Aan de top dankzij 'rust in de kop'

Danny Heister is uitverkoren om deel te nemen aan de Top Twaalf, het jaarlijkse onderonsje van Europa's beste tafeltennissers. De achtvoudig landskampioen mag hopen op een goed resultaat omdat er 'rust heerst in mijn kop'....

Eindelijk is Danny Heister aanbeland op het eindpunt van een bestaan dat uit niets dan jachten en jagen bestond. Niet langer bestaat het arbeidzame leven van 's lands beste tafeltennisser uitsluitend uit reizen, trainen, spelen voor zijn Duitse club Gönnern, vliegen naar verre gewesten, spelen nu en dan voor het vaderland.

Op 31-jarige leeftijd constateert de achtvoudig Nederlands kampioen dat de onrust is geweken en plaats heeft gemaakt voor rust. 'Rust in mijn kop vooral.'

Een rust die zo weldadig is dat hij beter speelt dan ooit, op de wereldranglijst nog maar vijftien strijdmakkers voor zich weet en is uitverkoren om als de nummer acht van Europa deel te nemen aan de Top Twaalf in Saarbrücken, het jaarlijkse onderonsje van de Europese top.

Uiteraard heeft Heister de invitatie in dank aanvaard, maar of hij het toernooi ook daadwerkelijk kan spelen en uitspelen is nog maar de vraag. Zijn vrouw is dezer dagen zo'n beetje uitgerekend en Heister wil de geboorte van zijn eersteling 'voor geen goud' missen. 'Als ik in Saarbrücken achter de tafel sta en er komt een telefoontje dat de bevalling aanstaande is, dan weet ik wat mij te doen staat. Dan staak ik de partij subiet, pak mijn spullen en rijd als een speer naar huis.'

Dat het niet meer stormt in zijn hoofd dankt Heister aan het vorig jaar genomen besluit om Amsterdam als woonstede de rug toe te keren en zich te vestigen in Arnhem. Dichter bij de thuisbasis van Gönnern, sinds jaar en dag zijn Duitse werkgever, dichter bij zijn bakermat Didam, dichter bij Papendal ook, waar hij met zijn eveneens naar de Gelderse hoofdstad verkaste gabber Trinko Keen een maatschap vormt. Samen trainen en samen toewerken naar de Spelen van Athene, waarvoor Heister al een nominatie op zak heeft. Wat natuurlijk ook in niet geringe mate bijdraagt aan de 'rust in mijn kop'.

De verhuizing heeft hem goed gedaan. 'Ik reis nu stukken minder omdat Duitsland om de hoek ligt. Daardoor ben ik veel meer dan vroeger in de gelegenheid mijn conditie op peil te houden. Maar wat net zo belangrijk is: ik heb nu ook veel meer tijd om me te ontspannen. Lekker thuis met de voeten op de bank, met een goed boek en een goed glas wijn. 'Ik vind dat ik daar onderhand recht op heb. Ben tenslotte ook al een dagje ouder.'

De balans tussen training en ontspanning heeft ertoe geleid dat de 31-jarige Geldersman zich niet alleen beter voelt maar ook beter speelt dan hij gedaan heeft. Heister nam met een grote gretigheid deel aan elf toernooien van de Pro Tour. Overleefde altijd wel een paar rondjes en mocht zich drie keer, in Brazilië, Egypte en Polen, kwartfinalist noemen. Al dat fraais voerde hem naar de finale van de Pro Tour, waar hij goede sier maakte met een overwinning op de wereldtopper Schlager en pas in de kwartfinale werd gestopt door een andere wereldtopper, de Griek Kreanga.

Die resultaten én het brons dat hij in het dubbelspel oogste bij de EK in Zagreb voerden hem gezwind naar plaats zestien op de wereldranglijst, een positie die nooit eerder werd bezet door welke pingpongende landgenoot dan ook.

Het is uiteraard allereerst zijn verdienste, die opmerkelijke opmars, maar Heister wil niet verhelen dat hij zijn goede presteren ook te danken heeft aan Pieke Franssen, de Limburgse systeemanalist die vorig seizoen de Chinese pingpongprofessor Yang mocht opvolgen als bondscoach.

Al gauw bleek dat coach en pupil het goed met elkaar konden vinden. 'Pieke heeft een positieve invloed op me. Tijdens alle toernooien, waar ook ter wereld, heeft hij me vergezeld en van goede raad voorzien. Het klikt tussen ons. Hij neemt me veel werk uit handen.

'Hij kan me als geen ander motiveren, vooral wanneer ik er mentaal doorheen zit. Wanneer ik weer eens de neiging heb achter de tafel een beetje in te kakken. Pieke voelt aan wanneer dat dreigt te gebeuren en grijpt dan in. Klasse van die man.'

Klasse vindt Heister het bovendien dat Franssen alle tijd voor hem heeft, ook buiten de wedstrijden om. 'Hij is nog jong. Daardoor zitten we vaak op dezelfde golflengte. We kunnen aardig met elkaar kletsen onder het genot van een glaasje bier.' Een verademing na het tijdperk Yang. 'Die man wist vreselijk veel van het spel, maar na een toernooi was hij meteen foetsie. Dat kon ik, sociaal mens als ik ben, niet waarderen.'

Heister is ontegenzeggelijk blij met Franssen en Franssen zou, zegt Heister, blij moeten zijn met een pupil als Heister. 'Wij leren van hem, maar hij leert ook van ons. Hij doet ervaring op die hij weer kan overbrengen op de jeugd en op de leden van het nationale trainersgilde. Het is van groot belang voor de toekomst van de sport dat Nederlandse coaches kunnen ruiken aan het topniveau.'

Franssen mag zich verheugen in het vooruitzicht dat Heister nog heel lang zijn pupil zal zijn. Want het einde van zijn carrière is nog ver weg. 'Dit is natuurlijk het moeilijkste maar ook het alleraardigste spel van de hele wereld. Geen sport die daaraan kan tippen. Dus ga ik naar de Spelen van Athene en zet ik nu al mijn zinnen op die van Peking in 2008.'

Daarna gloort een toekomst als trainer/coach, want dat is een baan, denkt hij in alle bescheidenheid, waarvoor hij 'in de wieg is gelegd'. Niet dat hij daar nu al over mijmert. 'Het gaat nu zo goed met me dat ik me niet moet verdiepen in wat de toekomst me brengen zal. Nog altijd geniet ik van de training en van de competitie. Ik kan me niet voorstellen dat er een mooiere baan is dan die van mij. Meer dan ooit is pingpong mijn lust en mijn leven.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.