'Wij zijn meer een familie dan een rockband' Continental Drifters blazen het stof van de country-rock

ZE WAREN direct na afloop van een optreden in München doorgereden naar Amsterdam, waar ze precies op tijd aankwamen voor de soundcheck in de Melkweg....

'Ik hoop dat het publiek naar huis is gegaan met het gevoel dat ze ingewijd zijn in een klein geheim', zegt zanger-componist Peter Holsapple de ochtend na het concert. 'Dit was een optreden waar we zelf een goed gevoel over hadden, de energie op het podium vloeide heel natuurlijk van de ene naar de andere muzikant.'

Optreden is geen heilig moeten voor de Continental Drifters, maar iets dat ze voor hun plezier doen. Zo zijn ze ook begonnen: als een vriendenclubje singer-songwriters, die samenkwamen om elkaar nieuwe composities voor te spelen, of het stof af te blazen van een song uit de grote schatkist van de Amerikaanse rock- en country-traditie.

Wat alle muzikanten verder met elkaar verbond, is dat ze ieder ooit wel even hebben mogen proeven van het grote succes. Vicki Peterson met haar groep The Bangles, die met Walk Like an Egyptian in de late jaren tachtig een wereldhit scoorden, Peter Holsapple met The dB's en later R.E.M. De andere bandleden speelden met respectievelijk Steve Wynn, Tori Amos, Dream Syndicate en The Cowsills.

Je zou de Continental Drifters haast een supergroep kunnen noemen, al vinden de bandleden zelf dat wat al te veel eer. 'We zetten zelfs onze eigen appatuur op', lacht de 39-jarige Holsapple, die met zijn groep The dB's in de jaren tachtig een cultstatus verwierf in Nederland, maar vooral bekend werd als het 'vijfde groepslid' van R.E.M..

Met de Continental Drifters staat hij weer onder aan de ladder naar de pophemel. Hoewel de groep bulkt van het talent - vier leadvocalisten, vijf van de zes bandleden schrijven songs - wist ze tot nu toe geen enkele grote platenmaatschappij te interesseren, zodat het debuut Continental Drifters noodgedwongen verscheen bij een piepklein Amerikaans maatschappijtje.

'We wisten bij voorbaat dat we er geen gigantische aantallen van zouden verkopen', zegt Holsapple, 'maar dat deed er voor ons niet toe. Natuurlijk willen we bekender worden, maar het is de muziek zelf die ons bij elkaar heeft gebracht. Die wilden we vastleggen.'

Een van Holsapples bijdragen was de cover van A Song for You van Gram Parsons, de in de jaren zeventig overleden godfather van de country-rock. Parsons hoort tot zijn grote favorieten. 'Daarom vond ik het een uitdaging, toen ik werd gevraagd een nummer te doen voor een Gram Parsons Tribute-album.' Hij zong het als duet met Suzan Cowsill, een van de twee zangeressen van de latere Drifters: 'Ik ben altijd een grote fan van Suzan geweest, al vanaf de tijd dat ze deel uitmaakte van The Cowsills.'

Deze in Nederland nauwelijks bekende sixties-band had in de late jaren zestig een paar grote hits in Amerika. Suzan Cowsill (35) was het jongste groepslid: een negenjarig kindsterretje, dat met haar moeder en broertjes een zingende familie vormde, die later model zou staan voor de tv-serie The Partridge Family. Zanger David Cassidy werd wereldberoemd dank zij de serie, maar de faam van zijn voorbeeld, The Cowsills, drong nauwelijks door in Europa. 'Ik kan me alleen een tour langs militaire bases in Duitsland herinneren', zegt Suzan Cowsill. 'Maar dat was voor Amerikaanse soldaten, good old music from back home. De Partridge Family gebruikte dezelfde componisten en producers als The Cowsills. Maar verder waren wij stukken beter. De kinderen in onze familie bespeelden hun instrumenten zèlf.'

Zelf doet ze het nu af als 'bubblegum-pop', maar Holsapple, die meehielp aan het samenstellen van een recente Cowsills-verzamel-cd, vindt het amazing stuff: 'De kwaliteit van de songs en de opnamen is verbazingwekkend.' Hij mag een van de grote componisten van de Amerikaanse rock zijn, Holsapple is altijd een echte popfan gebleven, die enthousiast kan vertellen over zijn platencollectie. Zoals op het moment dat het gesprek komt op het spelletje dat de Continental Drifters nog wel eens willen spelen als de alcohol eenmaal rijkelijk vloeit: 'Guilty pleasures noemen we het. Dan moet iedereen om de beurt zijn of haar geheime liefde bekennen voor een song die ergens verborgen in de platenkast staat. Een liedje dat niet beantwoordt aan de regels van de goede smaak, maar waar je toch een groot zwak voor hebt. Verscholen achter de Flying Burrito-bootlegs bijvoorbeeld iets van Freddy & The Dreamers. Of Little Green Bag van The George Baker Selection.'

Holsapple kent deze klassieker van de polderpop van de Amerikaanse verzamel-lp The Dutch Invasion: 'De plaat verscheen op het Colossus-label, met muziek van Nederlandse groepen als Shocking Blue.' Cowsill vindt het vertolken van covers even bevredigend als spelen van eigen werk: 'Covers vormen een vast onderdeel van onze concerten, zoals gisteravond Highway of the Saints. We waren uitgeput toen we op het podium stonden, dan is zo'n lome country-groove heel lekker om te spelen.'

Highway of the Saints werd geschreven door Pat McLaughlin, een van de favoriete componisten van de groep. Holsapple noemt hem een big old country-guy. 'Zijn Telecaster ziet eruit of die vier jaar onder zijn boerderij begraven heeft gelegen. De schakelaar van zijn elementen zit vastgeroest.'

Holsapple schat hem even hoog als Lucinda Williams of Nancy Griffith: 'Singer-songwriters die eenvoudige songs schrijven, maar met teksten die net anders genoeg zijn om ze bijzonder te maken. Highway of the Saints is opgedragen aan McLaughlins moeder, die ongeneeslijk ziek was. Het is een song over het vasthouden aan iets dat je toch onherroepelijk zult verliezen.'

Het nummer is een van de hoogtepunten van het eerste Continental Drifters-album, dat de groep in 1993 opnam, maar dat pas deze maand in Nederland verscheen. 'Een haastklus', zegt Holsapple. 'Er was weinig geld om de plaat te maken, daarom hebben we alles nagenoeg live gespeeld. Maar we zijn er wel tevreden over. De sound en de sfeer van de groep zijn goed vastgelegd. Ik denk dat je hier al kunt horen dat het geheel meer is dan de som van de delen.'

'We zijn eerder een familie dan een rockband', vindt Cowsill. 'En, zoals een familie dat hoort te zijn, ook even openhartig en luidruchtig. Er wordt veel gekibbeld en geschreeuwd, maar na een half uur zijn we weer de beste vrienden. Vicki zei pas nog tegen ons dat The Bangles misschien nog wel bij elkaar waren als er tenminste eens een keer flink ruzie was gemaakt. Bij The Bangles bleef het altijd keurig en beleefd, maar onderhuids broeide het en ging de groep langzaam kapot.'

Trots vertelt ze dat The Drifters in het ziekenhuis aanwezig waren bij de geboorte van haar dochter: 'Toegegeven, de halve band lag dronken over de vloer - mannen zijn nu eenmaal nerveuzer op zo'n moment dan de vrouw, die het werk doet - maar toch.'

Holsapple: 'We zagen in Duitsland een foto in een kleedkamer van een punkgroep, One Foot In The Grave. De bandleden moeten al achter in de zestig zijn geweest. We begonnen meteen te fantaseren over onze toekomst, dat we over vijftig jaar nog bij elkaar zouden kunnen zijn.'

De Drifters-familie kwam voor het eerst samen in het huis van drummer-zanger Carlo Nuccio, die volgens Cowsill daarmee een belangrijk stempel op de sound van de groep drukte: 'We woonden in die tijd nog allemaal in Los Angeles, maar Carlo's huis ademde de sfeer van zijn geboortestreek. Zo'n broeierige Louisiana-sfeer, a swampy kinda vibe.'

Toen Nuccio heimwee kreeg en besloot terug te keren naar New Orleans, maakten de Continental Drifters hun naam waar en verhuisden ze allemaal naar de andere kant van het Amerikaanse continent. Cowsill: 'Ik was in verwachting van Peter, we stonden aan het begin van een nieuwe fase in ons leven, en wilden wel wat avontuur. We dachten: fuck it, let's move.'

'Los Angeles beviel ons steeds minder', bekent Holsapple. 'De buurt ging hard achteruit, de autodieven kwamen dichterbij, de hele sfeer begon ons tegen te staan.'

De relaxte sfeer van New Orleans past de groepsleden beter dan het jachtige Los Angeles, zegt Cowsill: 'In LA is het altijd: on the freeway.' Ze klapt in haar handen. 'Let's go! In New Orleans gaat alles op zijn dooie gemak.'

Holsapple bekent dat hij, sinds hij naar New Orleans is verhuisd, een andere kijk op de popwereld heeft gekregen: 'Het is allemaal vaak zo geforceerd. Met mijn oude groep The dB's hebben we er alles aan gedaan om het te maken, maar tevergeefs. We kregen altijd prachtige recensies, in de trant van: ''In een betere wereld zou deze groep in de top-10 staan en wereldberoemd zijn.'' Maar ik geloof nu niet meer in die zogenaamde betere wereld. Dit is de enige wereld die er is, the best of all possible worlds. Als de muziek zelf de motor van een groep is, doen faam en succes er niet zo veel toe.'

'We kunnen nog steeds onze huur niet betalen' vult Suzan Cowsill aan, 'dus we doen het kennelijk niet voor het geld.'

Continental Drifters: Continental Drifters. Blue Rose BLU 30.103.1.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.