AAN TAFEL

RAUW VLEES Mijn grootouders waren begin jaren zeventig veertig jaar getrouwd. Kwam je uit een goed Gronings nest, dan werd het geld niet over de balk gesmeten....

Niemand van ons had dit eerder gedaan. Mijn vader legde uit hoe het moest. Stukje vlees aan een vorkje prikken, in de hete olie doen, gaar bakken en opeten. En dat herhalen tot je genoeg gegeten hebt. Het wachten was op oma die op haar paasbest met een keurende blik door het restaurant wandelde, alles inspecterend. Ik besloot haar op te halen en zo liep ik langs de tafel met vader, moeder en drie kinderen. Ik herkende Ineke, een meisje uit mijn brugklas. Bij Ineke thuis hadden ze het niet breed. Nette mensen, stille armoe.

Ik schaamde me een beetje voor mijn nieuwe jurk, maar gelukkig hadden ze daar geen aandacht voor. Van hun opgewonden gezichten kon ik aflezen dat dineren in dit restaurant een heel speciale gebeurtenis was. Ook zij hadden gekozen voor een fondue. De vader en moeder van Ineke keken wat onzeker naar het rauwe vlees in de schaaltjes. Ik begreep onmiddellijk wat er aan de hand was en besloot hen te helpen. 'Het vlees moet in de hete olie, dan gaar bakken, en opeten.' Ik voelde me een vrouw van de wereld en keek met triomfantelijke blik Ineke aan. Dankbaar werden mijn woorden in ontvangst genomen.

Ik danste terug naar mijn familie. 'Eerst even. . .', zei mijn opa en sloeg een kruis. Ieder van ons prevelde in eigen tempo de gebeden. Mijn gebogen hoofd draaide uit verveling naar de tafel van Ineke en nog net kon ik door mijn oogharen heen zien dat zich daar een ramp voltrok. De vader van Ineke kieperde in één keer alle schaaltjes vlees leeg in de fonduepan.

Annelie Musters

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden