'We voelen ons verbannen'

De Pakistaanse vrouw van Walther Warnaar mag Nederland niet in wegens onduidelijkheden over haar geboortedatum. Daarom verblijft het gezin noodgedwongen in Islamabad....

Dus woont en werkt Warnaar in Kabul. Daar adviseert de 41-jarige Leidenaar minister Atmar voor Plattelandsontwikkeling over de wederopbouw. Elke twee weken vliegt hij vanuit Afghanistan naar de Pakistaanse stad Islamabad. Daar woont zijn Pakistaanse vrouw Victoria (37) met hun zeven maanden oude baby's Mark en Alisha. Het is er veiliger dan in Kabul.

De Nederlandse ambassade in Pakistan weigert Victoria's geboorteakte te erkennen. De datum in het doopregister van haar kerk (1964) wijkt af van haar werkelijke geboortedatum (1966). Een onbelangrijk detail, zeker in een land waar registers nauwelijks worden bijgehouden. Maar de Nederlandse overheid denkt daar anders over. Voor vijf zogeheten probleemlanden (Ghana, Nigeria, India, Dominicaanse Republiek en Pakistan) voert Nederland een beleid waarbij elke onduidelijkheid leidt tot afwijzing van de documenten.

Daarom zal Victoria nooit een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) van Nederland krijgen. Want voor een mvv heeft ze een door de Nederlandse ambassade in Pakistan gelegaliseerd geboortebewijs nodig. Zonder mvv maakt ze geen kans op een verblijf.

Victoria is geen uitzondering, al zijn precieze cijfers niet bekend. Zeker is dat Nederlanders en partners uit de probleemlanden vaak geconfronteerd worden met deze bureacratische barri.

Warnaar mocht van de gemeente Leiden wel trouwen met zijn geliefde. Ze mocht hier zelfs een korte periode zijn. Dankzij een toeristenvisum. Wachtend op de geboorte van hun tweeling. Hopend op een ambtenaar die zijn hart zou laten spreken.

De tweeling kwam in november, genade bleef uit. Victoria diende het land te verlaten. Met of zonder haar gezin. De koffers werden gepakt, maar het vertrek voelt nog steeds als een verbanning.

Sindsdien zijn ze geen steek verder. Het gezin is hulp aangeboden door corrupte lieden. Door de ambassade ingehuurde medewerkers kwamen langs, maar weigerden iets te doen voor er steekpenningen waren betaald. Pas als het gezin 150 dollar zou afdragen, wilden ze onderzoek doen naar Victoria's geboortebewijs.

De Warnaars weigerden. Dat deden ze opnieuw toen ene Jawed aanbood de legalisatie van het geboortebewijs te regelen. Hij had een vriend op de Nederlandse ambassade. Voor tweeduizend dollar kon hij het voor ze fiksen.

Het gevolg: nog altijd zoekt de familie een manier om naar Nederland te kunnen terugkeren. Walther Warnaar schrijft maandelijks brieven aan Kamerleden, de Nationale Ombudsman of aan prins Willem-Alexander. Omdat een van hen wellicht een ambtenaar zover krijgt dat hij de regels buigt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.