50 worden is als trekken van verstandskies

Op die 50ste verjaardag wacht ik inmiddels als op het trekken van een rottende verstandskies: je ziet er enorm tegenop, maar daarna gaat het vást beter.

Sylvia Witteman
null Beeld ANP
Beeld ANP

Intussen laten niet al mijn huisgenootjes zich van hun beste kant zien, ook de katten niet, zodat ik gisteren kniezend voor de computer zat, een homp zelfmedelijden in een vervilte kamerjas.

'Kunnen jullie mij een beetje opvrolijken?', vroeg ik op Twitter, die handige virtuele wereld voor mensen die het échte leven wat zwaar vinden vallen. Per omgaande stuurde iemand me een plaatje van twee frambozen; één met een chagrijnig gezichtje en het onderschrift 'FRAMBOOS' de ander met een vrolijk gezichtje en het onderschrift 'FRAMBLIJ'. Van zo veel ongelooflijk flauwe stompzinnigheid móet een mens wel glimlachen, en dat deed ik dus.

Daarna kreeg ik achtereenvolgens foto's van een nogal matig begaafde poes die comtemplatief over een grasveldje staart, een schaterend paard, een woud in gloeiende herfstkleuren, een cartoonaap met een stuk pizza, het advies om het boek Ugly Belgian Houses te bestellen ( dat hád ik al), en een link naar een overbekend maar nog steeds leuk liedje van wijlen Drs. P. ('wij mogen Pjotr wel waarderen om zijn eetbaarheid').

Ik voelde me al beter.

Er volgde een uitnodiging om taart te komen eten (fideel, al houd ik niet van taart), een liefdesverklaring van een onbekende, een filmpje van Kees van Kooten als Vieze Man die een bonbon eet, een foto van een poster tussen de palmen in Tel Aviv waarop het plaatselijke Oktoberfest wordt aangekondigd (daar moest ik erg om lachen), een reportage over een verweesde babywasbeer die door een mensengezin wordt geadopteerd (en daar opgroeit tot een grote wasbeer die zittend op de bank tv kijkt) , en een boekverslag over een meisje met een hersentumor. Dat laatste viel een beetje uit de toon.

Het hield maar niet op: nog meer katten, slapend in te kleine kartonnen dozen (waarom doen katten dat toch?) een lelijke spelfout in het tóch al zo noodlijdende NRC Handelsblad, een cavia die heel snel een slablad eet, de tip om nooit meer op de weegschaal te gaan staan, een foto van een vrachtwagen die klem zit onder een brug (op zijn zijkant staat met koeienletters 'ON THE ROAD TO SUCCESS THERE ARE NO SHORTCUTS') en het advies om mijn eigen stukjes eens te lezen.

Tot slot zag ik een dansende pinguïn, een échte pinguïn, die écht danst, op de een of andere ijsvlakte. Zo schattig! Ik was al weer bijna helemaal de oude. Tot ik bedacht dat die pinguïn waarschijnlijk alleen maar danste omdat hij ontzettend koude voeten had.

Toen was ik terug bij af.

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden