Aapjes

k ben helemaal klaar met jou. Alles is kapot.' De jongste cliffhanger uit de wekelijkse DWDD-soap Downistie. De verhaallijn is allang niet meer te volgen. Temidden van alle intriges en overspel zijn we bij de lesbische liefde beland.


Mijn ongemak met Downistie beschreef ik hier eerder: het schuilt hem in de beroerde acteerprestaties en het onuitgesproken gevoel waarmee je als kijker wordt opgezadeld dat je maar gewoon net moet doen alsof er niets aan de hand is. Een onmogelijke opdracht: de meeste Downpatiënten blijken nu eenmaal geen Rutger Hauer. Het effect is aapjes kijken; precies wat de makers hoopten te bestrijden.


De verstandelijk gehandicapte is 'in' op tv - en dan hebben we het niet eens over het Eurovisie Songfestival.


De EO toont sinds enkele weken Down Under. Een soort Benidorm Bastards: grappen met de verborgen camera waarbij de bejaarden nu zijn vervangen door Downpatiënten.


Vorige week was te zien hoe nietsvermoedende (dat nemen we voorlopig maar aan) sollicitanten op gesprek gingen bij de directeur van een bedrijf, met Down. De verrassing, zo niet verbijstering, viel mooi van de gezichten te lezen. Lachwekkend werd het nadat de directeur zijn financiële man erbij riep, een tweede Downpatiënt. Eén sollicitante stapte op, na wat seksueel getinte toespelingen van de inmiddels drie verzamelde 'directieleden' met Down. Waarna uiteraard steevast de verlossing voor de vrouw volgt: gefopt.


Over de top, flauwe grappen soms (en met onnodig gebruik van de eeuwige Bekende Nederlander), maar gemaakt met zichtbaar en soms aanstekelijk plezier van de patiënten. In hun ambitie serieus genomen te worden, verstoppen zij niet krampachtig hun beperkingen maar gebruiken die juist.


De jongste poging is Down met Johnny rocks!, gisteravond begonnen bij Veronica. Het vervolg op het eerdere Down met Johnny, waarin Johnny de Mol opviel door zijn gemakkelijke, ontwapenende en volstrekt naturelle manier van omgaan met een groep verstandelijk gehandicapten.


Geen spat veranderd: De Mol heeft het nog steeds in de vingers. Hij is begaan met zijn vrienden, maakt grappen met hen en neemt ze serieus. Ditmaal in het formeren van een rockgroep die op Pinkpop moet optreden - de droom van de mannen.


Autisten, het sotos-syndroom, het syndroom van Williams, het komt allemaal voorbij, maar zijdelings en speels. Maria (33) is dol op koeien. 'Hun vlekken zijn mooi; heel groot, dan weer bruin, dan weer zwart wit.' Ze zong een lied: 'Je noemt de mensen eigenlijk pas mensen/ als de mensen precies zo zijn als jij.'


Daar was de Boodschap, maar opdringerig werd die nooit.


De band in wording heeft al een naam: The garden of love. Rocker André (licht-verstandelijk gehandicapt), die bierflesjes opent met zijn kiezen en graag mag entertainen met horrorfilmavondjes, had een tekst gemaakt. In een droom had Kurt Cobain hem gezegd dat hij zijn teksten persoonlijker moest maken. En dus schreef hij een tekst over dingen die hij 'twee fucking times' had meegemaakt. Titel: She fucked all your friends.


The Garden zoekt nog een bassist, een toetsenist en 'eventueel twee leuke achtergrondzangeresjes.'


Maria moest er nog even over nadenken. Dat klonk zo gek nog niet.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden