Aangename slapeloosheid

Johan Kenkhuis zwemt zijn tweede olympische toernooi. De Amsterdammer bericht deze weken vanuit het olympisch dorp. Hoe ervoer hij het zilver van zondag?...

John Volkers

Ik heb de nacht na het zilver heel slecht geslapen. Ik kon de slaap niet vatten. Maar het was de prettigste slapeloosheid die ik ooit gehad heb.

Ik was hyper. Er joeg van alles door mijn kop. En ik had, omdat ik na de race niet tot nauwelijks had kunnen uitzwemmen, pijnlijke benen. Ze jeukten van de geleverde inspanning. Ik kon ze niet kwijt in bed. Je benen gaan als het ware aan de loop. Ze trillen.

Ik ben er maar uitgegaan en heb eerst tot vier uur op mijn balkon gezeten. Daarna nog eens geprobeerd om tot acht uur te slapen. Ik was wel heel erg moe, maar ik kon gewoon niet in slaap komen. Ook het biertje dat ik eerder had genomen had niet geholpen. Niets hielp, maar mijn kamergenoot Thijs van Valkengoed heeft niets gemerkt. Die leek in coma.

Ergens in de nacht kwam voor mij blijkbaar het echte besef dat we zilver hadden gewonnen. Ik dacht aan de visite bij de koningin, aan sportploeg van het jaar, aan Vriezenveen, huldiging, zelfs aan de fiets die ik zou krijgen. Crazy, maar ik kreeg het niet uit mijn hoofd.

Dit succes heeft me compleet overvallen. Ik had gevisualiseerd voor de race. Alles doorgenomen in het hoofd. Start, eerste stuk, keerpunt, finish. Dan juichen. En het prettige beeld van het erepodium had ik in het hoofd genomen. Maar daar stonden we niet zo hoog als we uiteindelijk kwamen.

Ik had geen echte kleur van de medaille in mijn hoofd.

Maar eigenlijk was het zo dat er na al die jaren van mislukkingen met dit estafetteteam niet meer dan een beetje hoop op een bronzen plak was.

Maar Amerika voorblijven. En zilver winnen. Ik was verbijsterd. Ik was kapot na mijn race als startzwemmer en heb daarna aan de kant Pieter vreselijk zitten opfokken. Met vloeken en al. Niks voor mij, maar het heeft gewerkt.

Bij de huldiging had ik als altijd een droge mond. Als ik een medaille win, krijg ik een droog gevoel in mijn mond. Het heeft met de ontlading te maken.

De ceremonie was genieten. Toen ontdekte ik ook eindelijk mijn familie en mijn vriend. Ze zaten in witte T-shirts, ze zijn niet zo van dat oranje. Er stond een Twentse tekst op. Iets over Kenkhuus en nog wat. Ik kon het niet lezen. Er stond een karikatuur van mij op. Met zo'n worst aan een hengeltje.

Daarna was er de dopingcontrole. Ik was daarvoor uitgekozen. Het was heel druk in de wachtruimte. Ik zat er met die Zuid-Afrikaanse winnaars en met die Franse Laure Manaudou. Nou, als je goud hebt gewonnen, dan zou ik toch anders kijken. Ze leek me chagrijnig. Daar had ik geen last van. Ik was zo ontzettend gelukkig. Niets kan voor mij hier meer kapot.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden