Aanslag bij Ajax? Uitgesloten. 'De kaartjes zijn te duur'

Mijn zoontje praatte in zijn slaap. 'Pray for Amsterdam... hashtag pray for Amsterdam...'

Beeld ANP

Mijn zoontje praatte in zijn slaap. 'Pray for Amsterdam... hashtag pray for Amsterdam...' Het arme schaap! Had die toestand in Parijs hem zo aangegrepen? Hadden we het voor hem verborgen moeten houden? Mijn kind, in de wurggreep van de angst... Nog lang bleef ik in mijn eigen bed liggen tobben, vervuld van kitscherige larmoyantie.

De volgende ochtend vroeg ik hem bezorgd of hij zo bang was en vertelde wat hij in zijn slaap had gezegd. Hij begon te lachen en sprak: 'O, nee hoor, ik weet al hoe het komt. Ik had Counter Strike gespeeld en daar in de chat zei iedereen de hele tijd #prayforParis... echt de héle fucking tijd... dat is in mijn hoofd gaan zitten...'

Een pak van mijn hart, en het verklaarde ook meteen die 'hashtag'. Counter Strike is trouwens, zoals u niet zal verbazen, een spel waarin iedereen elkaar van ganser harte kapotschiet. En om die tere kinderziel had ik wakker gelegen? Woedend begon ik boterhammen te smeren, met een half oog op de voorpagina's van de ochtendkranten. Kaarsjes hier, kaarsjes daar... een kogelgat met een roos erin, pfff... maar geen teddybeertjes, dat was een meevaller.

Aan het ontbijt bespraken mijn jongens opgewekt de mogelijkheden van een aanslag in Amsterdam. De jongste achtte het uitgesloten dat er terroristen bij een wedstrijd van Ajax hun slag zouden slaan. Waarom? 'Nou, die kaartjes zijn ontzettend duur...' Hoongelach van zijn grote broer, natuurlijk, en ook ik gniffelde stilletjes bij de gedachte dat je, op de geplande laatste dag van je door haat vergiftigde leven bij de kassa van de Arena tot inkeer zou komen uit vrees voor financieel wanbeheer. Hop, bomgordel af, in de berm ermee, kniezend een patatje oorlog ('zonder uitjes') eten bij de FEBO en met de metro onverrichterzake naar huis, waar je moeder wacht met de thee.

Nu keek mijn zoontje opeens wel heel zorgelijk. Wat is er, lieverd? 'We gaan zo lootjes trekken op school... als ik nou maar geen méísje trek...' Huh? Wat maakt dat nou uit? 'Nee, maar ik ben zo slecht in knutselen en meisjes verwachten altijd een hele mooie surprise...' Tsja. Dat is waar.

Op de radio hoorde ik weer eens iemand zeggen dat wij in Europa zo 'Eurocentrisch' zijn. Zouden ze in Afrika niet Afrocentrisch zijn en in Azie Aziecentrisch? Iedereen denkt toch uiteindelijk, kaarsjes of geen kaarsjes, vooral aan zichzelf.

'Wat heb ik op mijn brood?', vroeg mijn zoontje toen ik hem zijn lunch overhandigde. 'Je lievelingsbeleg', zei ik. 'Uitgebakken spek met sla en tomaat.'

Glunderend stapte hij naar buiten. 'Een feestdag!' riep hij me nog na.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden