90 tellen later en het EK lijkt voorbij

zaalHandbal


EK vrouwen

amsterdam - Een handbalwedstrijd duurt precies een uur. Maar het waren negentig seconden die Nederland opbraken tegen Frankrijk, en die straks wellicht fataal blijken als de top zich van de middelmaat onderscheidt bij het EK in Denemarken en Noorwegen.


Nederland verloor zijn eerste duel in de tweede ronde van het toernooi met 23-21. Het had niet gehoeven, doch het gebeurde toch. Het onmogelijke wordt nu gevraagd, wil de ploeg alsnog de halve finales bereiken. Alleen overwinningen, dinsdag tegen Hongarije en een dag later tegen olympisch kampioen Noorwegen, tellen.


Het is onrealistisch zoiets te verlangen van de ploeg van Henk Groener en zijn ervaren assistent Peter Portegen. Nederland is een handbalnatie in opbouw, opgekrabbeld na vier jaren waarin het alle internationale toernooien aan zich zag voorbijgaan. De vijfde plaats van het WK 2005 staat nog vers in het geheugen, maar de selecties van toen en nu zijn onvergelijkbaar met elkaar.


Het team van vijf jaar geleden werd gedragen door routiniers als Assink, Burgers, Roelofsen en Tienstra, die in de jaren na het toernooi hun afscheid bekendmaakten. Hun plaatsen zijn ingenomen door jonge opvolgers, met minder of veel minder internationale ervaring, ook al is de Handbalacademie voor velen een goede leerschool gebleken.


Zij spelen het EK om te presteren, maar ook om te leren en zichzelf te ontwikkelen. Hun tegenstand bestond de afgelopen jaren vooral uit teams die wel zin hadden om eens te oefenen tegen Nederland en de teams die ze bij hun eigen club troffen. De krachten meten met landen van formaat, als het echt ergens om gaat, dat is een ander verhaal.


Op basis van de ruime overwinning op Oekraïne stelde Nederland zijn plaats in de tweede EK-ronde veilig. Vervolgens werd verloren van Duitsland en, wel erg kansloos, van Zweden. Omdat Duitsland zich niet plaatste voor het vervolg, nam Nederland een zege en een verliespartij 'mee' naar de driekamp in Lillehammer. Het had slechter gekund.


Dat de eerste wedstrijd teleurstellend uitviel, mocht Nederland zichzelf aanrekenen. Tegen de verbleekte vice-wereldkampioen van 2009 waren er kansen op de overwinning, steeds waren ze niet besteed aan de nummer 23 van de wereld.


Typerend was de slotfase van het duel dat bol stond van de fouten. De stand was 21-21 en de klok in de Hakons Hall gaf aan dat er nog anderhalve minuut te spelen was. De teams waren, in elk geval op dat moment, in evenwicht.


Dat mocht een wonder heten aan het eind van een tweede helft waarin Frankrijk alle gelegenheid kreeg zijn multiculturele aanvalsmachine af te stellen. Siraba Dembele, maar vooral het 1,89 meter lange betonblok Mariama Signate, speelster van het Deense Aalborg, waren een plaag voor de Nederlandse achterhoede, die moest toekijken hoe de marge van vijf punten in Frans voordeel groeide.


Zo gevarieerd was het aanvalsspel, dat slechts twee van de door coach Krumbolhz gebruikte speelsters niet tot scoren kwamen. Nederland zette er een eendimensionale voorhoede tegenover, die soms uit pure wanhoop maar van afstand schoot.


Als er al eens een aanval werd onderschept, verliep de omschakeling te vaak niet snel genoeg of werd de bal verspeeld. Alleen Maura Visser onttrok zich overtuigend aan het glijdende peil. Ze scoorde negen keer, waarvan zesmaal uit een strafworp. De lobjes waarmee ze tot twee keer toe de keepster verschalkte, waren mooie staaltjes Haagse bluf.


Van de rest had de 25-jarige Visser, bij KIF Vejen de enige Nederlandse in Deense dienst, te weinig steun voorin. Op de Franse dekking viel niets aan te merken, maar keepster Debbie Klijn constateerde dat er offensief wel erg weinig werd gevarieerd. 'Iedereen heeft kunnen zien dat voorin het probleem lag', stelde de vervangster van Marieke van der Wal vast.


Nederland liet zich zo de wil opleggen van een ploeg die fitter, sneller, sterker en agressiever oogde. Dat had niets met de gemiddelde leeftijd van het team te maken, iets waarnaar vaak wordt verwezen als het even tegenzit. De speelsters die zondag in actie kwamen, waren met 24,7 jaar nog zeven maanden ouder dan Les Bleus, al trekt Klijn (34) in haar eentje het moyenne flink omhoog.


Het is de ervaring die op de sleutelmomenten de doorslag geeft. Keepster Amandine Leynaud is pas 24, maar werd al zeven keer Frans kampioen. Eén op één met welke Nederlandse ook, was ze vrijwel onfeilbaar.


Vanaf de kant zag ze toe hoe Nederland, met anderhalve minuut te gaan, de stand zomaar weer rechttrok. Twee vingervlugge aanvallen later, resulterend in strafworpen, was de wedstrijd voorbij en het EK wellicht plots gespeeld.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden