Abstracte ballads met jazz verhogen de aaibaarheid

Dans..

De verleiding is groot na afloop van Ballads even te voelen aan devilten wand van kunstenares Claudy Jongstra, die het decor bepaalt van denieuwste dansvoorstelling van het duo Leine & Roebana. Afhankelijk vande lichtval oogt de gelige stof ondoorgrondelijk of juist doorschijnend,met hier en daar eilandjes van plukken harige schapenwol. Het verrijdbare,meanderende podiumscherm oogt stevig en toch aaibaar zacht, strak en tochhuiselijk rommelig.

Datzelfde geldt ook voor de choreografie van Andrea Leine en HarijonoRoebana. Zelden kreeg hun hoekige taal van gekruiste lijnen en ledematenzo'n zachte flow als in deze productie waarin Chet Baker zijn trompetgeregeld laat dansen en zijn liefde jazzy bezingt. Dat pakt bijvoorbeeldprachtig uit in de solo's van danseres Lia Poole. Terwijl Baker weet dater nooit meer een ander zal zijn dan zijn 'funny Valentine' verleidt zijde toeschouwers met slechts een paar uitzwaaien van de rechterhelft vanhaar jonge lichaam.

Ook de mannen (Tim Persent en Ederson Rodrigues Xavier) gaan in hunsolo's meer aan de zwier dan we van Leine & Roebana zijn gewend.Persent geeft de lucht kopjes met zijn schuin gekanteld hoofd en RodriguesXavier stuwt direct na opkomst zijn armen steeds sneller en sneller in hetrond. De muziek van Baker is dan al lang verstomd en vervangen doormuizenpiepjes, voorbijrazende auto's, rondpompend bloed of de elektronischegeluidsfabricage van Pan Sonic en zijn oprichter Miko Vaino.

Net zoals de vilten wand genoeg rafels vertoond om niet puur esthetischte zijn, raspen muziek en dans af en toe tegen de glooiing in: iemand diedoor een ander wordt neergehaald, een harde elleboog die een heup aantikt.

Des te spijtiger dat het choreografenduo dit sterke begin halverwege uithanden geeft, wanneer de voorstelling stokt bij een opsomming van bekendehelden als William Shakespeare, Michiel de Ruyter, Al Capone en Kofi Annan.Heather Ware (de enige in het wit) citeert al dansend uit haar hoofd eenbewonderenswaardig lange lijst van iconen.

Uiteindelijk doet de vilten wand maar half wat wordt gepretendeerd: hetspeelvlak zou worden opgedeeld evenals de waarneming van het publiek: afen toe wordt een solo van bijvoorbeeld Sarah Linstra aan het zichtonttrokken. Maar meestal staat het scherm vooral decoratief te wezen.

Leine & Roebana slaat met Ballads een goede weg in om zijn abstractedanstaal open te breken met meer gevoel, adem en aangrijpingspunten. Numoet het duo deze verhoogde aaibaarheidsfactor nog weten vast te houden.

Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden