'Snotteren zou hij om zo'n dood'

Xandra Brood gunt Herman zijn zelfmoord en wat er volgde: de commotie, de kapotte rouwwagen, My way...

DAT hij zijn eigen dood rook, vond-ie het allerergst. Hij was op en hij had het zelf in de gaten. Herman Brood, Nederlands beroemdste rock-'n-rollmuzikant en schilder, voelde dat hij op 54-jarige leeftijd niets meer was dan een hulpbehoevend mannetje.

Er waren dagen dat zijn vrouw Xandra (43) hem door het huis moest slepen, omdat hij niet meer op zijn benen kon staan. En dan al die tabletten. Herman hield van medicijne, maar dan wel alleen de zijne.

Die keer dat-ie in bad lag en zomaar weggleed. Of dan lag Herman naast Xandra in bed en wist ze echt niet of-ie nog leefde. Altijd als ze even weg moest, zorgde ze dat er iemand op Herman lette. Mensonterend was het voor de charmeur die haar twintig jaar geleden aan de bar van café Richter in Amsterdam het hof maakte en van wiens muziek ze aanvankelijk niets moest hebben.

Maar in juli, in de maand van zijn val, knapte hij wonderbaarlijk genoeg helemaal op. De antidepressiva, die toch al niet aansloegen, had-ie weggeflikkerd, hij klokte in petit-restaurant Delcavi weer Grand Marnier met warme melk naar binnen en snoof een beetje speed.

Hij voelde zich goed, en goed genoeg om het NU te doen. Zo moet Herman hebben gedacht, vermoedt Xandra. Voordat ik in een ziekenhuis wegkwijn met overal slangen in mijn donder, of voordat mijn drie prachtige dochters hun grootse vader als een treurige plant in hun huis zien zitten, pleur ik op. Voor een jongen die altijd al wel had willen vliegen, was er maar één manier om uit het leven te stappen.

Terwijl Xandra die woensdagochtend in de keuken stond, sloop-ie zonder wat te zeggen de deur uit. Die avond daarvoor had-ie in zijn eigen kamertje geslapen. Maar daar was niks vreemds aan. Want al woonden ze dan samen, als ware echtelieden leefden ze niet meer.

Klootzak. Dat was het eerste dat Xandra zei, nadat ze van zijn sprong van het dak van het Hilton-hotel had gehoord. Ze zat samen met dochters Brenda en Holly te genieten van Circus Renz, toen opeens een huilende dochter Lola, samen met politieagenten, de tribune op stormde. Xandras mobiele telefoon gaf aan dat er 27 keer voor haar gebeld was.

Dat van klootzak, slikte ze snel weer in. Ze begreep het maar al te goed. Neem nou maar van haar aan, Herman was een levensgenieter, een familieman en ongelooflijk blij met zichzelf. Die doet dat niet zomaar - al wist ze dat zoiets eraan zat te komen. Zelfs de jurk die ze op zijn begrafenis aan zou hebben, had ze al uitgekozen. En alsjeblieft geen zonnebrillen, dat was zo nep.

Nu vijf maanden later blijkt dat de wereld zonder Herman - merkwaardig genoeg - gewoon doordraait. Ze mist zijn zijn en voelt vooral woede over die ratten die ook na zijn dood geld aan 'm proberen te verdienen. Het was altijd een paradijsje om Herman heen. Iedereen probeerde hem te misbruiken.

Want neem zo'n Amerikaan die nu op internet zijn hoed aanbiedt - die zieke. Hij zou op 1 juli in Hilton hebben geslapen en Hermans hoed waaide tijdens zijn val precies op zijn balkon. En nu wil-ie een godsvermogen hebben. Herman was veel te goeiig, zelfs voor dit soort mafkezen.

Wat Xandra vooral wil zeggen, is dat ze Herman zo'n dood heeft gegund. Springen van het beroemde Hilton, het hele land in rep en roer, een uitpuilend Amsterdam op zijn begrafenis, de rouwwagen die kaduuk gaat en de complete stad vastzet en nadien een grote hit met My Way. Wat had-ie graag zijn eigen begrafenis op televisie gezien. Hij hield zo van die grote treurige gebeurtenissen die het hele land ontregelden,

O wat had-ie gesnotterd om zijn eigen begrafenis. Want als Herman ergens dol op was, was het op huilen. Het liefst samen met zijn moeder. Mmmm. . .

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.