50 Jaar Billboard Hot 100

Het Amerikaanse vakblad voor de muziekindustrie, waar ik me vorig jaar na een paar jaar zonder, maar weer eens op geabonneerd heb, publiceert deze week (editie 20 september) een special over 50 jaar Top 100.

In 1958 publiceerde het blad voor het eerst hun singles-chart als een lijst van 100 titels, en nu vijftig jaar later hebben ze uitgerekend wat de grootste hits waren en wie in totaal het langst in die Top 100 (ook wel aangeduid als Hot One Hundred) heeft gestaan.

Heerlijk nummer is dit geworden, vol met interessante staatjes, iets waar het tijdschrift altijd al in uitblonk. Maar ik schrok toch even toen ik de tien grootste hits van de afgelopen 5 decennia op een rijtje zag. Voor de duidelijkheid: het zijn niet de verkoopcijfers die de volgorde bepalen, maar het aantal punten dat een plaatje in bij elkaar gesprokkeld heeft. Het is me niet helemaal duidelijk of de puntentelling precies zo gegaan is als dat ik het in de jaren zeventig altijd zelf deed aan het eind van ieder kalenderjaar. Namelijk veertig punten voor de nummer 1 aflopend tot 1 punt voor de nummer veertig. Ik geloof dat de Billboard voor een nummer 1 iets meer in rekening brengt en nog wat ingewikkelde verdeelsleutels heeft bedacht.

Eerst maar even de tien grootste hits van de afgelopen vijftig jaar:

1. Chubby Checker: The Twist (1960)
2. Santana feat. Rob Thomas: Smooth (1999)
3. Bobby Darin: Mack The Knife (1959)
4. LeAnn Rimes: How Do I Live (1997)
5. Los Del Rio: Macarena (1996)
6. Olivia Newton-John: Physical (1981)
7. Debbie Boone: You Light Up My Life (1977)
8. The Beatles: Hey Jude (1968)
9. Mariah Carey: We Belong Together (2005)
10.Toni Braxton: Un-Break My Heart (1996)

Los van het feit dat ik er twee niet ken (LeAnn Rimes en Debbie Boone) verbaast het me dat er zoveel tamelijk recente singles hoog staan. Dat is in Nederland volgens mij anders.
De laatste jaren drongen naast Los Del Rio weliswaar Jody Bernal en Marco Borsato de top 10 in, maar de posities van Trio Hellenique, Dave Berry en Corry & De Rekels lijken me zo goed als onaantastbaar.

Ook verbaasde het me dat Mariah Carey haar grootste hit niet had me werk uit die periode waarin ze het meest succesvol was, de vroege jaren negentig, maar in 2005 toen ze na een gigantische flop (Glitter) een comeback maakte. Carey houdt ook het record van de artiest die in totaal het langst op nummer 1 heeft gestaan: 79 weken. (vgl The Beatles: 59 weken).

Kijken we even verder in de top 20 dan laat ik u even raden wat de grootste hit van Rod Stewart in de VS is geweest?

Sailing? Do Ya Think I'm Sexy? Maggie Mae?

Fout! Tonight's The Night stond in 1976 maar liefst 8 weken op de eerste plaats, en neemt in de Billboard lijst de veertiende plek in.

Weet u trouwens nog wie Andy Gibb was? Ja, de jongste broer van de Bee Gees. En kunt u zich nog een hit van hem herinneren?

Amerikanen wel. Bij de eerste veertig staan twee hits van hem: I Just Want To Be Your Everything (22; 1977) en Shadow Dancing (1978; 40) waarmee hij zich bijna populairder kon wanen dan zijn oudere broers. Hij was in elk geval de eerste mannelijke solo-artiest met drie achtereenvolgende nummer 1 noteringen.

Doet het er allemaal wat toe?
Nee, maar leuk is het wel. Zo blijkt Stevie Wonder, die bij de eerste honderd nauwelijks voorkomt toch na The Beatles, Madonna, Elton John en Elvis Presley op de vijde plek te staan in the definitive list of the Hot 100's Top 100. Frappant: Abba komt in deze lijst niet voor, Herman's Hermits wel.

Ik blijf me hier nog wel even mee amuseren en keek bijvoorbeeld op toen ik zag dat Johnny Horton's The Battle Of New Orleans door mag gaan als meest succesvolle country-hit. Dit liedje werd later door de Les Humphries Singers tot Mexico verwerkt en is geschreven door Jimmy Driftwood van wie onlangs op het Australische Omni Records een puike compilatie verscheen. Ik heb nooit geweten dat het in de VS zo'n populair nummer was.

Heerlijk al die lijstjes. Zoals ik al zei: in de jaren zeventig hield ik ook nauwkeurig bij wie aan het eind van het jaar kon tekenen voor de grootste hit. Ergens in 1972 begon ik met het iedere week bij de platenhandelaar halen van Veronica's Top 40, en in 1973 toen ik tien was maakte ik zelf mijn eerste Top 100 dankzij eigen berekeningen.

In grote lijnen kwam deze lijst overeen met de 'officiële' zoals die op nieuwjaarsdag op Radio Veronica werd uitgezonden. Maar ik ben nog altijd boos vanwege het feit dat Gerard Cox bij Veronica op de vierde plek stond met 'T Is Weer Voorbij Die Mooie Zomer. Op basis van het aantal punten dat deze single eind december verzameld had, kon dit helemaal niet. Het plaatje stond nog in de hitlijst en zou na 31 december nog veel punten verzamelen, maar dat kon Lex Harding toen nog niet weten.

Slapeloze nachten beleefde ik. Hoe ik ook rekende, sommige noteringen waren niet te rechtvaardigen. Ik vond dat toen heel belangrijk, en ik ben benieuwd of er in de VS iemand nu zit te rekenen of het allemaal wel klopt met Santana op de tweede plaats.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden