'Aanval drijft Iraniërs in handen regime'

Het Iraanse regime staat op instorten, maar zal aan kracht winnen als het Westen zijn kerncentrales zou aanvallen. Dat stelt freelance journalist uit Iran, Ehsan Kermani.

© ANP. Protest tegen het Iraans regime in Ankara 5 november

De laatste dagen circuleren berichten over een op handen zijnde aanval op de kernwapeninstallaties van Iran. Wie denkt dat zo'n actie effectief zou zijn, vergist zich enorm. Het eigenlijke probleem van Iran is immers zijn regime. Een aanval op de kerninstallaties zou de bouw hooguit met een paar jaar vertragen. De nadelen van zo'n preventieve actie zijn vele malen groter dan de voordelen.

Superbommen
Welke centra gaat men bombarderen? Het regime heeft de gebouwen over verscheidene steden in Iran verspreid. De productie van nucleair materiaal vindt veelal diep onder de grond plaats. De aanvallen moeten met superbommen worden uitgevoerd om enig effect te sorteren. Ze zouden levens van vele onschuldige burgers eisen. Iraniërs zijn patriotten. Wanneer Iran wordt aangevallen, zullen veel Iraniërs zich achter dit regime scharen - hoe impopulair het ook is. Dat gebeurde ook tijdens de acht jaar durende oorlog tegen Irak.

Dit regime is krankzinnig. Het zal geen middel schuwen om aan de macht te blijven. Door een paar schepen in de Perzische Golf te laten zinken, kan het een van belangrijkste routes voor olievervoer blokkeren. Dan hebben we het nog niet eens over de instabiliteit die het regime in de regio en in de hele olieproducerende wereld kan veroorzaken. Iran beschikt over een sterke Revolutionaire Garde met een effectieve terroristische tak die bereid en in staat is om in het buitenland in actie te komen.

Grove schendingen
De vraag is of de wereld werkeloos moet toekijken hoe het regime in Teheran kernwapens ontwikkelt en die eventueel ook daadwerkelijk gaat inzetten. Het antwoord op die vraag zou een onomwonden nee moeten zijn. Gedurende de laatste dertig jaar heeft het Westen los van wat nietszeggende protesten tegen de grove schendingen van de mensenrechten bijna niets tegen het regime ondernomen. Overal ter wereld zijn terroristische acties uitgevoerd tegen leden van de oppositie. Vrijwel geen van de daders is voor een rechter verschenen. Toen in 1988 tussen 4.000 en 10.000 politieke gevangen werden omgebracht, keek het Westen de andere kant op.

Terwijl het regime zich op alle fronten misdroeg, wilde het Westen een kritische dialoog aangaan en maakte het een onderscheid tussen de good guys en de bad guys aan de top. De Europese Unie en de Verenigde Staten gingen in hun toenadering tot het regime zover dat ze de belangrijkste oppositiebeweging op een lijst van terroristische organisaties plaatsten - waarvoor ze door het Europese Hof van Justitie op de vingers werden getikt.

De westerse leiders gaan weliswaar niet zo graag met Ahmadinejad op de foto als destijd met Moammar Kadhafi, maar er is hun evenveel gelegen aan goede betrekkingen. Onder deze omstandigheden kon het regime doorgaan met het ontwikkelen van langeafstandsraketten en kernwapens. Het Westen lag te slapen terwijl het regime zich ten koste van de Iraanse bevolking kon ontwikkelen tot een veelkoppig monster.

Ontziende geweld
Het is echter nog niet te laat. Het regime moet van alle kanten onder druk worden gezet. De massale demonstraties tegen de dictatuur in 2009 en 2011 wekken de hoop dat de dagen van het regime zijn geteld. Alles wijst erop dat de bevolking de angst en de terreur van dit regime van zich heeft afgeschud. De demonstraties gaan nog steeds op kleine schaal door. Aangemoedigd door de Arabische lente, eist de bevolking op vreedzame wijze haar rechten op. Ze vindt steeds nieuwe manieren om zich te beschermen tegen het niets ontziende geweld. Het regime is nog nooit zo kwetsbaar en verdeeld geweest als nu. Het Syrische regime, de belangrijkste bondgenoot van de mullahs in de regio, is aan het wankelen. Turkije heeft het regime in Teheran duidelijk gemaakt dat het naar de wensen van de bevolking moet luisteren.

Een aanval op de kerninstallaties zal de positie van het regime eerder verstevigen dan verzwakken. De internationale gemeenschap moet haar verantwoordelijkheid nemen en de Iraanse bevolking in ieder geval moreel ondersteunen. Een boycot van het financiële, economische en diplomatieke verkeer van het Iraanse regime, zijn leger en de militaire organisatie zal veel sneller resultaat leveren dan een (beperkte) militaire aanval. Om nog maar te zwijgen over de al beproefde stille diplomatie en kritische dialoog.

Ehsan Kermani is een uit Iran afkomstige freelance journalist.

 Het regime is nog nooit zo kwetsbaar en verdeeld geweest als nu  
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden