijn laatste woord is nee!'

Schröder (Duitsland): 'Ik ben dol op Parma. Maar als je zo begint krijg je het nooit.'

Prachtig toch?

Je hoort wel eens zeggen dat al dat gekissebis de burger vervreemdt van de politiek. Ik heb precies het omgekeerde. Hoe kinderachtiger ze zich gedragen, des te dichter voel ik me als mens bij ze in de buurt.

Ik lees 't, schik mijn euromunten tot een pyramide, en tel mijn zegeningen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden