a touch of sin

drama


Regie Jia Zhangke.


Met Jiang Wu, Luo Lanshan, Zhao Tao, Wang Baoqiang


In 7 zalen.


De uitgebuite mijnwerker Dahai grijpt een dubbelloops geweer en gaat op zoek naar zijn baas. Een arbeidsmigrant maakt voor de jaarwisseling een lange reis naar huis, ontdekt bij zijn familie slechts geldzorgen en denkt de problemen met zijn pistool op te lossen. Een saunamedewerkster steekt een klant overhoop en een jonge fabrieksarbeider, ten slotte, komt in grote problemen wanneer hij verantwoordelijk wordt gehouden voor het ongeluk van een collega.


Incidenten werden deze waargebeurde nieuwsverhalen genoemd, in de Chinese media. Maar Jia Zhangke, 's lands belangrijkste film- en documentairemaker, zag een brede maatschappelijke trend. Met zijn zevende speelfilm A Touch of Sin maakte hij een klassiek vierluik: hij vertelt zijn verhalen in de hierboven beschreven volgorde, zonder gegoochel met de chronologie, maar vol met parallelle gebeurtenissen, vergelijkbare personages en toevallige overeenkomsten.


De voornaamste reden dat Jia's personages zo drastisch ontsporen ligt bij China's heilige geloof in economische vooruitgang - al ongeveer anderhalf decennium het favoriete onderwerp van de regisseur. Maar waar de filmer in zijn eerdere werk, waaronder het ijzersterke Still Life (2006), met vrij zachte hand de ongemakkelijke groeipijn van zijn land in beeld bracht, is zijn toon nu venijniger. Hij ziet geen pijntjes meer, maar verwoesting, frustratie en onmacht, in een land dat zijn waarden en tradities in hoog tempo is kwijtgeraakt aan het vermorzelende dictaat van grote bedrijven.


Toch blijft zwart-witdenken uit. A Touch of Sin biedt een allesbehalve helder wereldbeeld van goed en kwaad. Corrumperende boekhouders, van die zwijgzame, ietwat bangige figuren met een ziekenfondsbrilletje, vormen in twee verhalen het gezicht van de Chinese misstanden.


Gewone mensen zijn dat ook, gedreven door eenvoudig opportunisme.


Dat de film nooit aanvoelt als een Occupy China-achtig pamflet, is onder meer te danken aan Jia's rijke manier van vertellen, waarmee hij vorig jaar tijdens het filmfestival van Cannes de prijs voor het beste scenario won. Soms is het een achtergronddecor dat de aandacht vraagt - een half afgebouwde brug of een verzameling wolkenkrabbers gehuld in smog, bekeken vanuit een traditioneel dorpje.


Een andere keer is een losse anekdote over de vraag of dieren zelfmoord kunnen plegen of een op zichzelf staande scène juist van belang.


Sterk is het moment waarop een groep dorpelingen op eigen houtje een tolweg is begonnen, omdat het zware vrachtverkeer naar een nabijgelegen megabouwproject hun wegen vernielt.


Met zijn vaste cameraman Yu Likwai, die zijn gevoel voor sterk beklijvende beeldcomposities in vrijwel elke scène kwijtkan, zoekt Jia bovendien voortdurend naar een bevreemdend soort schoonheid.


Een omgevallen truck met tomaten, een meisje op een stoel in een glazen bak met slangen - ook die ogenschijnlijk willekeurige absurditeit gaat naadloos op in het beklemmende gevoel dat de film ten slotte uitdraagt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden