50 tinten grijs in het islamdebat

Column Harriet Duurvoort

We waren 15 en hadden beiden onze eigen zorgen. Ik omdat ik een 2 had gehaald voor een wiskundeproefwerk en bleef zitten als ik geen voldoende haalde in mijn herexamen, of naar de havo moest. Mijn Marokkaanse vriendinnetje Z. omdat ze smoorverliefd was op haar vriendje in Marokko.

Beeld thinkstock

Ze was vastbesloten 'het all the way' met hem te doen, aangezien ze 'de hele rest' al gedaan hadden, voordat ze gingen trouwen. Maar maakte zich nu al zorgen dat ze moest bloeden in haar huwelijksnacht die nog jaren op zich zou laten wachten. Ik kon haar probleem alleen verbluft aanhoren, zij kon mij helpen met het mijne.

'Je concentreert je gewoon niet omdat je wiskunde haat', vond ze. Zij vond het leuk en haalde nooit lager dan een 8. Ze gaf me bijles aan de eettafel in het tochtige pijpelaatje in de Amsterdamse Kinkerbuurt waar ze woonde. Haar moeder, die geen woord Nederlands sprak en mij altijd fascineerde vanwege de tribale tatoeages in haar gezicht, schonk lief glimlachend mierzoete muntthee in terwijl Z. de wortelformule ontrafelde. In hele kleine stapjes.

Tussendoor dacht ik mee hoe ze de familie om de tuin kon leiden om een perfect geloofwaardig maagdelijk bebloed laken te produceren, dat ooit fier wapperend de eer van de familie zou etaleren. Mijn voorzichtige suggestie, ik was veel bleuer op jongensgebied dan zij, om haar huwelijksnacht misschien rond haar ongesteldheid te plannen, werd weggewuifd als 'nee, goor man'. Er waren eeuwenoude, veel geavanceerder methoden.

Maar ze moest en zou bloeden want als dat niet lukte waren de rapen gaar. 'Mijn vader vermoordt me!" zei ze dan maar ik nam dat niet letterlijk. Was dat naïef? Of dacht ik gewoon dat ook hier, net als bij andere moslims uit mijn klas, de soep niet zo heet gegeten werd als hij werd opgediend? Hij werd wel kwaad, maar was uiteindelijk te trots op zijn briljante dochter om zich werkelijk te storen aan haar amoureuze vroegrijpheid. Wat niet weet wat niet deert leek zijn motto. Haar ouders moeten iets vermoed hebben maar keken de andere kant op. Het was precies de ruimte die hun dochter nam.

Mijn hertentamen ging geweldig. Alsof er een kwartje was gevallen. De wiskundeleraar was even verbijsterd als ik. 'Nul fouten. Duurvoort, je hebt je 2 ingeruild voor een 10. Wiskundig is het onverklaarbaar.' Een historische prestatie die ik inderdaad nooit meer bij benadering evenaarde. 'Z. heeft me geholpen!' vertelde ik. Diep gelukkig. Ik ging over.

Toen Z. na de zomer haar vriendje gedumpt had - 'het is te ver, Marokko' - en verliefd werd op een Nederlandse jongen uit een hogere klas die haar niet zag staan, raakte haar lakenobsessie op de achtergrond. Of het ooit nog gelukt is, weet ik niet. We verloren elkaar uit het oog toen ze in een andere stad ging studeren. Als ik haar google kan ik alleen zien dat ze voortreffelijk wetenschappelijk carrière heeft gemaakt, niet of ze ooit nog in een huwelijksbootje gestapt is.

Dat er in de islam een enorm taboe op vrouwelijke seksualiteit ligt, is mij sinds mijn vriendschap met Z. zeer helder. Is het aan niet-moslims als ik om dit soort misstanden aan te kaarten? Zeker, want het betreft rechten van meisjes en vrouwen in Nederland. Het islamdebat is echter zo zwart-wit, dat de vijftig tinten grijs over het hoofd worden gezien. Zelfs op het gebied van seks.

Op marokko.nl viel mijn oog op een discussie gestart door een verontwaardigde salafiste die de 'Marokkaanse hoeren' veroordeelt die 'twerkend op negermuziek, zelfs degenen met een hoofddoekje op' naar de disco gaan. Instagramfoto's delen waarin ze sexy duckfaces in hun glitterniemandalletjes maken, en geen ander rolmodel lijken te hebben dan de Kardashians.

Ze oogst soms voorzichtige bijval maar krijgt het ook stevig te verduren met argumenten als dat Allah zondaars nog meer liefheeft dan betweterige zedenprekers zoals de topicopener. Zo werkt een liberale interpretatie van de islam in het alledaagse leven.

Integreren is een wankel proces. Met een gezonde, of zo u wilt ongezonde dosis schijnheiligheid, dubbel levend met een dubbele moraal, dikke korrels zout strooiend in de interpretatie van heilige teksten waar men toch aan blijft hechten omdat ze troost en identiteit bieden. Lenig functionerend in de spagaat die leven tussen twee botsende culturen nu eenmaal oplevert. Hoe meer Nederland polariseert, hoe onmogelijker die koorddans wordt.

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Beeld thinkstock
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.