'Vroeger durfde ik álles te vragen. Aan Jack Spijkerman: 'Ben je ooit door een hoer geweigerd?''

Tien dilemma's voor Tom Kellerhuis

Tien dilemma's voor Tom Kellerhuis (HP/De Tijd), genomineerd voor de Mercur voor beste hoofdredacteur. Drinken tijdens een interview, ja of nee?

Tom Kellerhuis. Foto Frank Ruiter

Wat win je liever: de Mercur voor beste hoofdredacteur of De Tegel voor beste interview?

'De Tegel. Die zou ik dolgraag winnen. Ik heb vaak ingezonden, maar ben nooit genomineerd. Ik dacht dat mijn interview met Joost Zwagerman (Kellerhuis maakte het laatste interview met de schrijver, kort voor diens dood in 2015, red.) kans zou maken. Maar helaas bleek Carolina Lo Galbo van Vrij Nederland voorzitter van de vakjury te zijn. En dus werd een saai interview uit Vrij Nederland genomineerd. Ik ga dit jaar ook weer inzenden: Thierry Baudet. Niet dat ik denk dat ik daarmee ga winnen, want men dacht dat ik met Baudet meeheulde. Ten onrechte. Dat was tactiek. Als ik boos tegenover hem was gaan zitten, had hij mij nooit over zijn problematische jeugd verteld, over hoe hij op het gymnasium vreselijk eenzaam is geweest. Jammer dat een aantal vakgenoten zich stoorden aan mijn houding. Door mijn tactiek heb ik juist de ziel van Baudet blootgelegd. Het is niet de taak van de journalistiek om de abjecte ideeën van een geïnterviewde tegen te spreken. Tegen Baudet zei ik in het interview dat we best bevriend zouden kunnen raken. Eerlijk gezegd: ik meende dat. Ik vind Thierry geen vervelende vent. Wat ook weer niet wil zeggen dat ik me totaal vereenzelvig met de ideeën van Forum voor Democratie. Al heb ik er wel op gestemd: op mijn vriend Theo Hiddema.'

De methode Frénk van der Linden of de methode Tom Kellerhuis?

'Van der Linden vindt dat je ter voorbereiding drie vrienden en drie vijanden moet bellen. Maar de vrienden zeggen nooit iets lelijks, en de vijanden roepen smadelijke dingen. Ik bel eigenlijk nooit meer, ik lees me liever helemaal suf over mijn slachtoffers. Mijn methode werkt beter: ik voer gesprekken van soms wel zes uur en ga heel diep in op de psychologie. Ooit was ik het brutaaltje onder de interviewers, tegenwoordig ben ik empathischer. Vroeger durfde ik álles te vragen. Aan Jack Spijkerman: 'Ben je ooit door een hoer geweigerd?' Aan Joost Prinsen: 'Ben je weleens van pedofilie beticht?' Hij wilde me slaan, ik ben weggerend. Later begon iedereen dat soort vragen te stellen, toen vond ik het niet interessant meer.'

 Koken of schrijven?

'Schrijven. Ik was zeven jaar Chef Kunst bij HP/De Tijd, dus een van de belangrijkste mensen in de Amsterdamse culturele sector, en daardoor een beetje blasé geworden. In 2008, ik was 44, besloot ik kok te worden en meldde ik me aan bij een roc. Ik dacht dat ik geweldig kon koken, want ik organiseerde hier grote soirées voor jan en alleman, maar ik kon niet eens fatsoenlijk een ui snipperen. Ik heb drie jaar in die restaurantwereld doorgebracht, liep stage bij tweesterrenrestaurant Tantris in München, maar het constante werken voor weinig geld begon me ook tegen te staan. En ik werd voortdurend uitgekafferd door jochies van 20: voor badeend, truffeltrut, kippenneuker. Ik trok het af en toe echt niet meer. Ik woonde in München op een kamertje met alleen een opklapbed en een stoel, bij een winkel had ik kaarsen gekocht om het wat op te leuken. Op een avond kwam een jongen met me mee. Die kaarsen bleken grafkaarsen te zijn. Die jongen schrok zich natuurlijk wild, dacht dat ik een seriemoordenaar was. Dus nee, leuk was het niet altijd. Ik zou als kok, als ik eerlijk ben, altijd een 6 zijn gebleven. Als schrijvend journalist geef ik mezelf toch wel een 8. Wil je nu een glas wijn? Hou je van héél goede wijn?'

 Drinken tijdens een interview: ja of nee?

'Liever wel. Kijk, dit is een Weißer Burgunder Spätlese trocken van twaalf jaar oud. Cheers! Ik heb een voorkeur voor interviews rond borreltijd en ik gooi er tijdens een interview meestal wat drank in, dat smeert de tongen en het verbroerdert ook dat is onderdeel van de methode-Kellerhuis. Ik wil in anderhalf uur iemands beste vriend worden. Ooit was ik een halfuur te vroeg voor een interview met Jan Cremer, toen hij kwam had ik al twee bier en twee wodka op. Hij bleek tot mijn schrik jus d'orange te willen. Ik kon niet stoppen met drinken, zo werkt dat nu eenmaal bij mij, dus aan het eind was ik totaal lam. Maar het werd een fantastisch interview. Kennelijk wist ik precies de juiste vragen te stellen. Een andere keer, met Adri van der Heijden, dronken we allebei zo veel dat we maar wat zaten te bazelen en het interview opnieuw moest. Ik nam ook weleens drugs voor ik moest interviewen: xtc, cocaïne. Stiekem natuurlijk, de ander wist dat niet. Dat wilde nog weleens leuk uitpakken, maar ik gebruik sinds een jaar of twee nauwelijks meer drugs, dus nu is dat niet meer in Frage.'

Tekst gaat verder na de foto.

Foto Frank Ruiter / de Volkskrant

Uppers of downers?

'Uppers. Dat was mijn ding. Cocaïne, vooral in de goeie jaren van HP, begin jaren negentig. We hadden een bronzen beeld van (Haagse Post-oprichter, red.) Van Oss op de redactie, en in zijn neus lag altijd wel een pakje coke verstopt, voor gemeenschappelijk gebruik. Ik kickte elke week af: drie dagen snuiven, dan weer vier dagen niks. Er moest ook gewerkt worden.'

Weekblad of maandblad?

'Het is jammer dat HP/De Tijd geen weekblad meer is. We zijn nu minder invloedrijk. Aan de andere kant: de toekomst zag er somber uit, toen ik aantrad in 2014. Niemand gaf meer een cent voor het blaadje. Dus dat we er überhaupt nog zijn, is prettig. HP was diep gezonken, ook inhoudelijk, met name in de periode onder Jan Dijkgraaf, die 80 procent van de abonnees heeft weggejaagd. De redactie bestond uit mij en één stagiair, zo ernstig was het. Nu werken er weer twaalf man, allemaal freelancers. Ik heb er, in alle bescheidenheid, weer een leesbaar product van gemaakt.'

Bodegraven of Amsterdam?

'Amsterdam natuurlijk. Ik kom uit een burgerlijk nest, mijn vader was marketingmanager bij DA Drogisterijen en mijn moeder verpleegster en huisvrouw. Hij komt uit Amsterdam en zij uit Rotterdam, en ze zijn in het midden gaan wonen, in het vreselijke rukdorp Bodegraven. Ik was de oudste, ik heb drie zusjes. Met mijn ouders had ik niet veel op, ik was een opstandig kind. Toen ik mijn moeder vertelde dat ik homo was, ik was 22, zei ze: 'Ik heb het altijd al geweten.' Ja ja, dacht ik, waarom heb je er dan nooit iets over gezegd? Ik wilde zo snel mogelijk weg, op mijn 17de ging ik uit huis. Ik wilde het homoleven ontdekken in Amsterdam. Maar ik kon wat seks betreft niet los, want de aidsepidemie was net uitgebroken. Dat ben ik eigenlijk nu pas aan het inhalen.'

Wijn of wodka?

'Wijn. In mijn drugsperiode dronk ik veel wodka, om de coke te temperen. Nu is mijn wodkabehoefte eigenlijk verdwenen, alhoewel: heb jij trek in kaviaar? Want daar is een glaasje wodka wel heel lekker bij. Wacht even, want ik heb altijd kaviaar in huis. Kijk, je likt het zo van je hand. Dit is kweekkaviaar, uit een baai in de Zuid-Chinese zee. Ik vind het een leuk dilemma, maar ik weet een betere: Château Margaux of Château Haut-Brion? Want dan heb je een dilemma over de top van de wijn. En dan zou ik voor Haut-Brion gaan, want ik ben helemaal verzot op die wijn, de mooiste die ik ooit gedronken heb, poëzie.'

Dr. Jekyll of Mr. Hyde?

'Allebei. Ik leid naast mijn drukke bestaan als hoofdredacteur van een maandblad een heerlijk leven, vol genot. Daar zie jij blijkbaar een tegenstrijdigheid, maar het gaat goed samen. Bovendien, de drugs heb ik min of meer vaarwel gezegd. Dan blijven drank en seks over. Ik heb mijn vriend Milton dit jaar na achttien jaar aan de kant gezet voor mijn eigen geilheid, vanwege een affaire met een 22-jarig studentje. Dat joch was gewoon een golddigger, dat zag iedereen, behalve ik. Op een gegeven moment zou hij jarig zijn, ik vroeg hem om zijn verjaardagswensen. Nou, er kwam me toch een lijst! De Love Bracelet van Cartier in roségoud, een rugzakje van Louis Vuitton, noem maar op. Ik antwoordde: 'Ben je helemaal gestoord? Zoek een miljonair!' Op zijn verjaardag zijn we nog een late tea gaan doen bij het Amstel Hotel, ik heb hem zelfs nog een parfum van Tom Ford gegeven. Maar het werd niet meer leuk. Ik heb Milton gevraagd of hij me terug wilde, en gelukkig zei hij ja. Het erkennen van de verslaving, in mijn geval aan mannen, is het begin van de oplossing van het probleem. Door die affaire werd ik wakker. Mijn vrienden drijven van mij af omdat ik alleen maar met mijn uit de hand gelopen hobby bezig ben. Ik heb allerlei apps op mijn telefoon die ik gebruik om in contact te komen met jongens, Grindr, Tinder, PlanetRomeo. Moet ik daar ook tussen kiezen? Dan PlanetRomeo. Op Grindr zitten tegenwoordig alleen maar escortjongens, althans, in de categorie waar ik op val.'

Tom Kellerhuis

21 juni 1964
Geboren in Bodegraven

1984-1987 Journalistiek in Utrecht

1987-1991 Neerlandistiek aan de Universiteit van Amsterdam

1991-1994 Hoofdredacteur van studentenglossy Specifiek Universitair Magazine

1994-2001 Redacteur HP/De Tijd

2001-2008 Chef Kunst HP/De Tijd

2008-2011 Opleiding tot chefkok aan het ROC Amsterdam, stages bij Tantris in München en Halvemaan in Amsterdam Buitenveldert

2010 Het roer om, boek over zijn carrièreswitch

2011-2014 Keert terug in de journalistiek als interviewer en culinair verslaggever, schrijft voor Het Parool, HP/De Tijd, Nieuwe Revu en Vrij Nederland

2014-heden Hoofdredacteur HP/De Tijd

2017 Genomineerd voor Mercur Hoofdredacteur van het Jaar

Tien of twintig jaar jonger?

'Dertig jaar jonger. Mijn voorkeur is sinds ik zelf 20 was niet meer veranderd. Maar ik kan die jongens natuurlijk niet meer zo makkelijk krijgen, dat gaat een steeds groter probleem worden. Ik spreek een paar keer per week met een jongen af. Soms betaal ik ze, soms niet. Daar zit iets onverzadigbaars in. Al kom ik nu langzaam tot de conclusie dat ik blij ben dat ik het allemaal heb doorgemaakt, maar dat ik ook blij ben dat ik er een punt achter ga zetten. Het is laag, verderfelijk. Ja, ik zei 'ga zetten'. Want ik vind het lastig. Alleen al die apps zijn vreselijk verslavend. Ik wil een boek schrijven over de doldwaze en tragikomische situaties waarin ik verzeild ben geraakt: 'Bekentenissen van een Sugardaddy'. Mijn vriend en ik, dat begrijp je inmiddels, hebben een open relatie. Een kameraadschap. We houden van elkaar zonder seks. We zitten ook nooit samen op de bank, want we zijn geen Gaykrant-trutten. We raken elkaar eigenlijk helemaal niet meer aan. Vind je dat raar? Ja, misschien heb je gelijk. Misschien moet ik dat dan toch ook maar eens proberen.'

Meer over