AAN TAFEL

Ik was al drie maanden in 'mijn' dorp, zoals dat heet in antropologisch jargon. 'Mijn' dorp was een afgelegen groep huisjes en hutten aan de Zambezi-rivier in het westen van Zambia....

MILDRED THEUNISZ

EIWITTEN

Het was halverwege mijn verblijf en het regenseizoen zette, later dan normaal, in. Ook de afgelopen nacht werden we weer geteisterd door grote regenbuien met veel onweer en bliksem. 's Morgens bleek dat een kraal met koeien was getroffen door de bliksem en dat de hele kudde dood was. Op de plek des onheils hadden zich veel mensen verzameld en er werd druk gespeculeerd wie verantwoordelijk was voor deze hekserij. Een hele kraal met één blikseminslag dood, daar moest wat achter zitten.

De gedupeerde boer had naast het oplossen van dit mysterie nog andere zaken aan zijn hoofd en dat was zijn verlies compenseren. En dus werd het vlees van de twintig koeien verkocht. De dorpelingen leken te aarzelen. Was dit vlees niet behekst? Aan de andere kant stond er niet zo vaak vlees op het menu en dus ging men al gauw overstag.

Kadavers werden in de boom gehangen om in stukken gesneden te worden, hopen vlees lagen op de grond, het stonk naar ingewanden, overal waren grote zwermen dikke, zwarte vliegen en mensen schreeuwden om de beste stukken. Als ik mijn neus kon uitschakelen, was het een fascinerend tafereel en interessant om als antropoloog mee te maken.

's Middags liep ik naar de keuken van het guesthouse waar ik een kamer had. Van verre rook ik de weeïge geur al en inderdaad had de beheerder ook een stuk vlees gekocht, dat nu in lange slierten door de hele keuken hing. Ook hier weer veel vliegen en ik zag op diverse plekken al witte eitjes in dikke klodders op het vlees zitten. De geur tesamen met deze aanblik werd teveel voor de westerse maag. In de buitenlucht probeerde ik met een stukje droog brood de misselijkheid te beheersen.

Twee dagen later was ik bij een kennis op bezoek en ik probeerde van haar meer te weten te komen over de rol van vrouwen. Natuurlijk kreeg ik wat te eten aangeboden: nshima, een dikke maïsmeelpap, niet zoals gewoonlijk met wilde groente, maar dit keer met vlees. Het smaakte me prima en de vrouw was trots me dit te kunnen aanbieden. Terwijl we verder praatten, vertelde ze me dat ze net de laatste stukken had kunnen kopen uit de grote hoop koeien die door de bliksem getroffen waren. Even dacht ik aan de keukenscène, maar toen haalde ik m'n schouders op en dacht: als het goed doorbakken was, zijn die eitjes gewoon extra eiwitten. Nu is het pas echt going native.

Mildred Theunisz

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden