Aards raak

Op hun countryliedje was kritiek, maar Ilse DeLange ( 36 ) en Waylon ( 34 ) verdedigen het nummer en het genre: 'Het is van een uitgeklede simpelheid.'

Hij begrijpt ook wel dat die vraag steeds voorbij komt, maar het is de manier waarop. 'Elke keer zijn er journalisten die een beetje smalend prikken. Zo van: 'Denken jullie hiermee een buitenlandse markt aan te kunnen boren?' Haast alsof je dat niet eens mag willen. Dat je je als Nederlandse artiest eigenlijk moet schamen voor je ambitie.' Begrijp hem goed, het is helemaal niet de insteek van Waylon, net zomin als die van Ilse DeLange, om het Eurovisie Songfestival als springplank te gebruiken voor een internationale carrière. DeLange heeft 'er totaal geen verwachting bij'. 'Ik blijf er nuchter onder. Ik heb het vaak genoeg geprobeerd in het buitenland, maar het heeft nooit iets opgeleverd.'


Het mag, het heeft geen prioriteit. Nee, het gaat hier en nu om het liedje en that's it. Daarna zien we wel weer. En met de volste overtuiging dat het daarmee goed zit, staan Waylon en Ilse DeLange vandaag als The Common Linnets - een zangvogel die in het Nederlands de ontnuchterende naam 'kneu' draagt - op de halve finale van het songfestival met Calm after the Storm.


Zíj hebben het nummer gekozen, niemand anders. En ja, ze hebben de volledige vrijheid gekregen. Dat met de presentatie twee maanden geleden bij De Wereld Draait Door gelijk een storm van kritiek losbarstte - sleutelwoord 'saai' - is een gegeven het Songfestival eigen.


Waylon: 'Ach, het is een nationale sport. Wat je ook maakt, het zal nooit ieders goedkeuring wegdragen. Dat vind ik niet zo erg. Het betekent dat het liedje van iedereen is. Zo gauw je een mening erover hebt, heb je het je eigen gemaakt.'


Calm after the Storm is een ingetogen gezongen bespiegeling van twee minnaars na een ruzie, over hoe het nu verder moet met de relatie. Het countrynummer is zowel in presentatie als muzikaal sober en intiem, lichtjaren verwijderd van het circus van dansjes, kostuums en glitter en glamour waarmee artiesten zich soms op het festijn proberen te onderscheiden. Maar 'het klein houden' kan en mag sinds de bescheiden melancholie van Anouk Nederland de vorige keer uit het dal van zero points tilde.


DeLange: 'Anouk heeft met Birds het liedje weer centraal gesteld. Ik ben daar heel blij mee. Nederland is op een andere manier naar het Songfestival gaan kijken.'


DeLange is wel eens eerder gevraagd, maar heeft tot nu toe beleefd geweigerd. Waylon heeft rond 2004 meegedaan aan de voorrondes. 'In zo'n competitie kun je nog zo goed zingen en nog zo'n mooi liedje hebben, als er dan wat hoempapa voorbijkomt waar de jury zich lekker bij voelt, is het bekeken.'


DeLange: 'Ik zou mezelf nooit in zo'n positie plaatsen. Niet omdat het gezichtsverlies betekent als je van een minder bekende artiest zou verliezen, maar omdat ik vind dat we gewoon te ver zijn om ons daaraan te onderwerpen. Als je als artiest al een tijd bezig bent, heb je een bepaald trackrecord. Je moet dan het vertrouwen krijgen om je eigen keuzen te kunnen maken. Ik heb die vrijheid nodig om te kunnen excelleren.'


Die vrijheid heeft ertoe geleid dat The Common Linnets bestaan, de reden was niet het Songfestival. DeLange wilde al lange tijd met gastmuzikanten en -zangers een country/blue grassalbum opnemen. Een creatieve uitspatting los van haar solocarrière. Iets delen met dat handjevol gelijkgestemden. En Waylon, countryman van het eerste uur, maar eigenlijk bekender als eerste Nederlandse artiest die in 2009 een album opnam op het klassieke soullabel Motown, stond boven aan haar lijstje.


DeLange: 'We kennen elkaar als tieners uit het countrycircuit. Dat was en is heel klein, dus kom je elkaar overal tegen.'


Het zal bij zo'n country-evenement zijn geweest in de Lampegiet in Veenendaal dat hij haar opviel. Die jongen met zijn flonkernieuwe akoestische gitaar die hij voor zijn 16de verjaardag had gekregen en die hij verkoos boven een brommer.


DeLange: 'Je begrijpt elkaar meteen omdat je iets koestert waar maar weinig mensen hier iets mee hebben. Het schept een band.'


Wat er dan zo mooi aan is, aan dat genre dat nou ook niet echt bekend staat om zijn hitpotentie buiten de Verenigde Staten?


DeLange: 'Het is die uitgeklede simpelheid.'


Waylon: 'Of misschien zelfs de complexiteit van het simpele. Hoe kun je een aardse alledaagse waarheid toch zo brengen dat het mensen raakt. Drie akkoorden en de waarheid, zeggen we weleens, dat is country.'


Laat hij als voorbeeld Love Goes On nemen dat zij schreef voor hun album. 'Dat gaat over het verlies van haar vader. Daar staat zo'n regel in als 'cracking jokes while doing the dishes'. Zo'n huiselijk tafereel vermelden, dat kan alleen in een genre als country. In de juiste context kan zoiets je midden op straat laten janken.'


En nu maar hopen dat de eurojury en het publiek de schoonheid van het aardse alledaagse oppikt. DeLange: 'Niet alleen voor onszelf, ook omdat we oprecht de wens hebben de muziek waar we zo ongelooflijk veel van houden populairder te maken.'


Waylon: 'Het is ook een beetje het publiek opvoeden.'


Johnny Cash


Mocht Nederland falen op het Songfestival dan wacht de country van The Common Linnets wellicht toch een warm onthaal. Dit genre heeft een cool imago gekregen door zanger Johnny Cash (1932-2003). Zijn album American Recordings uit 1994 is herontdekt door The Dixie Chicks en Shania Twain.


De halve finale van het Eurovisie Songfestival, 6/5, Ned. 1, 21.00 uur. Het album The Common Linnets komt op 9/5 uit bij Universal.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden