Aanvalslust Van Hest pakt goed uit

Afrikaanse atleten die jacht maken op Nederlandse collega's, het was even wennen, zondag in het Tilburgse Warandepark. Tijdens de jaarlijkse cross vlogen Greg van Hest en Luc Krotwaar vanaf de start als eersten weg uit de schoot van het peloton....

Van onze verslaggever

Rolf Bos

TILBURG

Tien kilometer moesten de prominenten zondag afleggen door zuigende modder en langs druipende bomen. Zoals verwacht, waren het weer Afrikaanse atleten die met de hoofdprijzen aan de haal gingen. Mekkonen, Philip Mosima en David Kipruto bij de mannen, de majestueus lopende Kutre Dulecha bij de vrouwen.

Wat dat betreft was er gisteren in Tilburg niks nieuws onder de (niet zichtbare) zon. En toch riep bondscoach veldlopen Jack Wouters, niet geheel onterecht, dat hij nog nooit zo'n goede ploeg Nederlandse atleten in de modder had zien worstelen.

Allereerst was daar Greg van Hest, de Tilburger die in het door rechte paden doorsneden Warandepark een thuiswedstrijd liep. Hij holde vanaf de start meteen veertig meter weg van de rest van het veld, slechts gevolgd door die andere revelatie van het afgelopen wegseizoen, Luc Krotwaar.

Van Hest, altijd al een doldrieste loper die graag van voren loopt, was weggesneld met een heus plan. De avond tevoren had hij aan de keukentafel van het ouderlijk huis, samen met zijn vader Ad, tevens zijn trainer, de strategie voor de wedstrijd uitgestippeld.

Van vorige jaren en van de vele trainingsloopjes wist hij dat hij altijd 'stilviel' bij de lastige bochten bij de vijver in het park. Het was zaak om daar als eerste aan te komen, en niet in het gedrang van een grote kopgroep.

Dat pakte goed uit, hij kwam als eerste langs die vijver, werd daarna weliswaar bijgehaald door vijf lopers uit Afrika, maar wist het verschil met winnaar Mekkonen uiteindelijk te beperken tot iets meer dan 25 seconden. 'Dit was niet onbesuisd, dit was uitgekiend', vertelde de atleet na afloop. 'Een marathon zou ik nooit zo indelen, bij een cross gaat het prima.'

Van Hest kan er 'mentaal' niet tegen om ergens achterin te lopen. Zijn aanvalslust is prijzenswaardig maar pakt niet altijd even goed uit. Ging hij vroeger altijd, op baan en asfalt, woest in de aanval, sinds zijn verdienstelijke debuut op de marathon van Rotterdam van dit jaar weet de atleet ook hoe hij een wedstrijd tactisch moet indelen. Rustig beginnen, niet meteen opbranden, pas later versnellen. Dat kan Greg van Hest tegenwoordig ook.

Gisteren ging hij weer als vanouds in de aanval. Vader Ad kriskraste door het park om zijn zoon te coachen. Misschien liep Van Hest-senior gisteren wel meer kilometers dan junior in het druipende herfstbos, dat een prima decor vormde voor een natte en modderige veldloop.

Twee sleutels kent de Warandeloop. Eerst is daar de door Van Hest zo gevreesde vijver, daarna volgt nog de Berenkuil, die meermalen genomen dient te worden. Deze lastige passage viel ditmaal mee, het water stond er decimetersdiep in, maar de atleten werden er keurig langs geleid. Zwart en bemodderd kwamen ze desondanks bij de finish aan.

De Warandeloop is de eerste grote veldloop van het winterseizoen. Atleten vanuit diverse disciplines treffen elkaar er steevast. Het is het verdriet van bondscoach Jack Wouters dat vrijwel iedereen die mooie veldloop ziet als een 'middel' om later te presteren op asfalt of baan. Een veldloop is nooit een 'doel' op zich.

Voor Kamiel Maase en Marcel Laros vormt het crossen de aanloop tot een nieuw baanseizoen dat uiteindelijk moet leiden tot de WK-atletiek in Sevilla. Voor Van Hest, Krotwaar en ook Marco Gielen wordt in de modder de basis gelegd voor snelle tijden op het asfalt, het liefst over de magische 42.195 meter. Weer anderen, als Irma Heeren en Armand van der Smissen, doen er de hardheid op voor een nieuw seizoen duatlon, de run-bike-run.

Voor een Europees kampioenschap, over twee weken in het Italiaanse Ferrara, loopt iedereen nog wel warm. Maar het wereldkampioenschap, eind maart 1999 in het Noord-Ierse Belfast, staat voor menigeen al weer haaks op aspiraties richting voorjaarsmarathons. Alleen René Godlieb, gisteren vijfde Nederlander, heeft gericht naar dit veldloopseizoen toegeleefd. Hij heeft er zelfs een stage nabij Kaapstad voor belegd.

Godlieb werd voor zijn inzet beloond ('Als 32-jarige zit ik er toch weer bij') want hij mag naar het EK in Ferrara. Uiteraard werd ook Greg van Hest door de keuzeheren van atletiekunie KNAU geselecteerd. Met hem mogen ook Marco Gielen, Luc Krotwaar, Sander Schutgens en Kamiel Maase - in normale doen de beste veldloper, maar na een scheenbeenoperatie pas een maand in training en daarom gisteren 'slechts' zesde Nederlander - over twee weken afreizen naar de renaissance-stad in Emilia-Romagna.

Wouters dicht Van Hest daar een plaats bij de beste vijftien toe, als team (de eerste vier klasseringen tellen) ziet hij de Nederlanders zelfs bij de eerste vijf landen eindigen. 'We hebben een hele goede ploeg, het niveau is nog nooit zo hoog geweest.'

Van Hest loopt in Ferrara voor zich zelf. 'Dat team interesseert me niks. Het is hard, maar zo is het wel.' Niet dat de Tilburger een hekel heeft aan zijn teamgenoten, verre van dat, maar voor de KNAU zal hij 'geen stap teveel zetten'. Deze week werd hij weliswaar weer in de Sevilla/Sydney-selectie opgenomen, maar nadat hij vorig jaar op hardvochtige wijze uit de keurgroep werd gezet is de relatie niet al te innig.

'De manier waarop dat ging, zonder ook maar een gesprek, was beneden alle peil. Eén fax: ''Greg, je zit niet meer in de selectie'', dat was alles. Dat doe je toch niet? Nu mag ik er weer in, na mijn prestatie van Rotterdam, maar als het volgend jaar op die marathon weer even tegenzit, en dat kan natuurlijk op die afstand altijd, lig ik er dan meteen weer uit? Ik wil geen jojo zijn.'

Van Hest weet niet of hij wel zo blij moet zijn met zijn uitverkiezing voor de Sevilla/Sydney-selectie. 'Een goed gesprek met technisch-directeur Bert Paauw heb ik nog niet gehad, maar dat wil ik toch nog wel eens hebben.' Het is aan bondscoach Gerard Nijboer te danken, dat Van Hest zijn kont niet geheel tegen de krib gooit. 'Gerard is echt de beste bondscoach die we ooit hebben gehad.'

Op zijn beurt mag Nijboer zich in zijn handen wrijven met Van Hest, die het komende jaar twee marathons wil lopen. Eerst Rotterdam ('Het kan ook nog Boston worden.') en in het najaar nog een tweede. Mogelijk die van New York, om daar ook eens een échte wedstrijd, eentje zonder hazen, te lopen.

Van Hest laat de WK-marathon van het bloedhete Sevilla ('Ik ben geen warmteloper.') aan zich voorbijgaan. Hij heeft zijn zinnen gezet op een optreden in Sydney 2000. Nijboer ijvert er voor om NOCNSF zover te krijgen dat al in het voorjaar een richttijd (waarschijnlijk 2.11.30) voor Sydney kan worden gelopen. Opdat de atleten (naast Van Hest, ook Bert van Vlaanderen en mogelijk Krotwaar) daarna in alle rust naar de eerste Olympische Spelen van het derde millenium toe kunnen werken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden