'Ze vroegen me seksuele dingen te doen'

Imelda (23) uit Burundi en haar broer waren de enigen van de familie die de etnische strijd tussen Hutu's en Tutsi's overleefden....

Imelda betaalde een vliegticket naar Nederland. 'Ik sprak met mijn broer af dat we elkaar in Nederland zouden terugzien. Dat was de enige afspraak die ik in de wereld nog had.' Maar ze vond haar broer niet.

Direct na aankomst op Schiphol werd ze naar Zevenaar gestuurd, het centrum waar de eerste selectie van asielzoekers plaatsvindt. Na twee weken verblijf in het tentenkamp bij Ermelo, moest ze terug naar Zevenaar voor het gesprek met ambtenaren van de Immigratie- en Naturalisatiedienst. De beslissing was negatief.

Zachtjes, met tranen in haar ogen, vertelt zij in het Engels wat daarna gebeurde.

'Om zeven uur 's avonds zetten ze me op een treinstation. Het was donker en koud en ik wist geen plek om naartoe te gaan. Om tien uur kwamen er twee blanke mannen naar mij toe. Ze vroegen waar ik heen ging. Ik zei dat ik uit Burundi kwam en niet wist waar ik heen moest. Ik had het koud en had honger. Ze namen me mee in hun auto. Na ongeveer twee uur rijden kwamen we aan bij een huis.

'Ze vroegen me seksuele dingen te doen. Ik zei: ''Ik kan niet. Ik heb honger, ik ben moe.'' Ze lieten me slapen in de huiskamer en gingen weg. Drie uur later kwamen ze terug. Ze wilden weer seks. Ik had maagproblemen en kon de cola die ze me gaven niet drinken. Ze gingen de deur uit. Vroeg in de ochtend stonden ze opnieuw voor me en eisten seks. Ik zei: ''Je moet wachten, ik kan niet''. Een man ging weg, de andere bleef zitten. Toen hij naar de wc ging, ben ik de deur uit gerend. Ik liep door een stad, huilend. Toen ik een paar kilometer gelopen had, vroeg een vrouw wat er met mij was. Ik vertelde dat ik uit Zevenaar kwam en meegenomen was door twee mannen. Dat ze seks wilden en dat ik daarom uit hun huis was gevlucht. Oké, zei de vrouw, kom maar mee naar mijn huis. Ze gaf me thee met melk en warme kleren. Later bracht ze me naar de trein, kocht een kaartje voor me en gaf me een briefje met een adres. Daar trof ik alleen jongens. Ik bleef er drie dagen en kreeg toen opnieuw een treinkaartje en dit adres in Den Bosch.'

De vrouw die Imelda aansprak, bleek bekend met het Landelijk Netwerk Religieuzen voor Vluchtelingen.

'De meeste mensen die een zwart meisje zien huilen op een station of op straat, lopen er met een boog omheen omdat ze meteen denken aan drugs of andere problemen' zegt Wieringa.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.