2.000 dollar voor een nacht in de roze kamer met een tienermaagd

Jarenlang was Cambodja een paradijs voor pedoseksuelen. Inmiddels is de handel in kinderen minder openlijk. Nederland wil meer doen in de strijd tegen kindersekstoerisme - de Kamer praat er vandaag over. Hoe ver mag je buiten je eigen landsgrenzen gaan?

AANPAK KINDERSEKSTOERISME - Toen Lim Vieng 14 was, werd ze benaderd door een buurman. 'Nu je moeder ziek is geworden, heeft jullie gezin geen geld meer voor eten. Zou jij niet eens gaan werken?', zei deze tegen het meisje. Met werken bedoelde de buurman niet afval inzamelen, broodjes verkopen of naaien in de nabijgelegen kledingfabriek. Nee, hij bedoelde prostitutie.


Want Vieng woont in Svay Pak, een dorpje dat op 11 kilometer afstand van de Cambodjaanse hoofdstad PhnomPenh ligt en dat in die jaren gold als toeristische attractie. Reden: de overdaad aan bordelen. Niet alleen voor volwassen prostituees kon je er terecht in de stoffige hoofdstraat, er was ook een ruime keus aan kinderen.


'Ik voelde me verantwoordelijk voor mijn zes broertjes en zusjes', zegt Vieng. En dus klopte ze na het gesprek met de buurman aan bij een pooier, een paar straten van haar ouderlijk huis. 'Ik ben meteen aan het werk gezet. Het jongste meisje dat de pooier had, was 10 jaar oud. Al mijn klanten waren buitenlanders, ze kwamen uit het Westen of uit landen als China.' De minderjarigen mochten niet in het bordeel verblijven - voor het geval de politie langskwam. Ze werd opgesloten in het huis van de pooier. 'Als er een klant kwam, werden we gehaald. Dat gebeurde twee tot drie keer per dag.'


Inmiddels is Lim Vieng 26 jaar. Ze woont nog steeds in Svay Pak, maar werkt niet meer als prostituee. Het is niet het enige wat veranderd is. De openlijke handel in vrouwen en kinderen is uit de dorpsstraten verdwenen. En ook van de bordelen is geen spoor meer te vinden. Onder internationale druk en met hulp van vele hulporganisaties heeft de Cambodjaanse regering de misstanden proberen aan te pakken en de mensenhandelwet aangescherpt. De veranderingen in Svay Pak zijn daar een voorbeeld van.


Sinds vorig jaar heeft ook Nederland de aanpak van kindersekstoerisme tot prioriteit verheven. Voorheen voelde justitie zich niet echt verantwoordelijk voor de opsporing van Nederlandse pedoseksuelen in het buitenland. Maar dat moet veranderen. Vandaag praat de Tweede Kamer over de vorderingen.


Zo onderzoekt het Openbaar Ministerie manieren om Nederlanders die elders de fout in gaan, hier te berechten. Justitie wil beter reageren op rechtshulpverzoeken van landen die populair zijn bij kindersekstoeristen. En men bekijkt of kan worden samengewerkt met privédetectives van Aple, een hulporganisatie in Cambodja die zelf bewijs verzamelt tegen vermeende pedoseksuelen.


Zero tolerance

Nederland is niet het eerste land dat kindersekstoerisme wil aanpakken. Tien jaar geleden stationeerden de Verenigde Staten onder de noemer 'Operation predator' tien agenten in de regio Zuidoost-Azië en kondigden een zero tolerancebeleid af. Ook landen als Canada en Groot-Brittannië zetten het onderwerp afgelopen jaren hoog op de agenda. Helpt al die internationale aandacht?


'Kindprostitutie gebeurt hier niet meer openlijk', zegt pastor Chantha Hem. 'Maar dat betekent niet dat het ook verdwenen is.' Hij is blij met de internationale aandacht, maar opgelost is het probleem nog lang niet, zegt hij.


Zijn vrouw kreeg enkele jaren geleden een visioen waarin God haar vertelde dat zij en haar man kinderen moesten helpen. 'Ik vertrouw mijn vrouw. Toen zij zei dat we naar Svay Pak moesten verhuizen, heb ik dat gedaan.' Inmiddels runnen ze samen een opvanghuis voor slachtoffers.


Het tehuis is gevestigd aan de hoofdstraat, in twee oude bordelen. 'Vroeger stond hier de hele straat vol bordelen. Als je even meeloopt, zal ik je laten zien hoe het eruit zag', zegt de pastor terwijl hij een hok van twee bij twee meter toont. De roze verf op de muren is afgebladderd en in de hoek staat een houten bed met een bevlekt matras. 'Dit was de roze maagdenkamer.' Oftewel, de ruimte waar de kinderen voor het eerst gedwongen werden tot seks. 'Maagden zijn waardevol. Voor een maagd betaalt een pedofiel zo 2.000 dollar. De tweede keer levert zo'n kind nog 800 dollar op. Maar daarna daalt de prijs snel, naar 20 dollar per keer.'


Volgens Hem is Svay Pak niet dé plek meer waar je makkelijk kinderen kunt misbruiken. Ngo's als Aple, de International Justice Mission en zijn werkgever Agape, houden het in de gaten. 'Maar inmiddels is het een knooppunt geworden voor de handel in kinderen. Ze worden uit Vietnam gehaald, verblijven hier een paar dagen en worden dan doorgestuurd naar andere toeristische plaatsen zoals Sihanoukville of Siem Reap', vertelt de pastor, die al drie maal met de dood is bedreigd door kinderhandelaren. 'En de politie knijpt een oogje dicht.'


'Buiten mijn gebied'

Doorvoerhaven voor kinderen? 'Nee hoor, iedereen die dat beweert, liegt', zegt de wijkagent even later als hij met de bewering van de pastor wordt geconfronteerd. Hij zit, onderuitgezakt op een plastic tuinstoel, in een nabijgelegen café. De bovenste knoop van zijn broek is open en op zijn hoofd heeft hij een verbleekt politiepetje. 'Toen ik hier kwam, werd overal gehandeld in seks. Dat is nu niet meer zo. De hulporganisaties houden een oogje in het zeil', zegt de agent.


'De situatie is een stuk beter', beamen een paar tuktukchauffeurs, die een tafeltje verderop zitten. 'Maar', zegt er één, 'ik hoor wel verhalen over meisjes die hier worden vastgehouden en vervolgens worden vervoerd naar een hotel of een andere plek om misbruikt te worden.'


De wijkagent herkent dit niet. 'Bovendien: als dat zou gebeuren, dan vindt het misdrijf plaats buiten mijn gebied.'


Ook de voormalige kindprostituee Lim Vieng denkt dat het probleem zich verplaatst heeft. Haar zoontje, de 4-jarige Pepe, is bij haar op schoot gekropen. Met zijn bleke huid is hij - net als zijn oudere broertje - een opvallende verschijning in het arme dorpje. 'Toen ik 19 was, werd ik vrijgekocht door een klant', vertelt Vieng. 'Een Duitser. Hij betaalde 400 dollar aan mijn pooier zodat ik met hem kon trouwen. Ik was zo verliefd op hem, omdat hij dat voor me had gedaan.' Een lang leven was hun relatie echter niet beschoren. Inmiddels woont de Duitser in Thailand. Met een nieuwe vrouw. 'We hebben al tijden niks meer van hem vernomen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden