Aantal doden door bosbranden stijgt snel

Het dodental door de bosbranden in Australië is opgelopen tot minstens 170. Veel huizen zijn in de as gelegd, een gebied ter grootte van Friesland is verwoest.

TRARALGON Vier dagen na het ontvlammen van de ergste branden in de Australische geschiedenis zijn de vuurhaarden nog steeds niet allemaal gedoofd. In de streek Gippsland, in het oosten van de deelstaat Victoria, kringelt op veel plaatsen nog rook naar boven. De lucht is zwaar van het stof. Het huis redden of vluchten? Dorpsbewoners in het oosten van de Australische deelstaat Victoria wachten gespannen of hun dorp op de radio wordt genoemd in de lange lijst van bedreigde plaatsen. Elk half uur geeft de rampenzender een overzicht van de situatie. Veelvuldig klinkt de oproep: nu kiezen – weg, of je huis blijven verdedigen. Maar gaat dat nog als straks de stroom uitvalt? Het vuur nadert een grote energiecentrale, zo’n 200 kilometer ten oosten van Melbourne.

De Nederlandse Tineke Westwood heeft geen huis meer om te verdedigen. Ze woonde in een wijkje van vijftig huizen, een kilometer of 10 buiten Traralgon, dicht bij een grote elektriciteitscentrale. De familie besloot het huis zaterdag prijs te geven aan de vlammen. ‘We hebben te veel bomen in de tuin. Geen beginnen aan’, vertelt ze aan de rand van de weg. Achter in de heuvels stijgen vier dagen na het begin van de hevigste bosbranden uit de Australische geschiedenis nog rookpluimen op.

‘Ik was zo bang. Ik keek naar buiten en zag een grote oranje muur van vlammen. Tegen dat vuur is niet te vechten’, zegt ze berustend. Ze vertrok met haar man en haar twee kinderen Nick en Katja, een paar uur voor de vuurzee korte metten maakte met het huis. Ze konden wat spullen meenemen, zoals oude fotoalbums. Haar huis is echter alleen nog te zien op de beelden die nu in haar digitale camera zitten. Ze bekijkt ze met tranen in de ogen. ‘De vleugel van vader. Alles verbrand.’

De buurman bleef wel. Hij heeft zijn huis nog. Als Westwood wil gaan bekijken wat er van haar woning rest, stuit ze op een wegafzetting. De brandhaarden zijn niet toegankelijk, ook niet voor wie er woonde. Eerst moet alles worden geïnspecteerd. De politie vermoedt gevallen van brandstichting. En er moeten doden worden geborgen.

‘Als ze daar nog aan het werk zijn, wil ik niet in de weg lopen’, zegt Westwood. Er zouden 17 lichamen zijn gevonden, een getal dat ze met ongeloof aanhoort. Wie het zijn, is niet duidelijk. Veel slachtoffers zijn onherkenbaar verminkt.

Ondertussen loopt het totaal aantal doden door de ruim dertig branden op. Dachten de Australische autoriteiten in het weekeinde nog aan tientallen, maandagavond wordt gesproken van minstens 170 doden. Tientallen personen worden vermist. Door de branden zijn zeker 750 huizen en ongeveer 330.000 hectare land, een gebied zo groot als Friesland, in de as gelegd.

De brandhaarden zijn daarom niet toegankelijk, zelfs niet voor de mensen die er hebben gewoond en terug willen naar wat er over is van het huis. Eerst moet alles zijn geïnspecteerd op aanwijzingen voor brandstichting en moeten de doden zijn geborgen.

De Nederlandse Tineke Westwood wil terug naar wat haar woning was. Ze woonde in een wijkje van vijftig huizen een kilometer of tien buiten Traralgon onder de rook van de grote elektriciteitscentrale Loy Yang. Maar ze stuit op een wegafzetting en maakt rechtsomkeert. ‘Als ze daar nog aan het werk zijn, wil ik niet in de weg lopen’, vertelt ze. Er zouden zeventien lichamen zijn geborgen, een cijfer dat Tineke met ongeloof aanhuurt. Wie het zijn, is niet duidelijk. Veel mensen zijn onherkenbaar verminkt.

Het gezin Westwood verblijft voorlopig in een huis in Traralgon. Hoewel hier jaarlijks bosbranden zijn, krijgt Westwood niet genoeg van Australië. Ze woont er nu acht jaar, en zal er blijven. ‘De saamhorigheid is geweldig’ zegt ze terug in de lege tijdelijke woning, waar achteloos wat schilderijen tegen de muur staan. Dan brengt een onbekende man voor haar volkomen man per truck een wasmachine en een koelkast. Geëmotioneerd valt Westwood de gulle gever in de armen. Ze treurt om haar huis, maar is blij dat ze haar man en kinderen nog heeft en zoveel goeds ontmoet. Het opvangcentrum in het dorp waar het een komen en gaan is van nieuwe daklozen, maar vooral van mensen die goederen komen brengen. Het gebouw, normaal een theater, staat inmiddels vol met giften van buurtbewoners.

‘We zijn overdonderd door de gulle gaven’, zegt de medewerker van het Rode Kruis in Traralgon. ‘De mensen lopen zich drie keer in de rondte om de slachtoffers te komen helpen. Je krijgt veel dankbaarheid. Ik had een oude vrouw die vertelde dat ze alles kwijt was en dagen in een mannenspijkerbroek liep. Of ik niet wat kleren voor haar had.’

(AFP)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden