Mag ik mijn potje terug?

Het is, zonder je meteen in de gedachtenwereld van de plasseks­fetisjist onder te dompelen, toch iets behoorlijk intiems: een urinestaal. Met lichaamssappen loop je niet zomaar over straat. Daar zijn, verkrijgbaar bij apotheker en huisarts, speciale potjes voor, van plastic en vrij van smetten.
Maar alles gaat schuiven als je krimpt van de pijn in de onderbuik of aanpalende regionen en de doktersassistent vraagt of je snel langs wilt komen met een glaasje pies voor een eerste diagnose. Dan is het pakken wat je pakken kan en meteen de deur uit.

Dit is de oogst aan alternatieve opvangmiddelen van een klein jaar, verzameld door Truus Ter Maaten, triagist op de huisartsenpost voor Amersfoort en omstreken. Het begon met een kermende patiënt die haar 's nachts een drinkbeker aanreikte waar de naam van zijn zoontje op stond - Ricardo, de naam is gefingeerd. Hij vroeg of hij de beker weer terug mocht hebben, want Ricardo moest morgen weer naar school. Kort daarop liep iemand naar binnen met een flesje waarin het gele vocht van een forse schuimkraag was voorzien. Ter Maaten brak zich het hoofd over een mogelijk ziektebeeld, tot ze het etiket zag: shampoo. Vanaf toen is ze gaan archiveren.

Ze verzamelde meer dan vijftig plengbakjes. De potjes met de gekleurde blokjes naast de bonte verzameling bevatten dipstrips. Die kunnen de aanwezigheid van onder meer glucose, bloed, eiwitten en ontstekingen aantonen.
Het gaat Ter Maaten vooral om de creativiteit in behoorlijk hoge nood. Welke risico's neem je, bijvoorbeeld? Van een fles Spa Blauw kun je nog de dop vast draaien. Bij een botervloot, een potje voor gebakken uien of een aluminium bakje van de afhaalChinees is een lekvrije overtocht allerminst gegarandeerd. Het prikkelt de verbeelding. Hoe krijgt iemand zo snel een potje zinkzalf leeg? Als iemand een potje van dr. Vogel inlevert met 'Gerrit' erop, staat er dan eenzelfde potje met 'Annie' in het medicijnkastje? De collectie weerspiegelt de tijdgeest: wie vroeger thuis zelf thuis jam maakte, hoefde niet te improviseren. Die had altijd wel lege glazen potten in huis. Niet dat jampotjes zo aan te bevelen zijn. Restjes onder de randen kunnen wel eens tot loos glucose-alarm leiden.

De vader van Ricardo was niet de enige die de beker weer opvroeg. Dat doen de indieners van Tupperware-producten doorgaans ook. De patiënt met de Colafles is Ter Maaten zeker bijgebleven. Die wilde 'm ook terug. Er zat nog statiegeld op.

 Beeld Truus Ter Maaten
Beeld Truus Ter Maaten
 Beeld Truus Ter Maaten
Beeld Truus Ter Maaten
 Beeld Truus Ter Maaten
Beeld Truus Ter Maaten
 Beeld Truus Ter Maaten
Beeld Truus Ter Maaten
 Beeld Truus Ter Maaten
Beeld Truus Ter Maaten

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden