Column

'Voor meneer en mevrouw de sultan wordt alles geregeld'

Column Eva Hoeke

'Twee keer avondeten', zei eigenaar Marcel van buurtsuper Oosterwaal terwijl hij de prijs van twee blikjes kattenvoer intikte op zijn kassa. 'Anders nog iets?'

Beeld Robin de Puy

Het was donderdagmiddag, ongewoon warm voor de tijd van het jaar en in Betondorp gebeurde zoals altijd helemaal niets, behalve dan dat driekwart van de Brinkstraat open lag voor werkzaamheden, maar dat lag-ie al een tijdje en dat zou nog wel even zo blijven, zo zeiden de vaste jongens in café De Avonden. Want als ze klaar waren met de bestrating, zouden ze de hele zooi weer openbreken om aan de waterleidingen te beginnen. 'Dat heet dubbel vangen.'

Er kwam een zware, Surinaamse man binnen in de supermarkt. 'Goedemiddag Marcel.' Marcel keek over zijn brillenglazen heen. 'Goedemiddag Ben.' De man verdween naar achteren, richting koelvak.

'Weet jij eigenlijk wanneer die vluchtelingen komen?', vroeg ik, terwijl ik mijn pinpas door het apparaat trok. Marcel schudde zijn hoofd. 'Geen idee.'

Een paar weken eerder was de hoekwoning tegenover de winkel in orde gemaakt voor de komst van twee asielzoekers. Binnensmonds mompelend hadden buurtbewoners toe staan kijken hoe er een nieuw keukenblok was geplaatst, vloerbedekking was gelegd en er hoe er zelfs een wasmachine naar binnen was gedragen. 'Nou nou, de woningbouw trakteert', zei een vrouw vanaf een scootmobiel. 'Komen ze bij mij ook een nieuwe brengen?' Een ander was over zijn zoon begonnen, die al over de 40 was, maar nog niet eens halverwege de wachtlijst. 'Wij maar wachten', zei hij terwijl hij een shagje rolde. 'En voor meneer en mevrouw de sultan wordt alles keurig netjes geregeld.'

Maar meneer en mevrouw de sultan waren er dus nog niet. Misschien waren ze nog op vakantie, die lui werden per slot van rekening ook al voortdurend in bungalowparken gestopt.

'Komen hier vluchtelingen?', vroeg de Surinamer met opgetrokken wenkbrauwen, terwijl hij een fles fris op de toonbank zette. 'Ik heb er niks over gelezen in de krant.'

'Nee hèhè', zei Marcel. 'Zulke dingen zetten ze er niet in.'

'Maar waar komen ze dan vandaan?'

'Ik denk Syrië. Daar komen ze toch allemaal vandaan?'

Het bleef gissen en tot die tijd waren er belangrijker zaken gaande, zoals de vraag of onze poes misschien jonkies kreeg. 'Voor hem.' Marcel wees op een midden-veertiger met een Hooligan for Life-tatoeage op zijn onderarm, die op een stoel de Donald Duck zat te lezen. De man stak meteen van wal. 'Mijn hond is overleden. Een jack russell, heel trouw beestje, liep me altijd achterna. Dat is misgegaan op de trap. Hij had zo veel interne schade dat ze niks meer voor hem konden doen.' Hij zweeg even, want hij was een man van grote gevoelens, die daar bovendien graag voor uitkwam. 'Dus nu wil ik een kat. Ik ga namelijk weer studeren en een kat kun je een paar uur alleen laten.' Ik vroeg hem wat hij ging studeren. 'Ervaringsdeskundige', zei hij professioneel. 'Ik ben 25 jaar verslaafd geweest. Eerst softdrugs, toen heroïne en cocaïne. Kijk, dit ben ik.' Hij haalde een pasfoto uit zijn portemonnee, waarop een spijtige snuit de lens in staarde. 'Je snapt wel waarom ik die bij me heb, hè? Zo wil ik nooit meer worden. Maar ze hebben mij er vanaf geholpen, dus nu wil ik anderen ook helpen - als ex-junk.' Bij het woord ex-junk maakte hij twee aanhalingstekens in de lucht.

Op weg naar huis kwam ik de buurvrouw tegen. Ze was samen met haar man, die slecht ter been is. 'Even de hond uitlaten', zei ze terwijl ze naar hem wees.

Voor Betondorp is het niet makkelijk om vreemde mensen in hun midden te krijgen. Andersom wordt het ook vast wennen.

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.