Column

'Tot mijn knieën in het sap'

Column Sylvia Witteman

Het park krokuste er op los, de nijlganzen baltsten en er zaten mensen op terrasjes genieterig tegen de zon in te kijken. Het stel aan het tafeltje naast me detoneerde daar een beetje mee. Een jongen en een meisje van een jaar of 18, zij met een paardenstaart, in kleren die deden vermoeden dat ze zojuist had hardgelopen; hij met baard die, waarschijnlijk gezien zijn leeftijd, nog niet helemaal op gang wilde komen. Hij keek lijdend, zij leed voor de gezelligheid een beetje mee. Zo zijn vrouwen.

Beeld anp

'Die sinaasappels zijn zo erg', zei de jongen klaaglijk. 'Ik bedoel, dat vakkenvullen gáát nog wel. Het is best een beetje zen. En dat wéét je ook, als je in een supermarkt gaat werken, dat je vakken moet vullen. Maar die sapmachine... telkens zo'n zware kist vol sinaasappels boven je macht in dat ding gooien...'

Het meisje knikte begrijpend, brak een stukje van haar brownie en stak het in haar mond. 'En die schillen horen dus in een bak te vallen', vervolgde de jongen. 'Maar dat gaat de hele tijd fout en dan verstopt-ie. En denk maar niet dat iemand even de moeite neemt je te waarschuwen. Nee, ze gaan gewoon door tot alles muurvast zit. Aso's...'

Het meisje brak weer een stukje gebak af en keek bezorgd naar wat er overbleef. 'En dan gewoon blijven rukken aan die hendel, zo van: kan mij het schelen', ging de jongen voort. En dan loopt dat sap dus gewoon op de vloer. En dat kan ík opruimen. Zeiknat. En het plákt... stelletje aso's...' Zijn ogen flitsten van haat.

'Ik denk wel eens', zei het meisje, 'die sinaasappels worden niet eerst gewassen, toch? Je weet nooit wie daar met zijn gore handen aangezeten heeft...' Ze trok haar neusje op. 'Nou, ík dus', zei de jongen fel. 'Met mijn gore handen. Dat jij nou je hele studie door je ouders betaald krijgt... Maar ík moet met die gore handen werken voor mijn collegegeld. En mijn eten. Ik sta elke dag tot mijn knieën in het sap. Zodat verwende kutjes zoals jij hun eigen sinaasappeltjes niet hoeven te persen.'

Het meisje schrok van deze wending. 'Nou já zeg', brieste ze, 'ik lust geeneens sinaasappelsap. Zoek dan een ander baantje, als je dit niet leuk vindt. Ga in een café werken...'

De jongen trok een cynische grijns. 'Ga in een café werken, zegt ze. In een café, waar elke drie minuten iemand een verse jus bestelt. Omdat ze te beroerd zijn om het zelf te doen. Aso's...'

Het meisje stond bruusk op. 'Hé', sprak ze, 'ik moet er weer eens vandoor. Doei!'

En weg was ze.

Woedend keek hij haar na.

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.